![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioeWrmXjp_jgO1XI0_3dtutEgP-hF7ZPHbxFqmW6Oei7ZMBBXj2Cd3Hu5cGwGvnwC82dIPQJBMqyFud1z9zQu4epwEw3WAWWOe1aQohVIL2FjK-1g9fBgYk96ikHl_GJzpQpk6o2EA7hpU/s1600/100_1242.jpg) |
Tekel İşçisi Direniş Çadırları |
Tekel işçilerinin direnişinden
2620 yıl önce idi.. Fırat ile Dicle bereket ve uygarlık nehri olmuş akmakta
iken, II.Nebukadnezar, Aşağı Mezopotamya'da Babil (Babylon) derler bir şehir
devletinde tanrı kayırmasıyla tahta çıkmış; ve 43 yıl hüküm sürmüş bir hünkar idi. Öteki dünyayı bilmem; bu
dünyada tanrısız yaşanmıyor ya, Marduk ve İştar isimli iki kutsal güç, Babil
ile hünkar II.Nebukadnezar'ın tanrıları idi. Marduk bir tanrı idi amma, ne de olsa adam-akıllı bir
erkek-baş tanrı idi; ve tanrılık hukuku
gereği ne yapsa, ona, sınırsız hak ve özgürlük
idi.
,![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgg6jU-RcxvsZuVLmRHwfdhgc-6bI08vxsDIh80-SWmOavOoiD3jiYOhAlAHmKs1tgrUEVodQPD8H04UplpG-ZGnxak_-p7H3M5kqaQHxwFx7SS8uZF7PF0THkEebhYsMEOl9Nvrtaj_Gic/s1600/220px-Nebukadnessar_II.jpg) |
II.Nebukadnezar(İ.Ö. 634-562) |
Marduk, patron tanrı olarak II.Nebukadnezar'a ait yedi katlı ziggurat'ın göğe bakan en üst katında kira vermeden oturur; ve tanrılık soyunu sürdürmek için aşk ve seks tanrıçası İştar ile çift eşeyli özgür üreme yoluyla döllenmiş yumurta hücresi(zigot)
yapardı. Doğacak çocuklarının kendisine
benzemesi için de, tanrıça İştar’dan habersiz, olasılıkçı
ilahi determinizm
hesaplarıyla eğlenceli gen kombinasyonu denemelerinde
bulunmaya bayılırdı. İştar ise, bir tanrıça duyarlığıyla sezdiği Marduk’un bu alengirli bencil
hesaplarına bir türlü akıl sır erdiremez;
ve olup bitene, çaresiz, katlanmak zorunda kalırdı. Tanrıça Kaderi işte!
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiojoxeIwElFBWZ-9wJCTHkul8QbVB1JAfR-JISIWN1DdTpK2zH4PSIm54F5Rqswe2xul6X4LO8OPJYQpexMeP7xEv0PVpZhH9H4zmVDdxWbS1jjuHvrJKda4_ZFxED-4aJv7HnQTrnJ51d/s1600/220px-Marduk_and_pet.jpg) |
Tanrı Marduk |
Aslında tanrıça-kaderi, ağlarını, daha
İştar doğmadan önce örmeğe başlamıştı. Doğacak çocuğun cinsiyeti belli olur olmaz,
Marduk’un tanrı-babaları, İştar’ın ailesine bir beşik gönderip söz kesmişlerdi.
İştar, işte bu beşik kertmesi olan tanrı
Marduk’a, daha Diş Hediği Töreni'nden beri bir türlü ısınamamış; onu sevimsiz ve
çirkin bulmuştu. Ama; Tanrıça İştar'ın bir
erkekte asıl aradığı, güzellik çirkinlik değil; güç ve şairane bir ruhtu. Tabi; burnu büyüklüğü değil
ama, haşmetli ve heybetli bir burunu da bunlara dahil etmek gerekir. Zira; İştar’a göre
burun, bir erkeği ele veren en önemli erkeksi kişilik-çıkıntısıydı. Ama; Burun
kılları dışarı taşmış bir erkek, ölümlüler aleminin en yakışıklısı Adonis bile olsa, İştar’a,
itici ve tahammül edilemez gelirdi.
Tanrıça İştar'ın ataları boşuna, "atta karın yiğitte burun" dememişlerdi.
Eh o da bizim Tanrı Marduk'ta ziyadesiyle vardı. Öyle ki; Marduk ile birlikte
Marduk-burunlu tanrılar dönemi başlamıştı Babil’de. O yüzden; Tanrı
Marduk’un, zamanla, İştar’ın gönlüne burnunu sokması, yani onun gönlünü çelmesi hiç
de zor olmadı. Ve egemen-baba tanrılık
baskısına gerek kalmadan İştar ile Marduk evlendi, ne mutlu onlara ki, nihayetinde, burunları
birbirine değdi. Darısı bütün tanrı çiftlerin başına!
Malumunuzdur herhalde, değilse
de, malumunuz olsun artık: Babil Yaratılış Destanı'na göre ta paleolitik(eski taş devri)'den beri kadın, Sümer
hanedanlığının biricik tanrıça kraliçesi Kubaba gibi, bereket, doğurganlık ve
güzelliğin timsaliydi; erkek ise gücün kuvvetin. Bu doğal-ilahi iş bölümünde,
Tanrı Marduk ile Tanrıça İştar cehennemin dibine gidecek değillerdi ya, kutsal hayatlarının
idamesi için, Tanrı Marduk, atalarından kalma özel mülkiyet ve miras
hukukunun yüzü suyu hürmetine, egemen kutsal gücüyle, kah geyik avlayacak; kah
kullarından haraç, pardon, besin toplayacaktı; Tanrıça İştar ise, emzirtmek
için yaratılmış o bereketli ve çoğul memeleriyle erkek-soylu kutsal tanrılık soyunun
sürmesine, çoğu zaman istemese de, hizmet edecekti.
Tanrıça İştar'a göre, Tanrı dediğin, ayni
zamanda sakallı da olmalıydı. Hem de; Marduk'unki gibi şöyle harbiden sakallı. Tanrıça İştar'ın,
öyle takma sakallı, tanrı taklidi yapan erkeklerle hiç bir işi olamazdı. Tanrı
Marduk'un, onu sakallı tanrılar panteonunda öne çıkaran; ve gerçekten
insanda onu elleme arzusu uyandıran bayağı uzun abanoz sakalları vardı. O
yüzden; Tanrı Marduk, günlük tanrılık işlerini yaparken eli devamlı sakalına
gider; ve uzun sakallarını sanki bir tanrı-tiki varmış gibi habire
ellemeden duramazdı. Ama Tanrıça İştar, tanrısal yaşam ve yorucu boş
zaman şartlarının bir sonucu olarak gördüğü bu sakal elleme tikinden fena
halde rahatsız olurdu. Hatta, ilerde, bu tikler Tanrı Marduk'ta herhangi bir
nörolojik bozukluğa yol açmasın diye, tanrılar katında, nöro-psikiyatrı sağlam ve
tanrılık-psikolojisi’nden anlayan psikolojik savaş uzmanı bir tanrıya gidip danışmayı bile düşünür olmuştu.
Müsaadenizle sevgili dikkatli okur, güvenilmez bir anlatıcı olarak şu
sakal konusuna burada dahil olmak isterim: Öncelikle belirtmek isterim ki,
yukarıda "sakallı tanrılar" derken gerçekte bir totoloji
yaptığımızın farkındaydık. Peki öyleyse bu tanrı-tamlaması’nı
niye yaptık. Anlatalım: Malumunuz; ölümlü-insanlığın erken erkek dönemlerinde mitolojik
ve antropomorfik kafalılar sınıfı mensubu bazı egemen sakallı filozoflar, sözleri geçmediğinden olsa
gerek, “sakalsız-tanrıları tanrıdan
saymayız” deyince, tanrılar arasında haliyle bir sakal bırakma telaşı ve modası
başladı. Zira; "sakalım yok ki sözüm dinlensin" çağında takdir
edersiniz ki bir tanrı, sakalsız tasavvur edilemezdi. Her gördüğü sakallıyı dedesi sanan kul bakışına göre sakalda
keramet vardı. Rüyalarımızı süsleyen keramet sahibi dedelerimize bir bakın; hep
o ak-sakallılar değil miydi? Öte yandan; Tanrı-Sakalı da olsa, nihayetinde,
sakal sakaldı. Gerçi; doğada kendi başına, "kendi halinde"; sırf ve
sadece, "sakal olarak sakal" yoktur derler; ama biz, bir an için var
olduğunu farz edelim, işte; o "sakal olarak sakal"a nazaran, tanrı
sakalının kul sakalına hiç bir üstünlüğü yoktur; zira her ikisi de sakalına
göre tarak ister; ve her ikisinin de eninde sonunda sakalına kar yağacaktır.
Tanrı Marduk'un, bazen, sonsuz
çeşitlilikteki usandırıcı tanrı-işleri'ne dalarak sakal bakımını
yaptırtmayı ihmal ettiği olurdu. Bilirsiniz (nereden bileceksiniz ki!?);
bakımsız sakallar bir tanrıçanın hemen dikkatini çeker. İşte; böyle zamanlarda,
Tanrıça İştar'ın, Marduk'a, dudaklarıyla uzaktan bir öpücük işareti
yapması yeterdi. "Bana yanağında bir İştar’lık-öpücüklük- yer aç"
manasına gelen bu zarif işareti alan Tanrı Marduk, kullarına daha güzel ve
inandırıcı görünmek için Fırat'ın sularına sakalını foşş diye daldırarak
güzelce bir yıkar; ve muhteşem abanoz sakallarını patlıcan kurusu gibi
güneşte kuruttuktan sonra şimşir taraklarla hizmetçilerine taratırdı. Ne
demişler: her başarılı Tanrının arkasında bir Tanrıça vardır. Ama; bunun tersi doğru
mu; ondan emin değilim işte.
Tanrıça İştar, Tanrı Marduk
ile Fırat nehri boyunca kol kola yürüyüşlerinde birbirlerini ne kadar
sevdiklerini kullarına göstermek istercesine, Asur-Babil ve Hitit şiir
antolojisinden seçmiş oldukları aşk şiirlerini, birbirlerine yüksek sesle
ezbere okurlar; ve şiir matinesinin kapanışını da, muhakkak, iki taşımlık
(tarihin sabrı, olayların birikme derecesine ve yoğunluğuna bağlı olarak hep
taştığı için tarihi-sabrın ölçü birimi "Taşım"dır.)
tarih-ötesi lirik şairlerden Şirazlı Hafız 'ın Divan'ından okudukları
bir gazel ile yaparlardı. Tanrı Marduk için "söz", şiir demekti zaten. Kim
demiş başlangıçta, sırf ve sadece, ‘söz’
vardı diye!? Marduk teolojisine göre, başlangıçta, birbirine aşık iki kozmik zıt varlığın, tatlı ve acı suyun, çelişkili birliği ve mücadelesi vardı, yani, “her şey”
vardı.. Ateş ve su; hava ve toprak.. gibi elbette şiir de
vardı. O yüzden Tanrı Marduk'da
"söz", aşka gelir şiir olur; hatta bir şiir ırmağı gibi akar, akar, tarihin duygulu imgesel dipsizliğine dökülürdü. İşte, Tanrıça İştar'ı ona hayran bırakan da Tanrı
Marduk'un bu şairane ırmak ruhuydu aslında.
Tanrı Marduk, Evreni yaratma işi bitti diye eleğini duvara asmamıştı. Ama, bulaşıcı bir tanrılık hastalığı
olan ve kutsal inanç yoluyla insanlara da geçen "kronik boş zaman sendromu"na yakalanmış olduğundan gündelik tanrısal işlerine geçici olarak ara vermek zorunda kalmıştı. Marduk, hastalığı sırasında, tanrı olmanın ve sanki cennetteymişçesine hiç mücadele etmeksizin her şeyi elde etmenin; aslında ne kadar can sıkıcı ve çekilmez olduğunu anlamıştı. O yüzden; insanların duymayacağı bir şekilde kendi kendine "şu insanlar da cennete gitmekten ne anlıyor sanki; cennete giden dünyayı arar!" diyordu. Tanrı Marduk, işte böylesi boş zamanlarında, Babil'li yoksulların dertlerini ve iş taleplerini dinler; onlara
öteki dünya için umut dolu iş ve aş vaatlerinde
bulunurdu. Ama; doğduğunda ağlamasını bile bilmeyen Marduk'un ağlayanın halinden nasıl ve ne kadar anlayacağını varın artık bir de siz düşünün.. Marduk, yoksullarla olan mecburi tanrılık mesaisi bitince de, yine sıkıntıdan, boş zaman
tespihini kozmik bir sabırla çekmeye devam eder; ve "artık şu
tanrılığı bıraksam mı, doğa ve kültür güzeli Datça (Knidos)'ya yerleşsem mi acaba?" diye içinden geçirir; tanrılık sonrası için
güzel güzel emeklilik hayalleri kurardı. Hayallerden ve tembellikten
iyice yorgun düştüğünde ise zigguratının kutup yıldızına bakan balkonuna
geçerek ve kendi yaratması olmasına rağmen ayın havada öylece asılı kalışına her seferinde şaşarak, karısı
Tanrıça İştar ile şöyle baş başa güzel bir tembellik kahvesi
içerdi. Gerçi, tembellik aşkı bozar derler ama, takdir edersiniz ki;
bunlarınki tanrısal aşk!
Ziggurat'ının hemen bir alt katında oturan
tanrı naibi II.Nebukadnezar, Fırat nehri yakınlarında henüz imar
izni olmayan tanrısal-hazine arazisine, biricik karısı Amytis için, yap-işlet-devret
modeliyle, dillere destan, kaçak Asma Bahçeleri yaptırtmıştı.(tanrı-kondu
yaptıracak hali yoktu her halde!). Fakat, Tanrıça İştar, Amytis'i kıskandığından olsa gerek, göz koyduğu ve ilerde içinde fink atacağı ilahların aşkına layık bu kaçak bahçelere tanrı-alım
yoluyla bilabedel el koymuştu. Tembellik kahvesi sonrasında, Tanrı Marduk, sevgili
karısı tanrıça İştar 'ı mutlu etmek için işte bu Asma Bahçelerinde yürüyüşe çıkarırdı. Bunlar
da amma yürüyüşe çıkıyorlar demeyin hemen; bütün gün boyunca miskinlik ve tembellikten canınız çıksın da ben sizi o zaman göreyim. Biliyor musunuz "tanrısal yalnızlık" dan daha fena bir illet yoktur. Yarattığınız evren bile size dar gelir ve ona mütemadiyen yabancılaşırsınız. Sizi anlayabilecek bir tek arkadaşınız bile yoktur! Hiç bir şeyinizi paylaşamaz; sonunda kozmik ıssızlıkta mutsuzluktan cinnet geçirirsiniz. (Bir de erken emekli olmak
istiyorsunuz; sakın ha!)
Tanrı Marduk, kalbinin kadını Tanrıça İştar ile Asma Bahçelerde tanrı-tanrıçaya yaptığı yürüyüşler öncesinde, "yar gelende toz olmasın" diye, bedava köle emeğiyle Fırat
nehrinden kovalarla taşıttığı suları, yollara serptirmeyi de unutmazdı. Ne de
olsa şair ruhlu bir tanrı idi Marduk! Tanrı Marduk, kullarının
gözlerinden uzak, gül ve akasya ağaçları altındaki zulasında, Tanrıça İştar’ın başka
tanrılarda gözü olmasın diye, ona, öte-zamandan, Zeki Müren’in “Gözlerinin içine
başka hayal girmesin bana ait çizgiler dikkat et silinmesin” şarkısını okur; ve
şarkının sonundaki “benden evvel başkası/sakın seni görmesin/benden evvel başkası/seni
görüp sevmesin” kısmını da karşılıklı olarak birbirlerine okurlardı. Şarkı bitiminde, Tanrı Marduk, Tanrıça İştar'ın adem elmasına iç gıcıklatıcı küçük ısırıkçıklar atar; ve o çok hoşlandığı köprücük kemiğinden başlayarak taa leğen kemiğine
kadar uzanan o engebeli bölgede ellerini hoş bir naziklikle gezdirerek titreşen arzu sağanakları uyandırır; ve ‘anan aşşaa-baban yukarı’
erken erkek egemenliğini ilan ederdi.
Şu ana kadar Tanrı Marduk ile
karısı Tanrıça İştar'dan bu kadar bahsetmiş olmama bakmayın siz. Onlar, bu
anlatının esas kahramanları değil aslında; şimdilik öylesine onları anlatıyorum
işte.. Zeki Müren’in o unutulmaz hicaz şarkısındaki gibi, nasıl olsa her şeyin zamanla sonu yok muydu, ömür dediğin
küsecek kadar çok muydu, o halde; göreceksiniz; onlar da, tanrısal ömürlerini tamamlamış olarak birazdan bu anlatıdan kaybolacaklar.. Zira; kafanın ürünü olarak doğanlar yine kafanın ürünü olarak son bulurlar. 04 00-08 00
vardiyasının güvenilmez bir anlatıcısı olarak, zaman zaman siz sayın ve sevgili okurlara, böyle, bazı
uykulu açıklamalarda bulunacağım; bilesiniz! Kimi zaman, ideolojik ve felsefi
obsesif-kompulsif'liğe
kadar varan bu uçuk açıklamalarımı umarım hoş görürsünüz.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBqTf-tPhNHVo0_1W0rC1aOel99MdbnXkNRPQ7Q_XiMAk-U0yBSE_3BIErEvrV8CJJcw0k34w5eDm3kVVMnUBkuYCUVoNOkGBityPCMb5zvk4Fv9h8ltOgNUC61PY22qmarfLnPfkyihlc/s1600/150px-Babylonska_astartefigurer%252C_naken%252C_Nordisk_familjebok.png) |
Tanrıça İştar |
Aslında; gücü bilgeliğinde saklı olan Tanrı Marduk, 'yoksul sever ve kötüyü cezalandırır' bir tanrı
olmasına rağmen, nedense, Asma Bahçelerini inşa eden kölelerin emeğini hiç ağzına almamış; ve Asma Bahçeleri için Fırat nehrinden kovalarla
bedava su taşıtılmasına da hiç ses çıkarmamıştı. Keza; II.Nebukadnezar'ın inşa ettirdiği dünyanın yedi harikasından biri olan İştar Kapısı’nın inşası sırasında da ayni tutumunu sürdürmüş; eşdeğeri
verilmeden çalıştırılan kölelerin emeğinin çalınmasına da göz yummuş idi. Oysa; Babil'de, Hammurabi'den
kalma yazılı kanunlar uyarınca, tanrı Marduk’un ve hükümdarın fikri’ni
çalmaya yeltenmek dahil, her türlü teolojik intihaller
ve hırsızlık yapmak suçtu. Özellikle, Tapınak'taki hükümdara ait hazineden
hırsızlık yapanlar ölümle cezalandırılırdı. Gerçi, bu Hükümdar(ın) Hukukuna
göre böyleydi. Ama; ayni hukuk, tarım işçilerini sömüren ve toprağın bereketini
çalan hırsız hükümdarların ve avanesinin cezalandırılması söz konusu olduğunda geçersiz olurdu. Babil Panteonu'nun
en baba(can) sakallı tanrısı unvanına sahip olan Marduk'un, hırsızlık yapan
hükümdarları kollaması ve kayırması
gerçekten şaşırtıcıydı. Babil'de İlahi Adalet dedikleri bu muydu yoksa!?
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1SKUqPHWKx7EdBWjvEE9tAJuSo12We8sGziSFKii16pmGWdKPaCyoLNz2cgE3sw5M0xDQ_0G1q5_AEwMz7BIzCoT0MSK5qvLb2YxRmP_Utzc4dYWMQUf4jdOWQuZasgaRE0PGErqDB1rf/s1600/O+codigo+de+Hamurabi+-+imagem.jpg) |
Hammurabi ve Kanunları |
Tanrı Marduk'un hükümdarları kayıran bu
tutumunun altında, yıllar önce, Babil İmparatoru Hammurabi'nin,
sakallı-tanrılar katında bir katakulli ile "darbe" yaparak
Tanrı Marduk'u tanrılar hiyerarşisinde "en yüce sakallı-tanrı" mevkine
getirmiş olması yatıyordu. Böyledir bu işler; eğer, Tanrılar tanrılıklarını ta başından beri
hükümdar-insanlara borçlu olurlarsa, tanrıların dediği değil; hükümdarların
dediği olur elbette! Bir darbe sonucu hükümdarlar tarafından iş başına getirilmiş bir tanrı bile olsan, hükümdarlara katiyen eyvallah etmeyeceksin! O yüzden, Tanrı Marduk, sonsuz güç
ve isteğiyle, yoksulların yanında yer almak istedikçe, uygarlıklar diyarı Babil
ve Mezopotamya'da açlık, sefalet, kan, göz yaşı ve savaşlar hiç bitmiyor idi. Ve
halk, çaresiz, yoksuların ve kimsesizlerin tarafında olan gerçek bir tanrı arıyordu kendine.
Babil'de insanlar ve
ihtiyaçlar çeşit çeşit ve sınıf sınıf idi. Hükümdar II.Nebukadnezar da
kısmen insan olduğundan,
bir takım ihtiyaç ve arzuları vardı. Kelile ve Dimne ile Şehname destanları henüz yazılmamış olduğundan, Hükümdar II.Nebukadnezar, çocukluğunda
annesinden dinlediği Sümerlerin Gılgamış Destanıyla büyümüştü. Onun en büyük
arzusu, efsanevi Uruk hükümdarı Gılgamış gibi yarı-tanrı ölümlü bir hükümdar olarak ölümsüzlüğü aramak idi. Ama; bakalım
Tanrıları Marduk ile İştar, hemen yanı başlarında, insanlar aleminden
gelen ölümsüz bir kimsenin bulunmasına izin vermek
isteyecekler miydi? Bilirsiniz; Tanrılar, ölümsüzlükleri itibariyle daima
"bir ve tek" olmak isterler (Pagan dünyasının bazı iyi niyetli
tanrılarını tenzih ederim tabi).
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhO-AnULV31Xy8aCYVrC7cEzdDB9VSejlJgOFx4wXQr1LFWPu41JkO_zTNLxlo8tPxCNTY7z3F4vG-vzAUkQgTwClZIqNswjUDvpyraToFZMC9FtPxlFVSC1Vrs5gEeAdk-YbWrKNPfuosz/s1600/gilgamis.jpg) |
Gılgamış |
Ayrıca; Gılgamış, anne tarafından 2/3
tanrı idi. Gılgamış'ın teyze ve dayı çocukları ise hep "kesirli" topal-tanrılardı.
II.Nebukadnezar'ın ise, ne anne ne de baba tarafından hiç bir tanrı
yakını yoktu. Bu da onu ölümsüzlük arayışında ve kayınvalidesinin
dırdırları karşısında oldukça zayıf düşürüyordu. II.Nebukadnezar, bu
kimsesiz haliyle, bir iş kapısına gittiğinde, "Seni hangi tanrı
gönderdi" ya da "hangi tanrının kulusun(adamısın)" diye bir
soruya muhatap olduğunda vereceği bir cevabı yoktu. Devir, "bana tanrını
söyle sana ona göre yardımcı olayım" devriydi. Altta kalanın canının
çıktığı böyle bir devirde, ne kötü şeydi şu tanrısızlık!
Gerçi II.Nebukadnezar'ın bir hükümdar
olarak tanrıları dahil her şeyi vardı. Çevresinde kendisine pervane olmuş
dönen o kadar çok insandan-kölesi olmasına rağmen, askerleriyle, rahipleriyle
ve tapınağında tüm Mezopotamya’yı doyuracak erzak ve hazinesiyle gene de
yalnızlık çekiyor; ve efsanevi Uruk Hükümdarı Gılgamış'ın arkadaşı Enkidu
gibi bir can-dostu olsun istiyordu. Ve Ölümsüzlüğü arayan efsanevi
hükümdar Gılgamış'a olan hayranlığı, onu, her geçen gün biraz daha
kendine yabancılaştırarak 1/3'lük kesirli bir insan olmaya zorluyordu. Çünkü,
Gılgamış’ın 2/3'ü tanrı;1/3'ü insandı ve o henüz tam-tanrı sayılmıyordu.
Matematiksel olarak, Gılgamış'a benzemek için, insanlığından 2/3'lük bir
yabancılaşma ve bölünme, kendine yetiyordu.
II.Nebukadnezar, bir gün, Şurippak hükümdarı
Utnapiştim'in ölümsüzlük otu'nu aramak üzere çivi yazılı tabletleriyle ünlü Ugarit'i geçerek Samandağ (Seleukeia Pieria) yakınlarındaki kudretli otlarıyla meşhur kutsal Hazzi(Kel Dağı) dağına gitmişti. Fakat kutsal dağın doruklarının scarebe (bok böceği) kolonileriyle kaplı olduğunu görünce ölümsüzlük otunu bulamayacağını anlamış; ve çok fena morali bozulmuştu. Teselli niyetine dağ yamaçlarında yetişen ve cinsel kudret veren çakşır otundan bir kaç kök alarak dönüşe geçmişti. Bu arada, hazır buralara kadar gelmişken, kutsal Hazzi dağının kuzey-doğu yamaçlarında bulunan paleolitikten kalma Üçağızlı Mağarası'na da uğramıştı. Mağara duvarında görmüş olduğu av sahnesi ve hayvan resimlerinden çok
etkilenmiş; ölümsüzlüğü arayan bir hükümdar olarak kendi resimlerinin de ziggurat duvarlarını süslemesini istemişti. Ancak; Demir
Çağında, Aşağı Mezepotamya diyarında, henüz; tarih-ötesi'ndeki Diego Rivera gibi
usta duvar ressamları olmadığından; II.Nabukadnezar, ta uzak diyarlardan ve
Tarihin Ötesi'nden usta bir ressamı ülkesine davet etmek zorunda kalmıştı. .
II.Nebukadnezar, mutsuzluğu sonsuza kadar
süren bahtsız ressam Vincent van Gogh'un ismini öte-tarihte bir yerlerde
duymuştu; acaba onu ülkesine çağırsa nasıl olurdu? Ancak; II.Nebukadnezar
"mutsuzluğu" değil; "ölümsüzlüğü" arıyordu. Ayrıca; Van Gogh
çok sarımtrak bir ressamdı. Sarı ve turuncu renk yoksa mavi de yoktur diye
tutturmuştu. Bir de, Van Gogh, dini ibadete ihtiyaç duyduğunda gidip yıldızları
ve hayallerini boyuyordu. II.Nebukadnezar'ın dünyasında, açık-kaçık
renklerle hayallerini boyayan ve ruhları sarartan, sarımtrak, 'rengi-sabit' bir ressama yer yoktu. O yüzden;
Vincent van Gogh'u Babil'e çağıramazdı; ve hem sonra, onu, bu
haliyle Tanrı Marduk'a da kabul ettiremezdi.
Bir ara, Paris’te duvar süslemeleri de yapmış ünlü romantik ressam Eugene Delacroix, II.Nebukadnezar’ın
kulağına çalınmıştı; ancak, onun da baba tarafından gayri-meşru olduğunu; ve “halka yol gösteren özgürlük” resimleri
yaptığını öğrenince ondan da hemen vaz geçmiş; ve öte-tarihteki usta ressam
arayışlarına bir süre ara vermişti.
Mutluluğun ressamı Abidin ise henüz
anasının karnından doğmamıştı. Hoş; doğmuş olsa bile, II.Nebukadnezar’ın, onu
Babil'e çağırması zaten söz konusu olamazdı. Çünkü; bi vakitler üzerinde
orak çekiç işareti olduğu iddia edilen seramikleri sakıncalı bulunup tutuklanmıştı.
Dahası, Abidin, beş parasız bir halde, hükümdarları
gerçeğe boyayan Picasso ve Chagall ile birlikte çamur yoğurmuş; çift
"s" li seslere hayran Picasso'nun "topallaması"nı
görmüştü. (Sevgili okur hazır yeri gelmişken size bir tüyo vereyim: Picasso'nun uzak ataları Anadolulu olmalı. Çünkü; çift "s"li seslerin kökeni Anadolu'nun en eski yerli halklarından Luvilere (M.Ö.2300) kadar uzanır. Bir küçük çocuğa gezmeğe gidelim, dışarı çıkalım anlamında "hadi attaya gidelim" dediğimizde, "atta", Luvice'de "dışarı" demek olan "atti" den gelmeymiş. Anne de Luvice anni'den gelme.. Bir harf aşınmış haliyle Luviceyi günümüzde bile kullandığımıza göre, kadim Anadolu'da Tarih, bir zamanlar Luvice konuşmuş olmalı).Ve ondan kendi topallamasını
öğrendikten sonra, herkesin "topallaması" kendine deyip; hakiki-insan’ın peşine düşmüştü.
Ayrıca; "ölüm mü;
ama ne muhteşem icat!" gibisinden
bir şeyler diyerek
ölümle eğlenmiş; ve gerçek'i alnından öperek sadece "mutluluğun"
resmini yapar olmuştu. O yüzden; bin kez yarı tanrı hükümdar olarak dünya
gelmiş olsa bile, II.Nebukadnezar'ın, Abidin ile hiç bir işi olamazdı.
Bütün bu arayışlardan sonra, ‘hünkar-tasarrufu’
statüsündeki baş kahininin tavsiyesi ve zigguratındaki kadrolu
duacılarının ısrarı ve ayni zamanda iyi
bir rüya tabircisi olan baş mabeyincisi aziz Daniel'in telkinleriyle, II.Nebukadnezar,
gelecekte ölümsüz ünlü bir şair-ressam olacak olan William
Blake'i, hiç tereddüt etmeden, ta İngiltere'den ülkesine davet etmeye karar verdi. Ona kim ne
diyebilirdi ki! Her şeyden önce, O, Tanrı Marduk'un hünkarıydı; ve her ne kadar iltimasla kesirli-tanrı(eksik-tanrı) olmuşsa da nihayetinde efsanevi
hükümdar Gılgamış gibi yarı tanrı bir hükümdar olmuştu. Ve Tanrı Marduk'un oğlu sayıldığından tanrılık mirasının bir ve tek varisi ve temsilcisiydi. İşte bu özel mülkiyet
kuvvetiyle II.Nebukadnezar, Tanrı Marduk gibi, her an ve canı istediğinde
Tarih'in derinliklerine inip çıkabiliyor; ve Tarih'in ötesine-berisine geçip ideolojik öteberi
alabiliyordu. Gerektiğinde, “tanrı kuvvetinde ferman(lar)”
çıkartarak, Aşağı Mezepotamya Kültür ve
Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Kararı olmadan, şu meşhur Solomon
Tapınağının içine bile tükürebiliyordu. Boru değil; Tanrı naibi bu yahu ; daha ne olsun!
İşte bu ‘topal-tanrılık’ komplesi yüzünden,
II.Nebukadnezar, hükümdarlık tahsili sırasında, sanatın bütünleştirici ve
eksiklik giderici etkisinden olsa gerek, akademik resim derslerine hiç ilgi
duymamıştı.. Hatta, bir seferinde, "gelecek-resim" dersinde J.M.William Turner'in Köle Gemisi adlı tablosundaki denize atılan isyankar kölelerin suda yüzen kesik uzuvlarını, prangalı kol ve bacaklarını görünce dersi terk etmek zorunda kalmıştı. Hükümdarlığı sırasında, kendisinin eksikliğini gösteren her türlü
resim ve sanat eserlerini bir bir yasaklamış; ve bu konuda Akadca yazılmış her türlü eleştirel taş
tabletleri toplatmıştı. Zigguratında, sadece, inşa ettirdiği o görkemli İştar
Kapısı gibi, kendi ihtişamını ve yüceliğini sergileyen eserlere yer vermişti. Onun için, sırf ve sadece, kendi ölümsüzlüğü ve baş kahininin tılsımlı öngörüleri vardı. Anlaşılan;
II.Nebukadnezar'ın, kendi halkının gerçek mutluluğu ve ülkesinin ölümsüzlüğü
için ayıracak hiç vakti yoktu. Taş tablet
düşmanı bir hünkardan başka ne beklenirdi ki zaten!
Bir akşam, ziggurat'ın en üst katında
bulunan yıldız gözlem evinde, acaba yasa dışı bir faaliyet var mı diye
yıldızların ışıltı ve hareketlerini seyrederlerken II.Nabukadnezar, tanrı naibi
olarak, ziggurat duvarlarına resim yaptırtma niyetini Tanrı Marduk'a açtı.
Ölümsüzlüğün abidesi olarak, ziggurat duvarlarını süslemek üzere, Tanrı
Marduk'un ve kendisinin resimlerinin yapılmasının iyi olacağını
söyledi. Ama Tanrı Marduk, "ben zaten ölümsüzüm; böyle şeylere ihtiyacım
yok" diyerek II.Nabukadnezar'ın önerisini reddetti. Ayrıca; zigguratı
süsleyecek o resimler sayesinde Tanrı Marduk'un gerçek amorf yüzü ortaya çıkabilirdi. Oysa; Tanrı
dediğin buzlu-cam arkası gibi biraz flu ve gizemli olmalıydı. Ve belli
belirsiz haliyle resimlere konu olup belirlenmek ve somut olmak Tanrılara
yakışmazdı.
![Dosya:Abydos Tempelrelief Sethos I. 15.JPG](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/Abydos_Tempelrelief_Sethos_I._15.JPG/297px-Abydos_Tempelrelief_Sethos_I._15.JPG) |
ana tanrıça İsis'in dizindeki firavun |
Gerçi ; II.Nebukadnezar, bu niyetiyle Tanrısı Marduk'u bir müstehlik malzeme gibi kendi emellerine alet etmiş olacaktı. Ama, olsun o kadarı da artık! İnsanlı dünyada ve toplumsal hayatta zaten adet böyle değil miydi? İnsanlar, sırf kişisel çıkar ve amaçları için, birbirlerini ve çeşitli toplumsal bağları ta kalu bela'dan beri bir eşya ya da bir alet gibi kullanmıyorlar mıydı? Öyleyse, pek ala tanrılarını da kullanabilirlerdi. Şu sağdaki resimde Tanrıça İsis'in dizine oturan firavunun edepsizliğine bir baksanıza! Halkına yaptığı onca baskılar yetmiyormuş gibi Tanrıça İsis'in diz eklem kıkırdağına nasıl da firavunca baskı yapmış! Koca Antik Mısır tanrısı Osiris'in hem kız kardeşi hem de karısı olan tanrıça İsis bu hallere mi düşecekti?.. Ey firavun
hazretleri, insan hiç kendi tanrısına böyle kötü davranır mı; acı çektirir mi? Acaba sen
hiç tarihte diz eklem ağrısı çektin mi? Sarayında ortopedi uzmanı olan
bir hekime iltihaplı eklem sıvısı aldırdın mı dizinden? Ne bileceksin tabi!? Şöyle
seni koltuk değnekleri ile yürümeye
muhtaç eden amansız diz ağrıların olsun da göreyim bakıyım. Eminim, Firavuni acıya ve diz ağrısına dayanamayıp bir an önce mumyalığındaki salamura firavun bedenine kavuşmak isteyeceksindir.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijXzf9jSe5gqghX_hcqdQUQq4winUVTwc8wmRls8QNpmvuAb-H-24jTfLhg8MSdepFt_HQQt6kIdq81TQm_Jz4YTvobf-pX18pVpvaWXFuqEr9c8ffgCf_MvJMP54EFlSajLt2YRMx2eYN/s1600/100_1232.jpg) |
Tekel İşçisine Destek Mitingi |
II.Nebukadnezar da, her ne
kadar yarı-tanrı olsa da, ölümlü her imparator ve firavun gibi gibi o da tarihe kazık çakmak ve Gılgamış
gibi ‘ölümsüzlük otu’nu bulmak
istiyordu. Ama; Tekel İşçilerine (Emek ve
vatan mücadelesini birleştiren vatan bekçisi Tekel İşçilerini unutmuştunuz di
mi, demek ki arada bir hatırlatmak
gerekiyor sizlere) destek mitinglerinden 1710 yıl önce Antakya'da da bir
kaç yıl hüküm sürmüş olan reformcu Roma İmparotoru
Diocletian(MS 244-313)’i tenzih ederim. Adam, “bütün İktidar, ömür
boyu, Diocletien’e!” dememiş; Koca Roma İmparatorluğunu lahana gibi ortadan
ikiye bölmüş; İktidarını paylaşarak dörtlü yönetim(tetrarşi) sistemini kurmuş;
ve vakti gelince de Roma İmparatorluğundan kendi rızasıyla emekli olmayı
bilmiş(en üst imparatorluk derecesinden emekli olduğuna göre kim bilir ne
kadar emekli-imparator ikramiyesi geçmiştir eline siz tahmin
edin artık!); Dalmaçya sahilindeki sarayının bahçesinde, gün akşamlı ya,
hayatının akşamını geçirmek üzere bahçıvanlık ve çiftçilik yapmış; sebze,
meyve yetiştirmiştir. Ve bir kez olsun saksıda-bahçecilik yapmamış; hep toprağa bağlı kalmıştır. Kendisine yapılan imparatorluğa geri dön
çağrılarına da, elleriyle yetiştirmiş olduğu lahanalarına bağlılığı yüzünden
ret cevabı vermiştir. Kendini imparator sanıp iktidar koltuğuna yapışanlar,
heeey sizlere sesleniyorum, bir nebze olsun, şu kendi rızasıyla emekli olan
İmparator Diocletian'dan ders alsanız
ya!
Neyse; uzattık galiba.. Anlaşılamamış bir
sanatçı olmakla ünlenmiş olan esas
oğlan William Blake'in
yüz yılların ötesinden Babil'e, II.Nebukadnezar'ın huzuruna davet edilmesi konusuna dönelim biz (ha şunu bileydun güvenilmez
anlatıcı kardeşim, "sadede
gelmek" diye bir şey var değil mi şu dünyada, ne diye konuyu habire
sündürüp duruyorsun ki sanki? Ne anlatıyordun nerelere geldik! Daha konunun
başında sayılırız; anlaşılan, işimiz var seninle. Ayrıca bu arada William Blake'i de esas oğlan yaptın ya!)
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjP8G40Piqrazw3uVK4UKewHG7gInMU2e5xFGZp5jvUMa_SJs8rNXOoSodse_bIQLlhDZoZWWbx7gUoWIy06cnjiZFcoyVcqs6cBsmlX2fzT-XJ1OOdrbRYG4K65q_i0YPWayrCmcdpjxgO/s1600/100_1235.jpg) |
Tekel İşçisi Direniş Çadırları |
İsa'dan Sonra değil, Ankara'nın yağmurlu soğuğunda teneke kutularda ateş yakıp direniş çadırlarında Aşık Mahzuni Şerif'in "mevlam gül diyerek iki göz vermiş bilmem ağlasam mı ağlamasam mı" türküsünü söyleyen Tekel İşçileri'nin 78 günlük şanlı direniş ve mücadelesinden 255 yıl önce idi.. Her yer ücretli kölelik düzeninin sefaletiyle inim inim inlerken, henüz ortalıkta, ne "dünyanın bütün işçileri birleşin" diyen kimseler vardı ne de Avrupa'da dolaşmaya çıkmış bir "Komünizm Heyulası”. Hoş; "Dünyanın bütün işçileri birleşin" demekle, işçiler öyle hemen ve kolayca birleşecek de değillerdi ya. Hele şu eli armut toplamayan “mabut-emperyalizm" varken dünyanın bütün işçileri nasıl ve nerede birleşecek; varın artık siz bir düşünün.
İşte; Allahın “Zaman”ının ücrete tabi olduğu böyle bir
zamanda, anlaşılamamış bir şair ve ressam olan; ve dikkatli bir okur'un "hani
nerede kaldı şu William Blake; gelecekse gelsin artık" dediği William
Blake, henüz daha ortalıklarda yoktur. Onu, en erken, 8 yaşlarında, Londra'nın
sisli ve hülyalı sokaklarında melekleri ve tanrıları kovalarken görürüz. Çocuk
ya; güçlü hayal dünyası ona, meleklerle dolu bir ağaç gördürür. Sırf bu yüzden, "ben sana artık melek görme
demedim mi hınzır oğlu hınzır" diyen babasından iyi bir dayak yer. Ve bu
dayak ona iyi bir ders olur; okumaya merak salar. Annesinin antik
kitapları arasında büyürken, bir gün, II.Nebukadnezar'ın sürgündeki resmini görür (II.Nebukadnezar, peşpeşe kazanmış olduğu zaferlerin sarhoşluğuna kapılarak bir ara, kendini Tanrı Marduk sanmaya başlayınca, Tanrılar Kurulunun kararı ile "aklını başından alma" çezasına çarptırılmış; ve yedi yıllığına, vahşi bir hayvan hayatı yaşamak üzere bir mağara kovuğunda sürgününe gönderilmişti). William Blake, işte II.Nebukadnezar'ın o vahşi bir hayvana benzeyen resmine bakarken kendiliğinden ağzından "yüzü ışıldamayan hiç bir zaman yıldız olamaz" diye bir laf çıkar. Ve nasıl olursa, II.Nebukadnezar'ın yüzünden aniden saçılan yıldız-ışıltısına
çarpılır. Birden bire, yaratıcı ve hayal
kurucu dünyası kamaşır. Ve insiyaki olarak, kendini, bir ressam-gravürcü olarak bulur. Ve
hemen II.Nebukadnezar'ın bir mağara kovuğunda Gılgamışvari 1/3'lük "kesirli-insan" resmini gravür tekniğiyle yapmaya koyulur.
Sevgili okur, "amma da yaptın sen
de!!" deme hemen; zira; Tarih'te, bazen, bazı şeyler William Blake hızıyla
büyüyüp erken gelişebilir. Tarihin Otodinamizmi denen bir şey var di mi şu dünyada;
ona da çelme takacak halimiz yok her halde! Hem sonra, Tarih ile inatlaşmanın,
onunla boy ölçüşmenin bir alemi de
yok! Ne o öyle; boyuna; Tarihi,
ideallerimize uydurmaya çalışıyoruz. Yahu; ideallerin
anti-tezi yok ki Tarih, ideallerine uysun! Bu yöntemi terk etmemiz gerek
artık. Unutma; eğer sen yaparsan Tarih olur; yapmazsan, Sen tarih olursun. Hani; "bakarsan
bağ bakmazsan dağ olur" derler ya,
işte öyle bir şey Tarih biraz.
Böylece William Blake, yarı tanrı hükümdar
II.Nebukadnezar'ın tarihin iki taşım(Tarih'in hepten sabrı taştı mı devrim oldu demektir; ona göre!) berisinden
gelen iş teklifine de icabet etmiş olur. Şu iki günlük ücretli-köle dünyada
kıyamet kadar işsiz varken böyle tarihi bir iş teklifini geri çevirmek olmaz
tabi! O zamanlar henüz bir "iş kanunu" olmadığından,
aralarında yazılı bir iş sözleşmesi yapılmaz. Gerçi II.Nebukadnezar'ın atası
olan Hammurabi(adamın ne hoş bir ismi
var değil mi; Hammurabla desen
olmuyor işte.) Babil ülkesini aslında
tanrı sözü olan yazılı kanunlarla yönetmiş; "göze göz dişe
diş" nispeten adil bir hükümdar idi. Yani göz çıkaranın gözü çıkarılır; ve
birinin özgürlüğünü kısıtlayanın özgürlüğü kısıtlanırdı(nerde o günler..?). Ama, nedense, o da, tarih ötesi zamanlarda
olduğu gibi, kölelerin haklarını ve menfaatlerini gözetecek bir iş kanunu bile çıkarmamıştı.
Kölelerin fazla çalışma ve ücretli yıllık izin; efendi ve tanrı değiştirme
hakkı, kölelik iş akdi feshi ve işe iade; hükümdar sandığı primleri; ikinci el
köle-emeği; kölelerin birliği... gibi efendi-köle ilişkilerini düzenleyen
hususlara, bir hükümdar fermanıyla olsun, değinmemişti. Dahası; Hammurabi, ceplerine
para ve akademik unvan dolduran "cin-bilim(demonoloji)" alanındaki o intihalci filozof ve teologları
da görmezden gelmişti. Ayrıca; köle hakları ve köle-iş mevzuatı konularında ‘hakemli-ilahi-hükümdar-tabletleri’ne eleştirel
bir
görüş yazmak isteyenleri ise gazabıyla engellemişti.
Hammurabi bu, ülbesi tülbesi belli olmaz hükümdar!
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOLUtIzaqyO9886ZVuu3o3XLejWOvrHlPZ9VdEPUQO_IT6ABg7eFtxGFt8m6myYT42eT7DurBVDeesXFfYPjr1ZgYPUeC5IOwO-3gdx0ojcgigCaPRuAY-SzTFydv23tcp5wAxlLZM1_p1/s1600/blake_nebuk_grt.jpg) |
William Blake'in II.Nabukadnezar Resmi |
Willim Blak hava-civa grevleri nedeniyle
gecikmeli de olsa ta Tarih Ötesi'nden Babil'e avdet
edip maceralı yolculuk yorgunluğunu üzerinden attıktan sonra, II.Nebukadnezar'ın
huzuruna çıkarak Nebuko (göbek adı Nebu'ya izafeten) ismini vermiş olduğu II.Nabukadnezar'ın1/3'lük kesirli-insan resmini takdim eder. II.Nebukadnezar, William Blake'in
yapmış olduğu dört ayaklı 1/3'lük kesirli-insan Nebuko'yu
gördüğünde, sanki öte-tarihten Gabriel Marquez'in "büyülü gerçeklik"iyle (gerçeğin büyülüsü de mi oluyormuş; benim bildiğim gerçek sadece nesneldir.) ile karşılaşmışçasına uzunca bir süre gözlerini gravür baskıdaki kendi büyülü vahşi gözlerinden alamaz; ve "Nebu ya!" diyerek kendi-kendiyle konuşmaya başlar.
II.Nebukadnezar, tarihin göbek çukuruna
uzanan yarı-tanrısal sakalı ve ellerin ön-ayaklaştığı tersine-evrim-aletsiz-beden-emeklemesi’yle,
kendi vücut geometrisini "golden ratio"
ilkesine göre parçalı beden kaslarıyla böylesine uzun-tırnaklı-vahşi-mağara canavarı-sürüngen- doğalorganizma
biçiminde estetize eden sınırsız düş gücü sahibi ve imgelem ustası William Blake'e acayip
bir hayranlık duyar; ve adeta ona bir resimde aşık olur.
(II.Nebukadnezar'ın bu masum-somurtkan ruh hali, ilerde, Bir Resimde Yaktın Beni
operetine bile konu olacaktır). William Blake’in mistik diyalektik anlatımı
ve gizemli sanatsal yaratıcılığı ve
insan ruhunda naif diyalektik titreşimler yaratan romantik kişiliği karşısında,
II.Nebukadnezar, "ben
artık Enkidu'mu buldum" diyerek,
krallığından ve yarı-tanrılığından vaz geçmeye karar verir. Sevgili okur, bunu sakın hafife almayın
ha! Bir hükümdar için, gücünün zirvesindeyken öyle kolay bir iş değildir
iktidardan vaz geçmek. Nice hükümdarlar, imparatorlar gördük iktidar koltuğuna
yapışık. Hadi sen, tahtını ve yarı
tanrılığını, hazinelerini, bir şaire ve ressama olan aşkın uğruna
terk et de görelim bakalım. Acaba hanginiz, aşkınız ve özgürlüğünüz uğruna,
"özel mülkiyet bana ağırlık yapıyor", artık; şu "tarihi
safra"dan gerçekten kurtulmalıyım der?
II.Nebukadnezar, "ben de artık
kendimce William Blake' im” diyerek, (ya ben de kendimce Bedreddin'im deseydi Tarih'in
hali ve seyri nice olurdu sonra? Herhalde, ortalık, ilk islam komüncüleri
Karmatiler gibi, malda, mülkte "ortaklaşmacı" olan Torlak Kemal
ve Börklüce Mustafa'lardan geçilmez idi, fesupanallah; ne günlere kalacaktık
desenize!!), "bir kum taneciğinde dünyayı görebilen" William Blake'e katılır. Ve
William Blake'li II.Nebukadnezar olur artık. Bu ne demek? Çifte kavrulmuş lokumlu
bisküvi demek. Şaka,şaka.. William Blake
neredeyse; artık, II.Nebukadnezar de orada demek. Hani; gel zaman git zamanda
bazı işçi sendikaları vardır ya, "başkan nerede biz orada" (ne demekse
o!?) diye slogan atarak işçi haklarını ararlardı ya, işte onun gibi bir şey..
Ama; önce yapması gereken bazı işleri
vardır II.Nebukadnezar'ın : Özel mülkiyet rejimi kapsamındaki koca
tahtını, tapınaktaki erzak deposunu ve hazinesini; yıllarca sıla ve
sevgili hasreti çeken karısı Amytis'i, Amytis için yapılmış olan Asma Bahçelerini;(sahi
bunların hiç çocukları yok mu yahu? hayır yani; çocukları varsa onları da terk
etmesi lazım da...Yoksa; onların özel hayatları bize ne ilgilendirir.) ve
dahası; tanrıları Marduk ile İştar'ı arkasına bakmadan terk eder. Hani ozanın
dediği gibi : "yola bir düşüldü mü ömür boyunca
gidilir" William
Blake'in peşinden... Sahi nasıldı öte-tarihten Atilla İlhan’ın o "şahane
serseri" şiiri :
"yolumdan çekil yavrum
bağlasalar duramam
demir asa demir çarık dedim
neyleyim!
yolculuk dedim
ağaçlara tünedi yine akşam
kargalarla bir
rüzgar kendini yerden yere vuruyor
kırık dökük yıldızlar belirli uzaktan
telsiz mevceleri ardım sıra koşturuyor
anamdan yolcu doğmuşum
yedi dağın yolları kalbimden geçer
salkım salkım mısralar gelir içimden
dudaklarımda yağmur damlaları
alır beni yollar beni alır gider
anamdan yolcu doğmuşum
nehirlerle birlikte denizlere kavuştum
akşam dedim
şu koca dünya dedim
ağlasam dedim
yola bir düşüldü mü ömür boyunca gidilir
ekmeğin ve şarabın peşinden
turnaların peşinden
büyük şehirler büyük aşklar
çığlık çığlığa terk edilir
ben
çocuklar gibi sevdim devler gibi ıstırab
çektim
damarlarımda dünyanın bütün rüzgarları
harblere açlıklara yalnızlığıma rağmen
anamdan yolcu doğmuşum
neyleyim
gurbet dedim
vatan dedim
hürriyet dedim."
Sevgili okur, biraz sabır lütfen;
anlatımıza ve II.Nabukadnezar'a, bırakmış olduğum yerden devam edeceğim; bundan
emin olabilirsiniz. Yalnız; hazır yeri gelmişken, şu şiirin bir dizesi
hakkındaki samimi duygularımı sizlerle paylaşmak isterim :
Şu "rüzgar kendini yerden yere
vuruyor" dizesi var ya, ne müthiş bir dizedir o öyle. Hem zevk algınızda
hem de zihin gözünüzde bir canlandırın bakalım o hali. Bizim deli oğlanın da kafası böyle eser bazen demeyin sakın. Başlı başına şiir var o imgede. Rüzgarın o her
şeyi allak bullak eden muazzam kalkışması katiyen bir "cinnet"
hali değildir. Kendi dalgalarında ve dalgalarıyla boğulan hırçın ve azgın bir
denize de benzemez onun eylemi. Kendini yerden yere vuran eylem biçimiyle
rüzgar, bizlere, "neyleyim; öyle kasırgalar gibi esmesem
delirecektim" der adeta. Hani "yazmasam
delirecektim" diyen Sait
Faik gibi.. İnsan yüreğinin derinlerinden volkan gibi fışkırıp gelen o
ateşli kalkışmalara, gayeli adanmışlıklara, bir imreniş, bir özeniş
saklıdır rüzgarın o kuvvetinde. Bir ömür
boyunca aşkın ve özgürlüğün
peşinden gidenlere karşı öyle meltem gibi mülayim esemezsin artık. Madem ;
büyük aşklar ve tutkular adına, "bu yaylaları yaylamak"
ve "bu rüzgarları toplamak" istiyorsun öyleyse es esebildiğin
kadar benden izin sana!! der gibidir.(yoksa bütün bunlar bana mı öyle geliyor?
iyi ya; işte gerçek şiirin gücü ve zenginliği de tam da bu noktada,
yani; herkeste ve her bir kimsede kendine özgü ve farklı bir şiir zevki ve
algısı yaratmasında değil mi zaten? Tıpkı, tek ve ayni ışık kaynağı olan güneş
karşısındaki her bir farklı nesnenin, o ışık kaynağının ışığından kendine
göre pay alıp renklenmesi, gölgelenmesi gibi..)
İşte döndüm o rüzgarlı tepelerden sayın
okurlar; umarım sizleri çok bekletmemişimdir. Aslında; kendi şahsi görüşlerimi
bu anlatıda ifade etmem ne kadar doğru bilemiyorum ama, ne yapıyım oluyor işte
bazen böyle şeyler. Anlayışınız için gerçekten sağ olun. Sözümde durmuş olmamın
huzuruyla devam edebilirim şimdi. Nerde kalmıştık; ha evet, tamam; yola
bir düştü mü ömrü boyunca giden II.Nebukadnezar'ı anlatıyordum sizlere. Devam
edelim kaldığımız yerden: II.Nebukadnezar, 1/3'lük kesirli insan hayatını,
artık, William Blake ile yaşamaya başlar. Efsanevi hükümdar Gılgamış ile
Enkidu'nun birlikte yapmış oldukları yolculuklar gibi, II.Nebukadnezar'ın da
yolculuğu kendi Enkidu'su olan William Blake ile böylece başlamış olur.
Ve dilinden hiç düşmeyecek olan o William Blake şiirini, Masumiyet
Kehanetleri’ni (Auguries Of Innocence), okumaya başlamıştır bile:
"Görebilmek bir kum taneciğinde dünyayı ( To see a world in a grain of sand )
Yabani bir çiçekte ise cenneti, ( And a heaven in wild flower )
Sığdırabilmek avucuna sınırsızlığı, ( Hold infinity in the palm of
your hand )
Ve tek bir anımızın içine sonsuzluğu ( And eternity in an hour )”
Aslında, II.Nebukadnezar'a göre, William
Blake, ideolojlik ve siyasi bakımdan öyle pek muteber biri sayılmazdı.
Niye derseniz, William Blake, Amerikan Bağımsızlık Savaşına ve Bağımsızlık Bildirgesine karşı hayranlık duyan radikal bir asiydi. Coşku ile desteklediği Fransız Devrimi'nin meleği yakışıklı Saint Juste'e, eski bir melek sever olarak özel yakınlık
duymuş; ve onun “özgürlüğün istibdatını
istiyoruz” fikrini benimseyerek kendisi de azılı bir "taht" düşmanı olmuştu. Ayrıca; o, yoksulluğu ve sefaleti kaldıracak olan Fransız Devrimi hakkında sansürlenecek uzun bir şiir bile yazmıştı. William
Blake, Robespier'in (o Robespier ki, ondan hatıra olarak sadece kırık bir traş
kabı kalmıştır koca Paris'e ve bir de gölgede kalmış bir metro istasyonuna verilen ismi; ama Danton’un
heykelini Paris’te Odeon’a dikmişler!) giyotin sepetine giden başıyla sahipsiz
kalan pantolonsuzlar(sans-culottes) hareketinin Napolyon Diktatörlüğüne dönüştürüldüğünü görünce hayal kırıklığına uğramış; ama yine de, özgürlüklerin ışkınlıyacağı geleceğin yeni toplumundan umudunu kesmemişti.
William Blake, daha sonra, üretim ve insan ilişkilerinde, manevi bir arınma ve aydınlanma ile doğal yaşam biçimine geri dönüşü, serbest aşkı(free love) ve masumiyetin
diyalektiğini savunmaya başlamış; ve Klise tarafından Londra'da, Tanrının yaratıcı
kudretinden ve yeterliliğinden kuşku
duyuyor diye, aforoz edilmişti. (sıkıysa İngiltere
kralı VIII. Henry'i aforoz et de görelim bakalım!). İşsizlik ve boğazına
kadar beş parasızlık artık canına tak ettiğinden; ve bi hayli öte-tarihten Fikret Mualla gibi Paris'te bohem hayatı sürdürmeyi de kabullenemediğinden gazetede gördüğü bir ilan üzerine
muhasebeci olmaya karar vermiş; ve modern-çıkın olan bavulunu hazırlayarak,
henüz medeni bir batı olmadığından, "tek dişi
kalmış" vahşi batıya gitmek üzere yollara düşmüştü. Tabi; yanına aldığı
o meşhur Nebuko renki-baskı-resmi
ile..
Sevgili okur, tabi ki dikkatli okuru kastediyorum,
şimdi diyeceksiniz ki bu Nebuko resmi de nereden çıktı? Hani, konuları
gereksiz yere çoğullaştırdığım; bir türlü sadede gelmediğim için haklı olarak
beni yukarıda eleştirmiş; Ockham’ın Usturası'nı
kullanmıştınız ya, sadede gelmesine geleceğim de; ama şu Nebuko konusuna
bir açıklık getirmezsem olmaz. Takdir edersiniz ki, cilalı taş devrinden kalma
alışkanlıkları olan yarı-tanrı bir hükümdarı, pratik sıkıntıları
olacağından, öyle ulu-orta çocuk gibi yanınızda
taşıyamazsınız değil mi? William Blake de, hayatının bir parçası yapacağı
ve serüvenine dahil edeceği tarihi bir kişiyi vakti geldiğinde serbest
bırakmak üzere, işte o Nebuko isimli gravür resmin içine koyar.
"Hadi canım sen de!!" desenize,
anlattığımız serüvene okur olarak sizler de en azından ünleminizle katılmış olursunuz.
Çünkü; bizim anlatı türümüzün adı Katılımcı Demokrasi değil; "Katılımcı
Deneme"dir. Katılımcı Demokrasi'lerde Egemen
Gücün İktidarına ve uzun ömürlü Piyasa Sisteminin istikrarına
halel gelmediği sürece, benden izin sana, neye katılmak istiyorsan ona
katılmakta serbest ve özgürsün. İstersen, Bastille ve Taksim meydanlarında 1
Mayıs'lara ve grevlere katıl fark etmez; yeter ki iş-gücü'nün, bir mal gibi
özgürce alınıp-satıldığı serbest piyasa düzen(leniş)i ölmesin. Ama bizim "Katılımcı Deneme"de,
bir piyasa mekanizması ve İktidar ilişkisi olmadığı için, Okur
gerekli gördüğü zaman ve yerde, elindeki bilgi ve belgelerle; referans vererek
ve gerekçesini göstererek, yaratıcılığı ve üretkenliğiyle, Anlatı'nın
gidişatına müdahalede bulunabilir Yani; Anlatı'ya katılma ve Anlatı'yı "değiştirme hakkı"na
sahiptir. Bu anlatı sadece benim değil ayni zaman da sizin de anlatınız
olduğundan, Güvenilmez Anlatıcı olarak belirtmek isterim ki, bu çeşit okur
katkılarına Anlatı'da yer verileceğinden emin olabilirsiniz. Zira bu sizin
"özgür-birey" olma
hakkınız. Tabi, "özgürlük" derken bizim burada kastettiğimiz "soyut özgürlük", yani bir kişinin başka bir kişi karşısındaki özgürlüğü; yoksa, sermayenin işçiyi sömürme ve ezme özgürlüğü olan "somut özgürlük" değil.
İşte bu Nebuko Resmi sayesinde William Blake, hem II.Nebukadnezar'dan ayrılmamış olur; hem de William Blake, yapacağı o uzun yolculukta, şaş-zaman (anakronik) hükümdar arkadaşı yüzünden insanların ilgi odağı olmaktan kurtulmuştur. Tabi; gönüllü bir birliktelik bu, kimse, bu ilişkiyi, öyle kölelik hapis ilişkisi gibi bir şey sanmasın.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtnNB8WGwWmvPLUz0Mf5C3tOMjQ4ZxgDvFnqx1A6qdnXMDHM574cJWHUlWLRiNOVjjdT8E7Ei5h9fpczFzKsUyQZAtNeI3Wq8ZJl-TvOAX4LfWoeZSpu-BfNvwSuzqu-SHVNNA6PxFbPt-/s1600/Blake_after_John_Gabriel_Stedman_Narrative_of_a_Five_Years_copy_2_object_2-detail.jpg) |
William Blake'in bir resmi(canlı canlı
kaburgalarından dar ağacına asılmış zenci köle) |
Zaten; William Blake, oldum bittim, her
renkten insanın, bir "mal
ilişkisi"ne hapis edilmesine ve köle ticaretine kapatılmasına
karşıdır. O, on binlerce siyah derili insanı kaburgalarından canlı canlı dar
ağaçlarına asan; ve Tumberio denilen ölü taşıyıcı gemileriyle köle
ticareti yapan sömürgecilere karşı, hep, özgürlük mücadelesi verenlerin
safında yer almıştı. Peki; ya siz olsaydınız William Blake'in yerinde ne
yapardınız? Allahın zencisini, köle-zenci, mal-zenci yapan şu
toplumsal-tarihsel şartlara seyirci mi kalırdınız? Bu dünyaya
köleliği ve "para"yı sevmeye gelmediysek eğer, bir şeyler
yapmalıyız değil mi? Köle sahibi efendiler tarafından dünyaya bakmak işinize
geliyorsa, kölelik ilişkileri hep sürüp gitsin istersiniz. Ama; insan
ilişkilerindeki köleliği hayatın her alanında sıfırlamak ve insanı "özgür" kılmak isterseniz, bu sefer de, köle
sahiplerinin olmadığı bir dünya yaratmanız gerekir. William Blake gibi, siz de
seçin safınızı öyleyse!
William Blake’in maceralarla dolu Vahşi
Batı yolculuğu çok uzun bir tren yolculuğu ile başlayacaktı.. Çünkü; muhasebeci
arayan Dickinson maden-metal işletmesi, Amerika'nın en batısındaki Machine
kasabasındasydı. William Blake, tek serveti olan şiirlerini ve Nabuko'da
gizlenmiş olan şaşzaman yol arkadaşı II.Nabukadnezar'ı, yolculuk boyunca çok
sıkı olarak kucağında taşıdığı bavuluna koymuştu.. Ve trendeki eli silahlı
haydut kılıklı sakallı adamların varlığı onu huzursuz ve tedirgin ediyordu. Gerçi; şu an size her hangi bir
akademik referans veremeyeceğim ama, aslında, her sakallı adamı da haydut sanmamak
lazım. Zira sakalsız azılı haydutlar da var. Mesela, öte-tarihte, emperyalizmin demokrasisi ve özgürlüğü adına dünyayı haraca bağlayıp soyan; ve
savaşlarla cehenneme çeviren şu bir avuç ahtapot Dev Şirketlerin Azılı Haydut Devletlerinin Azılı Haydut
Yöneticilerine bir bakın bakalım; acaba kaçı sakallı? Onların kaçında
sakal vardı acaba işçilerin ve ezilen milletlerin sülük gibi kanını-canını emerken. O yüzden, özellikle, modern
haydutlukta Görünüş'e aldanmamak ve muhtevadaki Öz'ü göstermeyen görünüşlerden sakınmak gerek!
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbxdjvuZyWxscU_Up-PNKopyAsdJiNSYWm8vLfXL8ZSriSkMjU6OJMbcnURaVWEKwTEC9GR9anzRc0GlimaUi7okF2ecb2y3EWRb9gdIhSg8XYTvS7wtqp237YcQNkP2d-358YCt8dRYRB/s1600/de-bry-05.jpeg) |
Medeni Batının Büyük Keşifler Çağı |
Ama sömürgeci keşifler çağının ve papalık
müessesesinin haydutları nispeten sakallı haydutlardı. Şu kadarını
söyleyebiliriz belki : Büyük Keşiflerin, yani "sömürgecilik" çağının hristiyan-medeni(!) Batı’sını yaratan haydutları, katilleri, aylarca süren zorlu deniz seferleri yorgunluğundan ve kana susamış
korsanlıklarından olsa gerek, genellikle, buruşuk suratlı, kirli sakallı,
paslı dişli, ekşi gülüşlü ve kanca kollu olurlardı. (Kolayını bulmuşsun gene, "genelleme" yap yap dur. Sıkıysa, özel bir konuda,
öte-tarihten devrimci Hikmet Kıvılcımlı, Niyazi Berkes ve Doğan Avcıoğlu gibi orijinal bir tez yaz da
görelim bakalım. Dikkatli Okur Sataşması var gene konuya dönme vaktim geldi
galiba).
William Blake, hayatında, ne tek bir
bufalo avlamış; ne de kan görmüştü. Bu onun hassas romantik masum ruhuna aykırı bir durumdu zaten. Trendeki eli
silahlı haydut kılıklı adamlar yol boyunca ova Kızılderililerinin ana besin
kaynağı olan bufalolara zevk için ateş
ettikçe William Blake'in yufka yüreğinde korku, endişe ve vahşet
duygularıyla karışık anaforlar oluşuyor; ne kadar vahşi bir Batı’ya geldiğini
yeni yeni anlıyordu. William Blake’in o tedirgin bakışlarını ve adeta masumiyet karinesi haleli yüzünü gören tren makinisti, onu, Machine kasabasına
gitmemesi konusunda; ve kötü şöhretli Dickinson'ların yanında
çalışmaması hususunda dostça uyarma ihtiyacı duymuştu.
Tren Machine kasabasına geldiğinde,
William Blake, elinde bavulu Dickinson Metal-Maden Company'e giderek
'işte ben geldim' der. Ama; maalesef artık çok geçtir. Çünkü; bu pozisyon için
bir muhasebeci işe alınmıştır. William Blake hayal kırıklığı içinde "ama
nasıl olur; bu iş için en çetrefilli ve en alengirli muhasebe
hesaplarını bile öğrenmiştim " der. (gerçi öğrendi mi öğrenmedi mi
bilemeyiz. kendisinin açık beyanı böyle, kabul etmek durumundayız. Vahşi Batı
kayıt dışı ekonomilerinde adet böyle ya!) ve şirket sahibi, yani patron olan Bay Dickinson ile görüşmek
ister.
Bu arada belirtmeden geçmeyelim, Gerçek’e
düşkün Güvenilmez bir Anlatıcı olarak, biz,
‘patron’a ‘işveren’ diyenlerden değiliz. Bize yıllardır Angelina Jolie gibi ("angel of goodness") “iyilik meleği” diye yutturulan “işveren”in,
aslında, özbeöz, kamufle edilmiş emek-gücü sömürgeni-patron olduğunu açıklamak zorundayım: Ne o öyle; sanki adamın
pileli pantolonunun para-cebinde ‘işler’ varmış da; sıraya geçmiş
duruyor da; adam da o işleri,
cebinden çıkarıp çıkarıp iş bekleyen işsizlere veriyormuş(!). Sen onu benim külahıma anlat. Friedrich Engels(1820-1895)'in dediğine göre, böylelerine, yani Alman iktisat jargonuna göre, para karşılığı başkasını çalıştırana "işveren", ücret karşılığında işgücü satın alınanlara da "işalan" diyen birine Fransa'da deli muamelesi yaparlarmış. Çünkü iş(travail) kelimesi günlük hayatta çalışma (occupation) anlamında kullanılırmış Fransa'da. Kapitaliste (Patron'a), "çalışma-veren"; işçiye de "çalışma-alan" demek, ancak aklından zoru olanların işi olabilir. "İşveren" gibi
sahte ve yalan söyleyen uyduruk kavramlarla işimiz olamaz bizim! İşveren de neymiş; halkın gözündeki ve
dilindeki yılların patron'u ne
zaman işveren oldu!? Şimdi; ben, yılların artı-emek emicisine, artı-değer sömürücüsüne "işveren" diyerek milleti mi kandırayım!? Biz ısrarla, bu büyük insanlık davası var olduğu
sürece, onları, "Patron" diye halka mal olmuş adıyla
çağıracağız. Bunu yazın bir tarafa!
"Her labirentin bir ejderhası vardır" derler. ( gerçi bu güne kadar ben kimsenin ağzından böyle bir söz duymadım ama, demek ki varmış! Acaba; farkında olmadan, yazarken, bunu ben uydurmuş olamam mı? Çünkü; oluyor böyle şeyler bazen.. olmuşsa lütfen mazur görün artık. Gerçi adımız gerçeği çarpıtan sözüne güvenilmez anlatıcıya çıkmış ama..). Neyse.. herkesin labirenti ve ejderhası kendine.. Kim bilir cinsel, dinsel, ahlaksal, psikolojik, sosyolojik ve ideolojik.. ne labirentlerimiz olmuştur şu fani hayatta.. Ama; eğer sizi labirentinizden çıkaracak bir Ariadne İpi[10]' niz yoksa, labirentin dolambaçlı çıkmazlarında sizi bekleyen ejderhalara yem olmanız kaçınılmaz demektir. Keza; eğer tarihte bir kez millet olmuşsanız ve hazır millet olmuşken tarihten de silinip gitmek istemiyorsanız milletlere dünyayı dar eden emperyalizmin sömürü labirenti ve ejderhası (minotaur) dev tekeller karşısında çıkış yolunuzu gösterecek bir Ariadne İpi'ne ihtiyacınız var demektir. Ama önce ne yap et bir labirente düşme! ve kendi eyleminle kendi labirentini üretme! Unutma; labirentler ejderhasız olmaz; labirent varsa Ariadne'nin İpi de var demektir.
Peki şu Bay Dickonson denilen adam aslında kim? Şirket sahibi değil mi,
yani; mahiyetinde bir sürü ücretli-adam çalıştıran biri.
Sevgili dikkatli okur, “sizin de hiç bir
şeye dikkat ettiğiniz yok ya..” diyesim
geliyo, ama...Yani; ben sizi uyarmasam sesiniz soluğunuz çıkmayacak hani! Yav ‘şirket sahibi’ diyorum; yanında bir
sürü “ücretli-adam” çalıştıran diyorum,
bir allahın kulu dikkatli-okur çıkıp da bir dakika, bir dakika deyip dikkatimizi çekmiyor!. Bir de "dikkatli" okur olacaksınız! Kendime mukayet
olup; "hay senin dikkatli okurluğuna.." demeyeceğim şimdilik.. Sayın
okur, dikkat ettiyseniz, bi zahmet dikkat edin artık, bu cümleyi bizlere yadırgamaya
mahal vermeden çok rahat bir şekilde kurduruyorlar. Peki, biz buna rıza gösterecek
miyiz? Nasıl oluyor da adamın biri, onlarca, yüzlerce, binlerce,
milyonlarca insanı kendi mahiyetinde "ücretli" olarak çalıştırabiliyor!? diye
sormayacak mıyız? Lütfen bir düşünün; nasıl oluyor da insanın doğuşundan gelme
çalışma yetisi ve gücü, ücrete
tabi olabiliyor?
Benim bildiğim tarladaki domatesin doğada kendi başına
bir fiyatı yok. Ama, pazarda görüyoruz manav bir etiket asmış şu kadar
lira diyor. Sorum şu: Allah'ın tarla domatesini domates fiyatı haline getiren
ne? Ayıp olmuyor mu hiç, insanın çalışma yeteneğini, domatesin fiyatı gibi,
ücretin konusu yapmak? Adam emeğinin karşılığını, hakkını, aldıktan sonra ne var bunda diyebilirsiniz. Fakat unuttuğunuz bir şey var; adamın aldığı ücret emeğinin karşılığı değil ki; ve olamaz zaten! Adamın aldığı ücret, yaşayabilmek ve çalışır halde kalabilmek için bir miktar harçlıktır sadece. Çünkü; adam, Bay Dickonson'a emeğini, yani hazır, bitmiş bir işini, hizmetini satmıyor, emek-gücünü satıyor. yani her insanda bulunan üretkenliğin kaynağını satıyor. Hem sonra bütün ücretli adamlar emeklerinin hakkını alıp giderse Bay Dickonson'un hali nice olur? Piyasa düzeninin istikrarı ve üretimin düzeni nasıl sürecek. Üretim araçları ne ile yenilenecek ve geliştirilecek? Bütün bunlar artı değerin büyütülmesine bağlı olan şeyler değil mi?
Emek gücü, bir kunduracının kundura üretirken kullanmış olduğu fiziksel ve zihinsel yeteneklerinin bütünüdür. Emek-gücü harcanmadan kundura üretilemez, herhangi bir iş yapılamaz. Çalışmak, emek harcamaktır. Bir iş yaptığımızda çalışmış oluruz. Ama emek gücünün harcanabilmesi için ortada ham madde ve üretim aracı olması gerekir, bunlar olmadan üretim olmaz. Üretim aracı ve hammadde de Bay Dickonson'da var. Ne yapsın şimdi ücretli-adam; gidip ölsün mü? yaşayacak ve çalışacak elbette! O da gider kendi başına iken hiç bir işe yaramayan emek gücünü, iş yapabilme kapasitesini, ücret karşılığında özgürce Bay Dickonson'a satar. Böylece, Ücretli adamın emek-gücü ve çalışma kapasitesi, onu çalıştıran sermayedar Bay Dickonson'un malı, özel mülkü olur. Yani; artık, çalışma sonucu olan ürünün asıl sahibi sermayedar Bay Dickonson'dır; ücretli-adam değil! Bu durumda, eğer ücretli-adam, emeğinin hakkını, karşılığını alıyor olsa idi kendi çalışması sonucu üretmiş olduğu ürünün tamamını alıp götürmesi gerekirdi. Oysa; ücretli-adam, çalışması karşılığında, sadece asgari insanlık düzeyinde yaşamasına yetecek kadar bir miktar ücret alır. Demek ki; mesele ücretli adamın emeğinin hakkını, karşılığını alıp almaması değil; emeğinin üstünde hiç bir hakkı olmamasıdır. Bu hak sadece Bay Dickonson'a aittir.
Özel mülkiyet hukuku gereğince sahibi olmadığın ürün ve mal üzerinde her hangi bir hak iddia edemezsin. Aksi takdirde polis ve mahkemeler ve ceza evleri, yargıç ve savcılar, avukatlar.. işin içine karışır. Bay Dickonson'un yaptığı bu alışveriş piyasa düzenini ve özel mülkiyet rejimini varsayar. Eğer, toplumda, yaşamak için emek güçlerini satışa sunmak zorunda olan insanlar olmasaydı sermayeye dayanan üretim ilişkileri de olmayacaktı. İnsanların, içinde yaşadıkları ve bir parçası oldukları toplumu üretmek için yapmış olduğu işler ve birbirleriyle kurmuş oldukları ilişkiler, esas itibariyle, sermaye ve ücretli emek ilişkisine göre biçimlenmeseydi, özel mülkiyet hukukuna gerek kalmayacaktı.
Sen parasını ödeyerek sütçüden satın almış olduğun süt ile ister çökelek yap ister yoğurt; ister sokak kedilerini besle; kime ne!. Satılan bir malın nasıl kullanılacağı satıcısını ilgilendirmez, satıcı alacağı paraya bakar. Çalışan-adam da sermayedara, yani Bay Dickonson'a ücret karşılığında satmış olduğu emek-gücü üstünde hiç bir hakka sahip değildir. Satın alınan Emek-gücü üzerinde her türlü tasarruf tamamen mal sahibine yani Bay Dickonson'a aittir. Şimdi; eğer emek-gücü sahibi bu alış verişte emeğinin karşılığını ve hakkını alıyor olmuş olsaydı, ham madde ve üretim araçlarının sahibi olan Bay Dickonson, bu işten zararlı çıkmış olurdu. Çünkü; hem üretim araçları aşınacak ve hem de ham maddesi tükenmiş olacaktı. Anlayacağınız Bay Dickonson bu alış-verişten herhangi bir kazanç elde edemeyecek; karlı çıkamayacaktı. Bay Dickonsun'un bu alışverişteki yegane çıkarı, emek-gücünün kullanım değerinden değişim değeri elde etmektir. Yani emek gücü sahibine mümkün olabildiği kadar "artık-emek" ürettirerek "artı-değer" elde etmektir.
Toplumda sömürüyü ve ahlaksızlığı niye başka yerde arıyoruz ki? Sömürünün ve ahlaksızlığın daniskası, çalışmayı "ücretli-çalışma" şekline sokmak; ve "ücretli-çalışma" yı kutsamak
değil midir.? Ne kadar elverişli koşullarda gerçekleşirse gerçekleşsin ücretli-adam çalıştırarak üretim yapmak, esas itibariyle emeğin sermayeye olan köleliğini ve sömürü düzenini yeniden üretmek ve sürdürmek anlamına gelmeyecek midir? Öyleyse; hiç kimse, toplumdaki haksızlıkların, baskıların, adaletsizliklerin, zorbalıkların, işsizlik ve yoksulluğun, hayat pahalılığının ve her türlü sömürünün kaynağını başka yerde aramasın. Bütün bunlar ücrete kölelik sistemine dayanan üretimin ve onun dölü emperyalizmin eseridir. Oysa; insana, kendi eserinin kölesi olmak değil efendisi olmak yakışır değil mi? Öyleyse; emek ürünleri ve eşyalar değil; emekçiler efendi olmalı!..
Neyse; sevgili okur, biraz geç oldu ama ben anlatmaya devam ediyorum, uyumuyorsunuz değil mi? Zira "uyuyanlar uyandıramaz!" Sizi bilmem; ben kendi adıma, bir deneme yazarı olarak bu memlekette sabah oluncaya kadar uyumayacağım, ülkemin ve dünyanın aydınlanmasına hizmet edeceğim. O yüzden bana "hadi uyu" demeyin ortalık karanlıkken; uyuyamam zaten!. Bizim babamız da böyleydi. Genç cumhuriyete kanat gerenlerden.. Devletin bir kuruşunu bile çarçur etmedi ilkokulunda. Her gün erkenden kalkar, bir kaç kez kullanmış olduğu nacar marka jiletini bir bardak suda keskinleştir; tıraş sabununu tıraş fırçasıyla köpürtüp tıraşını olurdu. Derken kahvaltısını yapar; kravatlı mutat takımını giyip evden çıkar ve ötelerdeki ilk okuluna yayan olarak giderdi. Bunu aksatmadan tam 35 sene yaptı. Üç çocuklu ailesiyle epey bi süre kirada oturmuştu.. Rahmetli Ayşe teyzem tarladan pamuğu kaldırttıktan sonra ne zaman elin müsait olursa ödersin diyerek 10 bin lira vermişti. Ayni şekilde, tütün eksperi iyi kalpli Ali Amca'dan da 10 bin, etti sana 20 bin, Öğretmenler Bankası'ndan da 10 bin lira borç çekince yıllarca oturduğu ve miras olarak bıraktığı o bahçeli evi 1963'da, tasarrufu olan 2 bin lira ile birlikte, 32 bine öyle almıştı. Benim babam dürüst ve namuslu adamdı, Cumhuriyeti yobazlara yedirtmezdi. Fakat o zehirli Amerikan yardımı süt tozlarının ilkokul çocuklarına verilmesini engelleyememişti.
İşte; bir devrimle saltanatı yıkıp Cumhuriyeti kuran; malda mülkte gözü olmayan fedakar kuşakların torunlarıyız bizler! Yani; "Arkadaş! yurdunu alçaklara uğratma sakın/ siper et gövdeni dursun bu hayasızca akın" geleneğinden gelenlerin; ve Mustafa Kemal Atatürk'ün yolundan gidenlerin torunları.. Ey sevgili okur, sen de katıl bu yaşam ve vatan savunmasına. Yüzyıllarca şu uğursuz emperyalist sömürü düzeni sürsün diye insanları felsefi, dini, kültürel, ahlaki, hukuksal, eğitimsel, bilimsel, sanatsal .. diyerek ideolojik masallarla yeterince mışıl mışıl uyutmuşlar zaten, daha ne uykusu!?. Kalkın bakıyım; üretkenlik kaynağımız emek-gücü herkesin kendi gözünde bir meta olmuşken ve bu kabul görmüşken uyuyamazsın!
"Her labirentin bir ejderhası
vardır" demiştik ya, Vahşi Batı'daki Machine
kasabası labirentinin ejderhası da, gaddarlığı ve öfkesiyle meşhur, Metal-Mine
Company(metal ve maden şirketi)'nin sahibi ateşli silah imalatçısı, Bay
Dickonson'dır. Bu kasabada Bay Dickonson ne derse o olur. Ne doğru ne
yanlış; kim haklı kim haksız; iyi kim kötü kim.. bunların hepsine Bay Dickonson
karar verir. Hani, Fransız Devrimi’nden bu yana, "egemenlik kayıtsız şartsız milletin" di, meğer Bay Dickonson'unmuş!
Bay Dickonson, çalışma ofisine William
Blake'in girdiğini görünce, alışıla-geldik ilişki ve bağ kurma biçimi “silahlı” olduğu
için, elindeki kendi imalatı olan uzun namlulu silahını ona doğru doğrultarak,
William Blake’i, tahtalı köye göndermekle tehdit eder. William Blake daha
gençtir; tahtalı köyü ne yapsın, Bay Dickinson'un çalışma odasını terk etmek
zorunda kalır. Yozlaşmış Şirket çalışanlarının alaysı kahkahaları
arasından geçerek; ve elinde hiç bırakmadığı o bavuluyla kendini o
cehennem işletmenin dışına zor atar. Tabi bütün bu olup bitenlere,
William Blake'in geçim sıkıntısına ve işsizliğine, Bay Dickonson'un uzun
namlulu silahına, şirket çalışanlarının o yozlaşmış şaşzaman kahkahalarına..
Nebuko'daki II.Nebukadnezar, hiç bir anlam veremez. Ama tarih sahnesindeki rolü
henüz gelmediğinden resimdeki II.Nebukadnezar olarak kalmaya devam eder.
William Blake yaşadığı şaşkınlığı
üzerinden atamamış bir halde kendini kasabanın barında buluverir. Henüz kredi kartı icat edilmemiş olduğundan en yakın bankamatikten para da çekemez. Çaresizlik
içinde, yelek cebinde kalan son meteliğe de bir şişe cep içkisi alarak
sokakta yudumlamaya koyulur. O esnada; kağıttan çiçekler yapıp satan
çiçekçi bir kız, bardan çıkmakta olan bir sarhoş tarafından itilerek barın
önünde yere düşer.( Dikkatli Okur hadi size yine iş düştü: Düşünün bakalım, bu
sahneye nasıl bir fon müziği gider acaba, henüz ben bulamadım da).. Kimsesiz bir
halde yerde yatmakta olan çiçekçi kızın ıslak kömür gözleri, ansızın, "dün
gece yar hanesinde yastığı gene taş" olan William
Blake'in "ben yandım seni bilmem" diyen gözlerine değer.
Şimdi burada,William Blake'in yerinde
rahmetli Atilla İlhan'ın o çöp gibi incecik oğlanı olsa idi; ve
çiçekçi kızın o ıslak bakışları çöp gibi incecik oğlanın gözlerine değse
idi, eminim ve kuvvetle muhtemel, hatta bahse girerim ki, güvenilmez bir
anlatıcı olarak, benim de, felaketim olur; ağlardım. Bakmayın; aslında ben çok
sulu göz bir güvenilmez anlatıcıyım. “Aman sen de, şu ağladığın şeye bak!?” diyebilirsiniz; ama garip bir
şekilde, nedense, anlatı da olsa, kendi kahramanlarımın tanıdık bir şiir kahramanıyla bile olsa, göz
göze gelmesine tahammül edemiyorum işte. İsterseniz kıskançlık deyin ya da ne
derseniz deyin. Ne var yani; güvenilmez bir anlatıcı olarak, kendi kahramanımı kıskanamaz mıyım!? Gerçi; şimdi, o çöp gibi incecik
oğlan kim bilir hangi tarihi çöplükte kimlerle çöpleniyordur. İşi yok da, ta tarih ötesi çöplükten kalkıp gelerek; benim
anlatıya maydanoz olacak; öyle mi!? Geç bunları anam babam; bu vesveseyi artık kafamdan
atsam iyi olacak galiba. Yoksa, anlatıya devam edemeyeceğim. Ne güzel; sizler
de “oh be!” dersiniz o zaman!
En iyisi mi biz William Blake'e geri
dönelim: "Acıyı bal eğlemiş" Çiçekçi Kız, ikinci göz ağrısı olacak olan William Blak'e : "kör olasın demiyorum kör olma da gör beni" diyerek Hasan Hüseyin'den bir dize ile seslenir. Fakat William Blake şaşkınlıktan bakan kör olduğundan cevap veremez. Talihsiz Çiçekçi Kız bu kez: "ne
bakıyorsun öyle; yoksa portremi mi yapacaksın; yardım et bari" der.
William Blake, öküz, sığır, camız, boğa...(ayı
da dememi bekliyorsanız daha çok beklersiniz) değil ya; kağıttan çiçekler yapan
kızın yerden kalkmasına yardımcı olur; ve çiçekçi kıza kendi üç kuruşluk
içkisinden yudumlatır. Ve birlikte çiçekçi kızın kalmakta olduğu eve doğru, beş
parasız (şu paranın gözü kör olsun emi!!), yürümeye koyulurlar. O esnada,
yakın-tarih öncesinden, nağmeleri sokağa taşan eski bir taş plakta Johann
Sebastian Bach’ın do-major çello soloları çalmaktadır. (yaylı çalgı ailesinden viola
da gamba ustası olduğunu söyleyen ve kulağına müzik kaçmış örnek bir dikkatli okurum
diyor ki: Bach’ın kadın biçimli enstrümanlara olan özel ilgisi nedeniyle, söz
konusu eserini, sadece çello için değil, ayni zamanda kadınsı tüm yaylı
çalgılar grubu enstrümanları için bestelemiş. “Elbet bir gün sizin de kulağınıza müzik kaçabilir; klasik gerçeği
lütfen çarpıtmayın!” diye de eklemeyi unutmamış.)
Kağıttan çiçek yapan kızın kalmakta olduğu
çiçeklerle dolu odasına gelindiğinde, “ ne memeler vardı zaten yoktular ”
demeyeceğim, kızın kahraman memeleri varmış, William Blake'in gözüne çarpar; ve
kendini madalyalı memelerin akışına bırakır. Ne yapsaydı yani; işsiz-güçsüz
diye kağıttan kokusuz çiçek yapacak hali
yok ya! William Blake ile çiçekçi kız aşna fişne yapmak üzere tam yatağa sere
serpe uzanmış ve kızın pembe puantiyeli
entarisi iyice sıyrılmışken "dank" diye kapı açılır.
(Ulan kapıyı çalsana; Gringo'nun Irak'taki
ahırına, Yankee'nin Afganistan'ına mı giriyorsun!? Yoksa kendini Kaddafi'nin Libya'sına saldıran işgal kuvveti Nato mu sandın!? Kibar ol biraz kibar!! Bak sana “milli bayrak” gösteririm
ha!!!! Diploması denen bir şey var değil mi şu küresel piyasalarda? Hiç olmazsa onu gözet biraz. Bir kadının odasına ve Milli Devletin hanesine öyle kapıyı çalmadan tekme ile giremezsin! Ne
ayısı be; "tek dişi kalmış" muteber vahşi batı herif seni!! Neymiş Demokrasiymiş.. Arkana almışsın işgalci askeri gücü ondan sonra demokrasi de dur. Yav
Demokrasi kim sen kim!? Hem sonra; seninle ne diye iyi geçinmek ve serbest ticaret yapmak zorundaymışım ben !? Sıkıysa askeri gücünle bana da demokrasi getir bakıyım da göreyim seni. Bak; işte o zaman görürsün milli devlet neymiş! Hem sonra; her kes ağzına almış bir
demokrasi sakızı; ağzını yayarak ‘demokrasi, demokrasi’ diye diye çiğneyip
duruyor şu Vahşi Batı’da, ama kimse "nasıl bir demokrasi" bu diye konuşmuyor. Sen
önce hele şu ağzındaki sakızı at bakıyım da ne dediğin anlaşılsın bir! Yoksa; senin demokrasi dediğin bir avuç çokuluslu dev-tekellerin egemenliği ve sınıfsal sömürü sisteminin istikrarı mı?)
O da ne!? (Resimli çizgi anlatı baltalı Zagor’daki
Çiko Gonzales gibi caramba! ya da vay canına! deseydin daha şık düşerdi, kovboy
sahnesi ya. Bak böyle dikkatli okur uyarılarına can kurban!). Bir kovboy ve
elinde bir hediye paketi.. çiçekçi kıza geç kalmış aşkını ilan etmekte.. ama
nafile! Artık; hediye için çok geçtir. Gazozuna ilaç atılmamış Çiçekçi kız kovboya ilgi
duymadığını söyler. Aşk böyledir işte vakitlice üretilmezse hep ayni trajedi! Aldatılmış ve gururu kırılmış bir kovboy ne yapar; kısa namlulu silahına
davranır; namusunu(!) temizler değil mi? (Zaten şu kovboylar, vahşi Batı’da, oldum bittim insanlarla ‘silahsız-bağ’ kuramazlar
ya..) kovboyumuz da aynen öyle yapar. Burası vahşi Batı’ydı ya; zevk için
buffaloları öldüren, William Blake'i mi öldürmeyecek ?! fakat şans işte;
William Blake ölmez; yaralanır; çünkü kovboyun ateş ettiği esnada çiçekçi kız
kendini fedakarca mermilere siper eder ve hayata veda eder.. Çiçekçi kız
dersin değil mi, ama daha yeni tanıştığı bir adam için "cehennem olsa gelen" göğsünü siper edebiliyor
işte.
Sıkılan mermilerden bazıları William
Blake'in bavuluna isabet etmiştir. ve bavulun kapağı açılır; bu bavul pandora’nın
o meşhur kutusu olmadığından ortalığa sadece mukavemet şiirleri saçılır; ve bu çağ
dışı ve şaşzaman(anakronik) hengamede artık tepkisiz kalamayacağını
anlayan Nabuko'daki II.Nabukadnezar, Tarihe izinsiz ve iradi bir giriş yapar. Ve
Tarihte Birey'in müdahil rolü başlar.. ( tarihte bireyin, seyirci rolü, figüran
rolü, oyuncu aktör rolü ; ve ebe rolü gibi çeşitli rolleri vardır. Tarih
gebe kalırsa ebeye iş düşer). Ölen çiçekçi kız nezdinde ölen bütün çiçekçi kızlar adına, yerdeki
bazı mukavemet şiirlerinden gözüne ilişen Pablo Neruda’nın “buğdayın türküsü”
şiirini, Antik Mezepotamya dillerinden Akadca dışında başka bir dil bilmemesine
ve mutlak-monarşist bir hükümdar olarak sadece çivi yazılı kil tablet
okuma-yazması olmasına rağmen, okumaya
başlar. (bak sen şu işe; II.Nabukadnezar için, bütün bunlar hiç hesapta yoktu!
Ama Hayat böyledir işte; bazen, rakı şişesinde balık olmaya özlem duyan Orhan
Veli'nin o şiirindeki gibi, her şey "birdenbire" oluverir:
Her şey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün ışığı yere;
Gök yüzü birdenbire oldu;
Mavi birden bire.
Her şey birdenbire oldu;
Birden bire tütmeye başladı duman topraktan;
Filiz birden bire oldu; tomurcuk birdenbire
Yemiş birden bire
Birdenbire;
Her şey birden bire oldu.
Kız birden bire, oğlan birdenbire;
Yollar kırlar kediler insanlar…
Aşk birdenbire oldu
Sevinç birdenbire…)
II.Nabukadnezar’ın odada “birdenbire” yankılan o davudi Mezopotamyatik
sesi karşısında, adeta, taraflar arasında, geçici bir ateşkes yapılmış gibi, şiir matinesi
molası verilir. (Keşke, halkları birbirine kırdıran savaşlarda, şiir, ateşkes olsa; ve "savaşma şiir oku" sloganı savaşların beyaz bayrağı olsa da savaşlar hiç olmasa!)
Buğdayın Türküsü
"Halkım ben, parmakla sayılamayan
Sesimde pırıl pırıl bir güç var
Karanlıkta boy atmaya
Sesliği aşmaya yarayan
Ölü, yiğit, gölge ve buz, ne varsa
Tohuma dururlar yeniden
Ve halk, toprağa gömülü
Tohuma durur bir yerde
Buğday nasıl filizini sürer de
Çıkarsa toprağın üstüne
güzelim kızıl elleriyle
sessizliği burgu gibi deler de
Biz halkız, yeniden doğarız ölümlerde".
Bu kez, “Hiç bir vakit tam karanlık değil
gece” diye başlayan Paul Eluard'ın Aydınlık şiiri gelmiştir eline. Ortamdaki
şaşkınlık ve suskunluktan yararlanarak onu da okur. Daha sırada Robert Desnos, Nikola
Vaptsarov, ve "vatan işgal altındaysa mutlu aşk yoktur" diyen Aragon…gibi bazı mukavemetçi ozanlar vardır sırada ama onlara dili dönmediği
için okuyamaz. Fakat; Nazım Hikmet'in "ateşi ve ihaneti gördük" dizeleriyle başlayan Kuvayı Milliye Destanı'nı görünce dili hemen çözülür:
"Biz ki İstanbul şehriyiz/ seferberliği görmüşüz:/ Kafkas, Galiçya, Çanakkale, Filistin/ vagon ticareti, tifüs, ve İspanyol nezlesi/ bir de İttihatçılar/ bir de uzun konçlu Alman çizmesi/ 914'ten 18'e, yedi bitirdi bizi. (..) Biz ki İstanbul şehriyiz,/ Fransız, İngiliz, İtalyan, Amerikan/ bir de Yunan./bir de zavallı Afrika zencileri/yer bitirir bizi bir yandan,/ bir yandan da kendi köpek döllerimiz:/Vahdettin Sultan/ ve damadı Ferit/ bir de İngiliz muhipleri/ ve mandacılar./ Biz ki İstanbul şehriyiz/ Yüce Türk halkı/ malumun olsun çektiğimiz acılar.. (..) Sıvas, mandayı kabul etmedi fakat, / " hey gidi gönlüm," dedi, / "akıllı, umutlu, sabırlı deli gönlüm, / ya İSTİKLAL ya ÖLÜM!" dedi.
Bu gaipten ansızın gelen şiir
matinesi ve ortaya saçılan mukavemet şiirleri, bizim tek dişi kalmış medeni
kovboyumuzu iyice afallatır. William Blake, bu fırsattan yararlanarak; yastığın
altındaki çiçekçi kızın tabancasıyla kovboya rastgele ateş açar. Henüz; biraz-öte-tarihten yedi samuray'ın silahşörü
Yul Brayner ustalığında olamadığından iki karavana, bir boynundan isabet;
kovboy ölür. Ama; Çiçekçi Kız gibi, öldüğüyle kalmaz. “Çiçekçi kız da kim”
demeyin sakın! Çiçekçi Kız'ı ne çabuk unuttunuz öyle! Oysa, az önce o, geçimini
sağlamak üzere barda kağıttan çiçekler satıyordu. Ben hatırlatmasam
unutup gitmiştiniz. Lütfen, gavurun "ordinary people" dediği sıradan
ve garip insanlara biraz vefa, biraz vefa lütfen...onları hor görmeyi
bırakalım artık!. William Blake ve Şarlo gibi "düşmüşlere" el
uzatmasını bilelim. Yoksul ve kimsesiz insanları, öyle belli belirsiz bir fonda
yaşıyorlarmış gibi görmekten vaz geçelim artık! Bu dünya hep "esas
oğlan"ların dünyası olarak mı kalacak? Ne yani; Efendisine
"atlar hazırdır efendim" dedi diye uşaktan vaz mı geçelim?
Ölen kaba kovboy, çiçekçi kız gibi, öyle öldüğüyle
kalmaz. Çünkü; o kimsesiz ve yoksul biri
değildir; kasabanın patronu, maden-metal şirket sahibi bay Dickinson’un
oğludur.(Gerçi; İki taşımlık Öte tarihte, Spartaküs gibi, bağımsızlık ve özgürlük uğruna al kanlara bulanarak
“öldükleriyle kalmayanlar”
da olmuştur. Ama nedense onları pek hatırlamayız). Bilirsiniz; ‘bırakınız
sömürsünler, bırakınız ezsinler’ liberal-merhametsiz Şirketler dünyasında ve Vahşi
Batı'da, çaylarınız gibi duygu ve düşünceleriniz; yani hayatlarınız da
şirkettendir. Nereye kadar nasıl bir
hayat süreceğinize hep onlar karar verir.. Bay Dickonson ile yapılan kiralık katillik
iş anlaşmasına göre, şirket namına çalışacak olan kiralık seri katiller, medeni vahşi batı
hukukuna uygun davranarak en kısa
zamanda Bay Dickonson’un oğlunun katilini yani William Blake’i, ölü ya da diri
yakalayıp; sermayeye tahsisli özel görevli bağımsız mahkemelerde yargılatacak; ağır cezası kesilecek; ve Şirketin adalet işlerine bakan
memurları da “çok şükür adalet” yerini buldu diye tempo tutacaktır.
William Blake, kendini bekleyen akıbetten
habersiz, yaralı bir halde, kağıttan çiçeklerin ve mukavemet şiirlerinin
bir kısmını sokağa saçarak; elinde Nebuko ile pencereden atlar. Ve bu
kez, eski bir taş plakta çalan Johann Sebastian Bach değildir. Yanık bir uzun hava kişnemesi’ dir . Sayın okur gene "ne
kişnemesi" dediğinizi duyar gibiyim, ne kişnemesi olacak; tabi ki bir at kişnemesi. Her kes bilir ki, At
kişner; eşşek anırır, horoz üürür, hatta, mevzu o değil ama, affınıza sığınarak göt de ossurur (bu vesileyle, Picasso gibi biz de
çift “ss” kullanalım biraz dedik). Hiç, attan
başka, kişneyen bir hayvan var mı şu hayvanlar aleminde? Hani kişneyen tavşan
ya da kişneyen kaplan gibi oksimoronlar mesela.. Hem sonra, attan ayrı olarak,
kendi başına (per se), nesnesi olmayan özne halinde, yani herhangi bir ata ait
olmayan bir ‘kişneme’ de olamaz! Zira; her kişneme daima belirli bir ata ait kişnemedir;
öyle değil mi?
William Blake yaralı bir halde benekli
atın terkisinde kasabadan uzaklaşır. Yol boyunca, sadece bir kez, benekli ata
musallat olmuş at sineklerinden kurtulmak için at kestanelerinin
bulunduğu bir dere kenarında biraz mola verir. Moladan istifade, aşağıda kaç
benekli at var bilin bakalım?
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWVQgUjDUbjTM7YPhtQA7umNDLsUA4dZXYSgvd9ZSKd1PRaqpeaDClGZYwUygPujPzGD3pyAHpnylkn_rYodCTer3nCvTeq_NXHMwzVGWr4NLYadJvHKn1t6yD8pgW4rgRgpD0WdQBACFU/s1600/10153072_810454835635888_876585635671661312_n.jpg) |
Bay Dickonson'un benekli atları |
Şimdi diyeceksiniz ki, ( "ne diyecekmişiz bakıyım?" Yeter artık ama bizi yönlendirdiğiniz! Her seferinde nereden çıkarıyorsun
bizim "ne diyeceğimizi"? Sayın güvenilmez
anlatıcı abim, bizim de dikkatli bir okur olarak neyi söyleyip neyi
söyleyemeyeceğimiz hususunda birazcık tasarrufumuz olsun değil mi? Gerçi biz ne desek boş; güvenilmez anlatıcı olarak sen gene
bildiğini okuyacaksın ama; olsun; hiç olmazsa bu ikide bir yaptığın
anlatı numaralarını yutmadığımızı bilmiş ol istedik), William Blake'in
Nebuko ile birlikte dıgıdık dıgıdık kaçmasına yardımcı olan ve bir taş plakta
çalan kişnemeyle dikkatleri üzerine çeken
o benekli atı oraya kim koydu ? "Kim koyduysa koydu canım" diyerek konuyu geçiştiremeyiz. Zira; ortada, bir gerçek var; ve bu gerçeği sahipsiz bırakmak doğru olmaz
değil mi? Cinnet geçiren tek dişi kalmış medeni-kovboy ile eski sevgilisi
çiçekçi kızın cesetleri henüz soğumamışken Gerçeği aydınlatmak
zorundayız. Elbette; Gerçek'in kim için, kime göre, kim tarafından
aydınlatıldığı çok önemli. Devrimci demokrat yazar Saltıkov Şçedrin'in Büyüklere Masallar'ındaki kurdun gerçeği ile kuzunun gerçeği ayni midir? Bir kez kuzuyu yemeyi aklına koymuş kurt için kuzunun derenin neresinden su içtiğinin ne önemi var! Zira egemen bir güç olarak gerçeği tayin ve tarif edecek olan kuzu değil; kurttur. Gücü gücüne yeten Vahşi Batı'da da "gerçek", egemen gücün çıkarlarına ve amaçlarına hizmet eden şey demektir. Hadi; biz de bir ucundan tutalım şu iki kutuplu gerçeğin; bakalım
bizi nereye götürecek?
Kişneyen Benekli Atı oraya koyan
fail(ler)i bulmadan "yüce adalet" yerini bulamayacağına göre, biz de güvenilmez
anlatıcı olarak şu yerini bir türlü
bulamayan "yüce adalete" biraz yardımcı olalım bari: Önce, kapsamlı bir şekilde "suçu" planlamamız ve iyi kurgulanmış bir senaryo
dahilinde, Bay Dickonson İktidarının yok edilmesini istediği hedefteki ‘bazı
insanlar’ı, kanun önünde ‘suçlu bazı-insanlar’
haline getirmemiz lazım.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbU74LJxqxRPvZFKKhCets6zu78dlZeBntIR8WQLV6L-Zw7aOtPlPjQtOK-iKrbLPD8XuuJnwVhYGegdKO6jQ4tzbf1k4EfiuMkS39P8IAkFnNW84lqA7Os2dA0MilJKSSkKA5hhiFygXT/s1600/at+pisli%C4%9Fi.jpg) |
oval at pisliği |
Bu
iş için, suçlanmak üzere önceden tespit edilmiş bazı malum ve makul hedef kişileri,
sanki makul şüphelilermiş gibi göz altına alarak işe başlayabiliriz. Yani; işi kolaylaştırıp ‘failden fiile’ gidebiliriz.. Nasıl yani
demeden yöntemimizi anlatalım: At pisliği fiil,
kişneyen benekli at da fail olsun. Amacımız da, hedefteki kişneyen benekli bir
atı, sehven değil kasten, uydurulmuş
ve imal edilmiş sahte delillerle "suçlu" ilan etmek olsun. Çünkü, kurgumuza göre kişneyen
benekli at, makul şüpheli ‘suçlu at’ rolünde. Kendi özel imalatımız olan at pisliğini delil
diye bir şekilde kişneyen benekli ata mal edersek meseleyi büyük ölçüde halletmiş
oluruz. Bütün dava, bu "pisliği", yani fiili, faile bağlamak ve mal
etmek için bir dizi alengirli pis işler yapmamızda. Yoksa; hangi "at pisliği" kendi kendine,
herhangi bir ata gidip de, "meğer;
ben senin pisliğinmişim" der, di mi?
Bu mübarek ve hayırlı özel pis(lik)-iş
için, önce, sanki başka bir yerden alınmış süsü verilerek Bay Dickonson'un
haralarındaki atlara ait benekli beneksiz at pislikleri örnekleri
toplanır. Bay Dickonson'ın benekli atlarının pisliğinde mavi boncuk değil saman
sarısı küçük benekler olduğundan, benekli pislikler tasnif edilir; beneksizlere
ise benek kondurulur. İçlerinden irice ve oval biçimli olanlar özel oval
kaplara konarak güzelce ayıklanır; ve zamanı geldiğinde kullanılmak üzere derin donduruculara yerleştirilir. Ancak, şunu unutmayın ki, benekli at pisliğinin oval olması şart! Çünkü; suçlanacak kişneyen-benekli-atın
pisliği, Vahşi Batı'da ayni oval merkezden, oval-pislik
kafalılarca standart olarak imal edildiği için
oval olmak zorunda.
Şayet; pislik imalat deponuzda yeterince oval at-pisliği kalmazsa sakın üzülmeyin
ve endişelenmeyin. Pislikten çok ne var şu Vahşi Batı’da. Malum şu pislik
uzmanlar(ı) sayesinde her çeşit pisliği tappuşlayıp ovalleştirebilir; ve üzerine sarı benek kondurabilirsiniz. Burada
önemli olan şey, kullanım sırasında, depodaki mevcut at pislikleri ile diğer
pislikleri birbirine karıştırmamak; ve her çeşit pisliği üstünüze başınıza bulaştırmamak. Faraza, eğer At pisliği alıyorum diye sehven eşşek ya da tavşan pisliği
alırsanız başınız ağrıyabilir. Zira tavşan pisliği, keçi bokugiller
familyasından olduğu için yuvarlaklığıyla hemen ayırt edilir ve ovalleştirmeye
pek gelmediğinden özel imal edilmiş delil olma evsafını yitirir. Ayrıca; kasaptaki
ete soğan doğramayanlar gibi, tavşan
pisliği de ne kokar ne bulaşır. Dolayısıyla,
“tavşan kaç tazı tut” tarzı dalga operasyonlarında “tavşanın korktuğu için mi kaçtığı yoksa
kaçtığı için mi korktuğu pek belli olmaz. Öte yandan; örgütlü tavşan pislikleri
üzüm salkımı gibi toplu halde olduğundan, kokusuz olmasına rağmen örgütün bir ve her numarası hemen tespit
edilebilir.
Eşek pisliği derseniz o da ovalleştirmeye
gelmez. Çünkü; çoğu zaman vıcık olurlar. Gerçi bu oval(leştirme) pislik işlerinde
yeterince deneyimli ve birikimli pislik herifler, yani pimpis uzmanlar varken
niçin onların pislikleri bu pis işlerde kullanılmaz o da ayrı konu. Ama siz de
haklısınız; elinizde onca hazır oval at pisliği varken ne diye eşek pisliğiyle
uğraşıp eşşeklik edesiniz ki?
Buraya kadar anlatılanlarda bir pislik yoksa
devam ediyorum. Sonra; malum pislik
planımızın bozulmaması için, oval at pisliğini at sineklerinin gelemeyeceği bir
sandığın veya torbanın içine koyarak bu pisliğin sahibi olacak olan benekli atı bulmak
üzere Vahşi Batı Başkanlık Oval Ofisi’nden, “deeeh!!” diyerek, Benekli Oval
At-Pisliği Operasyonunu başlatırız. Operasyona katılan şerifin adamları da,
sadece, bu pis işleri yaparken etrafa pisliklerinizi saçmamaya dikkat etsin
yeter. Zira; istenmeyen biri, kazara pisliğin üzerine basarsa, onu da bu
pisliğe, yani Yüce Adalet'e bulaştırmış olursunuz ve foyanız meydana çıkabilir.
Sandık ve torbalardaki kimyasal muhtevası kayıt altına alınmış ve pislik envanterlerine geçmiş seri imalat at
pisliklerini, uygun göreceğiniz operasyonlarda kullanmak üzere, karlı bir kış günü, Zırvalama Vadisi'nde, Poyrazlı Mavalköy'de ve Gölbaşı Zulası mevkisinde önceden
işaretlenmiş ve birkaç kerterizle kolayca bulunabilecek belli bir yere iz bırakmadan
gizlice ve bulunmayı bekler bir halde gömmekte yarar var. Böylece; pisliğe ihtiyaç
duyduğunuz zaman adına “gazeteci”
denilen özel görevli psikolojik savaş elamanların gözleri önünde kazılar yaparak
"aha bak gördünüz mü Şerifim, burada ne pislikler varmış" diyerek "delil" olacak pisliğinizi mis gibi, tap taze, sanki kendi elinizle koymuş gibi bulabilirsiniz. "Delil" haline getirmiş olduğunuz o at pisliklerini, artık, o pisliğe uygun gördüğünüz makul ve malum suçlu kişneyen benekli bir atın altına kanun namına bırakmak suretiyle o atı 'basbaya-suçlu' kişneyen benekli at haline
getirmiş olursunuz. Bundan sonrası artık sizin için peynir ekmek. Özel İmalatınız olan malum ve makul şüpheliyi tutuklanmak üzere kolayca göz altına alabilirsiniz artık. Ve böylece o çok özlenen ve beklenen Yüce Adalet de kısmen yerini bulmuş olur.
Gözaltına alma ve delil uydurma yöntemimizi
böylece tespit ettikten sonra, şimdi; ilerde adı, faile göre
belirlenecekse, 'Kişneyen Benekli At'; yok eğer fiile göre belirlenecekse 'Oval
At-Pisliği Davası' olacak olan Davamıza tekrar dönebiliriz. Bunun için İktidar gücü Bay
Dickonson ve Şerif’in müştereken, daha önceden hedefe tahtasına koymuş olduğu makul-suçlular,
yani, makul şüpheli denen 'malum' suçluları, burası Vahşi-Batı ya, asıllı-asılsız
olmuş hiç fark etmez, hakkınızda isimsiz bir "ihbar telgrafı" var
diyerek tutuklamak üzere göz altına alırız. Şerifin adamları olan “gazeteciler”,
yani, psikolojik savaş elemanı olan İktidar Bülteni Mensupları aracılığıyla da, kasabalıyı kandırmak yani ikna etmek için "kişneyen benekli atı oraya koyanların kimlikleri
belirlendi” diye bir şayia çıkartarak; ve nasıl olsa elimizde, iftara attığımızda
izi kalacak olan pislik bol miktarda
olduğundan, göz altındakiler hakkında
yoğun bir iftira ve yalan kampanyası başlatırız. İftira kampanyasını takiben,
Bay Dickonson 'un kasaba ve eyalet yargısına sızmış adamları vasıtasıyla da,
ister hukuka uygun olsun ister olmasın fark etmez, Vahşi Batı hukuku dilinde, Arap saçı örgüsü çoook uzun arapsaçı bir iddianame hazırlatırız.
Arapsaçı İddianamenin sayfa sayısını
ise, öyle ince Hurufi ve Ebced hesaplarına hiç girmeden, "24 mıh hesabı" yöntemiyle kolayca tespit ettiririz. Malumunuz, atların
dört ayağı bulunur ya her ayak için bir nal gerekir. Her nal da altı mıh ile
atın ayağına çakıldığından demek ki atımızın ayaklarında toplam 24 mıh
var demektir. Şimdi; söz konusu arapsaçı iddianameyi yazmak için Savcılık
makamına, aldığı özel talimat gereği, birinci mıh için bir sayfa, ikinci mıh
için iki sayfa, üçüncü mıh için dört sayfa, dördüncü mıh için sekiz
sayfa olmak üzere bir öncekinin iki katı artış oranlarıyla 24. mıha
geldiklerinde, ek'ler hariç, sayfa sayısının toplam 8 milyon 388 bin
608 olması gerektiğini tespit ederek iddianameyi yazdırırız. İddianamenin okunması
için gerekli ve yeterli olan toplam gün sayısını da, ayni şekilde “24 mıh hesabı” ile bulduktan sonra, makul şüphelileri, göz altındaki “ölme eşeğim
ölme” adil yargı bölmesinde bekletiriz.
Şimdi, madem elimizde bizce malum ve makul failler yani "suçlular" var;
bu faillere yakışan fiilleri ve delilleri Guguk (bağışıklığını kaybetmiş olan Hukuk) diline uydurarak iddianamede bir bir sıralayabiliriz. Ve başlangıçtaki "a priori" gerçek'in
keyfini çıkarabiliriz artık. Yeter ki; iş, kılıfına uygun delil imal etmeye
kalsın; eminim Şerif'in çete adamları ve Bay Dickonson’un eyalet bölge çete temsilcileri gerekeni
yapacaktır. Ne bileyim; mesela, kişneyen benekli atın
nalının mıhı Zırdeli Vadisi arpa deresinde bulundu diye söylenti çıkaracaktır
kasabada...Ve mümkünse inandırıcı olması içi arpa deresinde bulunmuş olan ve
üstünde ıslak arpalar bulunan o mıhı, nalıyla birlikte hem nalına hem de
mıhına vurarak kasabalılara gösterecektir.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgcplKHMQ9LGOEG6OQH0lU9LN6RYfbkk_Kzr6FNIM7Y1ru30MZJ6HmQKkwzHPP8pjg9NC6QPKSYgmPGzgzAXnFZm4q0P0KX5rFZISuOL3eHtSPzTRqc_6vAPt6Hcva_wBcnWGjkA7umwcPA/s1600/indir.jpg) |
Benekli at süsü verilmiş makul şüpheli eşek |
Hatta gerekiyorsa, "atın
ölümü arpadan olmuş" deyip arpayı fazla kaçırma sonucu nalları havaya
dikmiş bazı eşeklerin, üzerine biraz arpa da serpilerek benekli at süsü verilmiş bir halde, sanki benekli
at nalları havaya dikmişçesine fotoğrafları Şeriflik marifetiyle kasabalıya dağıtılacaktır. Hani şu
algı-yanılsaması yönetimi diyorlar ya, işte onu, usulüne uygun olarak yapacaklardır. Tabi, bu arada, adı Kişneyen Benekli At ya da Oval At Pisliği olacak
davanın, Şerifin dalkavuk ve şarlatan gazetecileri marifetiyle kasabalının diline düşmesi de
sağlanmış olacaktır.. Göreceksiniz, bu sayede "gerçek" büyük ölçüde aydınlatılmış; ve
başlangıçtaki örgütlü ‘suç planlamasına uygun olarak, pek ala; hedefe konulan masum insanlar " basbaya suçlu" ilan edilmiş olacaktır.
Peki; o kişneyen benekli at oraya William Blake kaçsın diye "kasten,
pardon yani, sehven" konulmuş
olamaz mı? diye soranlarınız varsa eğer, sevgili
okur, onlara söyleyeceğim şudur: (Gerçi bunun daha kasteni mi kaldı ama, hadi
neyse anlatalım..). İster kasten ister sehven
konmuş olsun, şu egemen-kovboy hukukunun ve her çeşit haydutluğun hüküm
sürdüğü Vahşi Batı'da, her ne olup bitiyorsa, siz sanıyor musunuz ki öyle
kendiliğinden oluyor? Bütün olup bitenlerin arkasında muhakkak bir tasarım, bir gaye aramak gerekir bence. İki taşım
Tarih ötesinden George Politzer'i hatırlayın: Ne diyordu George Politzer,
St.Germain bulvarında kolundan yakaladığı Henry Lefevbre'ye : "provokasyon yok; provokatörler
var sadece!". Provokasyon eylemini provokatörün varlığından ayırırsak; ondan
ayrı olarak, kendi başına ele alırsak provokasyon gerçeğini çarpıtmış
oluruz değil mi? Bu olaylar da öyle kendiliğinden olacak şeyler değil
işte; önceden planlanmış ve kurgulanmışlar. Yani bu olayların belirli özneleri
var. O öznelerden ayrı ve bağımsız değiller. Önemli olan, söz konusu plan ve
tasarımları yapan; senaryoyu yazan; oyuncuları, figüranları, esas oğlanları;
kötü adam ve kötü kadınları…tespit edip; oyunu yöneten o asıl özneyi
deşifre etmektir; ve oynanan oyunu
bozmaktır.
Aslında; Vahşi Batı’da, Kişneyen Benekli At Davası hakkında tevatür muhtelif. Bazılarının dediğine göre, güya, William Blake’in kaçması için o kişneyen
benekli atı oraya, sehven, Nurlu Sinsi Örümcek Ağı Tarikatı mensubu kasabanın
şerif yardımcısı koymuşmuş. “Yahu; Şerif yardımcısının işi yok da, kasten,
yani sehven, William Blake’in kaçmasına
yarayan bir kişneyen benekli at imal edip oraya nasıl koysun?” demeyin; Vahşi
Batıda Bay Dickonson'un at çiftliğinde, mahmuzlu-metal-adamlar dürtme
teknolojisiyle at öksürmesinden at hapşurtmasına ve at hıçkırığı tutmasına
kadar neler üretiliyor neler. Malumunuz at kişnemesiyle at kavramı arasında "fark" var; at kavramı kişnemez, ama;
mahmuzlu metal-adamların dürtme teknolojisiyle adamlar ‘at kavramını’ bile
uzaktan kumanda ile kişnetebiliyorlar.(vay canına diyen yok mu!? Hiç olmazsa
caramba! diyin bari, yıllarca o kadar western filmlerini boşuna mı izlediniz
yoksa!?). O koca başbakanları bile, beyinlerine çip takılmışçasına, bir parmak işareti ile uzaktan kumanda edenler, bir benekli atı uzaktan kumanda ile kişnetmiş çok mu
yani!?
Peki ama bir "at kavramı" niye
kişnetilir ki uzaktan Feridun abi? (Edip Cansever'in mendilinde kan sesleri
güzel Ahmet abisi varsa benim de ‘kişnemede kan ve ölüm sesleri’ Feridun abim
var; ona göre!).Canlı bir at değil; kısrak değil; sadece bir "kavram", "at
kavramı" niye uzaktan kişnetilir
ah benim güzel Feridun Abim? Bu gün at
kavramını kişneten yarın ya eşek kavramını anırtırsa, ertesi gün demokrasi ve
özgürlük kavramını koyun gibi meee'letirse maazallah burası ‘oynatmaya az
kaldı’ hayvanlar çiftliğine döner. Hukukun üstünlüğü adına kavramlardan kimse
öyle keyfe keder eylemler icat etmesin,
aksi takdirde, er geç kasabalı da ossurup ossurup ( Picasso'yu anmış olalım gene çift ss'lerine dikkatinizi çekerim) ipe dizer, bunu yazın
bir kenara Feridun Abi.
Peki tamam; sizin dediğiniz gibi, hadi bir
an için o kişneyen benekli atı, oraya, Nurlu Sinsi Örümcek Ağı Tarikatı mensubu şerif yardımcısının koymuş
olabileceğini kabul edelim. Ama o zaman da, hayatın olağan akışına karşı gelmiş
olmuyor muyuz? Nasıl yani? demeyin; açıklayacağım: Bir defa Adam, yani şerif
yardımcısı, tarikat mensubu bir kanun adamı.. O bölgede kişneyen benekli atların sadece Bay
Dickonson'un aygır deposunda olduğunu bilir. Yüzlerce atı olan ve çok iyi
korunan Bay Dickonson'un aygır deposuna hırsızlık için girmesi, yüzlerce
çift yeme riskini göze alması demek olur. Ayrıca bu bir suçtur. Ve tarikat mensubu bir kanun adamı olarak böyle bir suçu planlamak "kanunsuzluk"
olur! Dahası, benekli atı kanunsuz bir şekilde bulduk diyelim, bu sefer
de, William Blake kaçarken farkına varsın diye, onu, nasıl kişneteceğiz?
Benekli atlar öyle durduk yere kişnemez ki! Onları, ayrıca, amaca uygun
olarak birilerinin kişnetmesi lazım. Bu ise özel bir uzmanlık ister. Şerif
Yardımcısının tahsili ve aldığı özel kurslar ortada. Ve sicili belli. Gerçi siciline “tarikat mensubudur; dikkat
edilmedir; şebekecidir; kişneticidir, çete mensubudur...” diye not düşülmüş ama, olsun. Hasılı bu
iş, Şerif Yardımcısı'nın işi olamaz. Ama siz hala ikna olmadınızsa ve
bunlardan her şey beklenir; bunlar kanun adına 'suç
planlayan' kanun adamları örgütü ve gizli suç şebekesi’dir diyorsanız, onu bilemem işte! Zira;
burası Vahşi Batı, onlardan her türlü "pislik" beklenir!
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNmOYB1AW7LQ_zxQ6B8iWcaMgxKLzNbzWc9wL5ZI6iK0yBjs0esc_f9ZZDqiNX6vZOKVLKWUMb5WoFUmu9pSKPE_0jgd1qm_sn6Zhmv1S_426ZFjvcFZm2LBrEA0OZkF88dmOXB6mXLwBo/s1600/250px-Fannia_canicularis_from_CSIRO.jpg) |
tacizci at sineği(gadfly) |
Diğer bir husus da kişneyen benekli atın sırtına o tacizci at sineklerini (gadfly) kimin musallat ettiği? Hatırlayın, hani; William Blake
kaçarken at kestanelerinin olduğu bir dere kenarında mola vererek at
sineklerini kovmak zorunda kalmıştı ya.. (Bir dakika sayın güvenilmez
anlatıcı, bir dakika.. madem bir dikkatli okur olarak anlatıya katılma hakkımız
var demiştiniz, peki öyleyse söyler misiniz bize, ilerde, "at sinekleri
komplosuna" delil teşkil etsin diye, ne malum o dere kenarındaki
molayı sizin önceden kurgusal olarak ayarlamadığınız? ) velev ki ben ayarladım;
ne olmuş yani!? Burası Vahşi-Batı dememiş miydik; nasıl olsa eninde sonunda ‘yüce adalet' egemen-güce ‘ayarlanmış’ bir şekilde yerini
bulmayacak mı; ve yaptığımız yanımıza
kar kalmayacak mı zaten? Hem sonra konumuz kurgular değil gerçek at sinekleri, siz
simdi şuna kafa yorun biraz: mantıken bu at sineklerini at sırtına
koymak tek kişinin işi olamaz; bu iş, mahiyeti itibariyle, muhakkak bir
organize iş olmalı. Hani, eski Atina'da olsak, tanrı tarafından, bir "at sineği" olarak uyandırıcı ve canlandırıcı olsun diye devletin başına musallat edilen Sokrates örneğine bakarak, tanrının bu işte parmağı var diyebilirdik.
Yine, bir an için, at sineklerini tarikat mensubu Şerif
Yardımcısının benekli atın sırtına yerleştirmiş olabileceğini farz edelim. Peki
ama, o zaman da, o kadar at sineği, tek başına bir kanun adamı tarafından,
hangi bataklıktan nasıl toplanacak ve onlar neyle taşınacak? Bu muazzam
organizasyonun maliyeti Şerif Yardımcısının maaş bordrosunda gösterilen aylık
maaşı ile karşılanabilir mi? Bu iş için özel bir fona ihtiyaç yok mu sizce? Siz
hala tek bir kişiye takmışsınız kafanızı bir günah keçisi arıyorsunuz. Bu iş ancak
organize bir iş olabilir. Zaten, ücretli ve ücretsiz köleler hariç,
organize olmayan ne var ki şu dünyada!
Eğer At Sinekleri, kese kağıdı ve karton
kutularla taşınır diyorsanız, bir kese kağıdının ve karton kutunun
boyutları ve hacmi belli. O kadar at sineğini Vahşi Batı bataklıklardan toplayıp getirmek için yeterli ve elverişli kese kağıdını
ve karton kutuyu nereden bulacaksın? Hadi buldun diyelim, bu sefer de, o kadar at
sineğini eşek sırtında taşırken, kese kağıdı ve karton kutuların yüklendiği
eşeklerden kasabaya kadar bir eşek-yolu konvoyu oluşturman eşeklik
olmaz mı? Yaklaşık iki kilometrelik bu konvoy her kesin dikkatini
çekebileceğinden akıllıca değildir. Yok eğer deniz yolu ile gemi ambarında
taşıtırım diyorsan o zaman da sineklerin deniz tutması riskini göze alacaksın
demektir. Ayrıca; hava muhalefeti dolayısıyla, ambar sızdırmazlıkları iyi
değilse, tüm karton kutular ve kese kağıtları ıslanmış olacağından sefer
sonunda en az yarıdan fazla at sineği telef olmuş olacaktır. Ondan sonra
zararı tazmin edeceğim diye işin yoksa sigortacılarla boğuş dur!
Öte yandan; at sinekleri hacimli yük sınıfına
girdiğinden sineklerin uçuş aralığı mesafesi nedeniyle ambarlarda çok fazla
yitik hacim (broken stowage) olacaktır. Yitik hacimli yüklerin navlunu çok
yüksek olacağından at sineklerinin gemi taşımacılığı astarı yüzünden pahalıya
patlayacaktır. Ayrıca, at sinekleri, atlar olmadan yaşayamazlar ki; adı
üzerinde at sineği! Ama; Atı bulsan, bu kez de denizli havalarda gemi
dalgalardan at gibi şaha kalktıkça, ortalık at kişnemesinden geçilmez. Ve at
sineklerinin kan emici saldırıları ve baskısı ile de atlar, yemeden içmeden kesilirler. Hem sonra, yükün emniyeti ve yola elverişlilik belgesi alabilmek için deniz
taşımacılığı kuralları gereği sefer boyunca gemide baytar da bulundurmanız
gerekecektir. Deniz tecrübesi olan baytarı nereden bulacaksın; sonuçta, yine
deniz simsarlarının eline düşeceksin demektir. Bütün bunlara para mı dayanır!
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYoox3awpnC1S3X_xP7_72XG48NpHMCSeRZjSofVxTKJANdkMKkQk6tB-G3nxpODGsM1ACJaVymcUoiHum3qGJxsZ6HKju0A1FwLbo8s2B8AlBFvo3ON4ggEvE70wSE2bKQQ7E9e7AMQta/s1600/Fly_in_GSCAS.jpg) |
deniz tutmuş tacizci at sineğinin alttan görünüşü |
Aslında; en iyisi mi at sineklerini deniz yoluyla gemi
ambarlarında taşımamak. Çünkü gördüğünüz gibi, telefat çok fazla olmakta ve
maliyet artmakta. Ayrıca, telefat nedeniyle, Vahşi Batı Deniz Telefatları
İzleme Komitesi Raportörü hakkımızda ileri geri bir rapor da tutabilir. Ama;
eğer at sineklerini, bu kez, özel maksatlı at-sineği-konteynırları ile gemi
güvertesinde taşırım diye ısrar ediyorsanız o zaman da güverte üstü
yükleri konvansiyonu gereği at sineklerini çok iyi laşing (deniz-bağı)
yapmanız gerekecek. Aksi takdirde, kuvvetli bir rüzgarda hepsi sapır sapır
denize dökülecektir. Hassas ve kırılgan yüklerden olan at
sineklerine laşing yapmak, daha baştan at sineklerinin kolunun kanadının
kırılması anlamına da geleceğinden, at sineklerini evsafını yitirmiş yük
statüsüne sokacaktır; ve yükleme sırasında yükleme ordinosuna çekinceler
konacağından bir türlü ‘temiz’ konşimento (taşıma senedi) imzalanmayacaktır. Ve
alıcı, malını sapasağlam alamayacaktır.
Sayın dikkatli okur, “peki bütün bunların
kişneyen benekli at veya oval at-pisliği davası ile ne ilgisi var!?” diye soracak olursanız ben de size cevap olarak: zaten; bu dava, başından beri, aslında, “bütün bunların, bu davayla ne ilgisi var?" davası değil mi derim. Bütün mesele, zaten, dava dosyasını, ilgili-ilgisiz,
abuk sabuk, saçma-sapan bir takım karmaşık şeylerle alabildiğine kabartmak ve balon gibi şişirmek değil mi? En iyisi mi, bu davada siz bir rabıta ve mantık aramayı bir yana bırakın da şu
söyleyeceklerimi bir dinleyin: Davanın ruhuna sadık kalarak son olarak
diyebiliriz ki at sineklerinin güverte üstünde özel maksatlı konteyner içinde taşınmasının Denizde Çatışmayı
Önleme Kuralları gereğince de bazı sakıncaları bulunmaktadır. Seyir halindeki
çatışma riski taşıyan iki gemi kural gereği yapacağı manevrayı önceden belli
etmek ve birbirlerini uyarmak zorundadır. Bu gemiler bazen gemi düdüğüne
ihtiyaç duyabilirler. İşte; böyle durumlarda gemilerden herhangi birinin gemi
düdüğüne asılması halinde At sineklerinde alışık olmadıkları bu ses şiddetiyle
karşılaşmış olmalarından ötürü can havliyle konteyner havalandırma deliklerinden
kaçışarak köprü üstü kumanda yerine dolup geminin sevk ve idaresini, sekteye
uğratabilirler. Ve bu da, Allah muhafaza, felaketle sonuçlanabilecek gemi
kazalarına yol açabilir.
At sineği taşımacılığı Kadıköy-Karaköy
arası kısa mesafe yolcu gemilerindeki eğlenceli martı taşımacılığına benzemez. Orada,
ince belli sarı sırmalı bardakla içtiğin çay eşliğinde, bir tabla küncülü
gevrek simit parçalarıyla martıları karşıdan karşıya taşıyabilirsin. Ama at
sinekleri öyle mi? Onlar taa Atlantik sahillerinden deniz aşırı diyarlara
uzun mesafe taşımacılığıyla gönderilebildikleri için günlük küncülü simite değil
aylık kumanyaya ihtiyaç duyarlar. Ama at sineklerinin yegane beslenme kaynağı ve
kumanyası atlardır.. Sırf at sinekleri beslensin diye yeterli sayıda atı, uzun mesafe yolculukları için gemiye yüklemek de pek akıl karı
değil. Zira; uzun boylu uzak yol kargo gemilerinde at taşımacılığı yaparken
stabilite (denge) ve trim (başlı-kıçlı olma) hesaplarını çok iyi yapmazsanız Atlantikte yalpalar ve boğulabilirsiniz. Fırtına esnasında o dalga tepesine çıkayım derken bu dalga çukuruna aniden
düşebilirsiniz. ve maazallah kamburlaşma (hogging) ve
çukurlaşma (sagging) nedeniyle gemi ortadan caaart diye kırılıverip ikiye
bölünebilir; ve gemide ne birlik kalır ne bütünlük! Ondan sonra, denizden
kişneme feryatlarını işit dur. Hasılı; özel maksatlı konteynırlarda at sineği deniz
taşımacılığına kimse rağbet
etmeyecektir. Ama, at sineklerinden bazılarını tanık koruma programından
yararlandırmak suretiyle, önce tutuklayıp sonra çok amaçlı "makul-şüpheli-gizli
-tanık" yaparsak belki at sineği gerçeğini biraz aydınlatabiliriz.
Nasıl mı? Açıklayabilirim:
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1znFF1iRrSXof8JCHjqyEY6xs8Az3n7avR2tH7IgnP-SXhMnlErkoGVJBcisXubxs8UnkQxQ7x0_FzudZ8txhw-Fr8rAQdM4Q_5AbdWY6Cxpoa5tEjS1lZYaunkYGOF4zWRofYXWgOysd/s1600/250px-Fannia_canicularis_from_CSIRO.jpg) |
çift kanatlı eklem bacaklı at sineği |
Malumunuz; at sinekleri çift kanatlı eklem bacaklı asalak uçuculardan
olduklarından, onları, gizli türeme ve sızma yoluyla ile bir ata, hele ki
kişneyen bir benekli atın kuyruk sokumuna eklemlememiz çok kolay olacaktır. Kasaba Şerifliğinde, bir
tutanakla, at sineklerinin ta başından beri zaten kişneyen benekli atın kuyruk
sokumunda yuva yaptığını, ve sırtında barındığını; hatta, kişneyen benekli
atın, anasının karnındayken bile bu at sinekleriyle haşır neşir olduğunu
uydursak, yani; anlayın işte, iddia edersek, emin olun, kasabalıyı şu
"Kişneyen Benekli At Davasına" inandırabiliriz. Tabi; kasabalıda
istenen algının yaratılmasında Şerifin Adamları olan ve kendilerine “gazeteci” süsü veren İktidar Bülteni
Mensuplarına çok iş düşmekte. Söylemeye bile gerek yok; Bay Dickonson’un
matbaası ve basını bu işler için var zaten. O yüzden; önce biz, Kasabadaki Şerif
ofisinde, binlerce at sineğini, sirke sineği, kara ve sivri sinek, kurt atan
yeşil sinek... gibi bilumum uçuculardan ve haşerelerden ayırdıktan sonra, hepsini
beyaz bir cibinlik içine hapis edelim. Cibinlik içindeki at sineklerinden
bazılarını "beyaz-cibinlik" kod adıyla, korumaya ve özel
beslemeye alalım. Göreceksiniz, kısa bir zamanda, "beyaz-cibinlik"
kod adlı özel beslenme ve koruma altındaki at sinekleri, kafalarındaki özel görevli yön bulucu antenleri sayesinde kişneyen benekli ata çok çabuk ulaşacak; ve onu, istediği zaman, makul şüpheli bir at gibi kişnetebilecektir.
Gerçi, at sineklerinin çoğalmak için kara
sinekleri taşeron olarak kullandığı söyleniyor ama, bu ne kadar doğru
bilemem. Malumunuz, çift kanatlılar (sanki tek kanatlılar varmış gibi!)
aleminde, bu kara sineklerin, pisliklere konması saymakla bitmez. Ve
bunlar, özellikle orta çağdan beri karanlıkta geri geri uçmalarıyla
meşhurdurlar. Kafalarındaki özel maksatlı antenli alıcılarına bakılacak olursa, taşeron
olarak kullanılma ihtimalleri çok yüksek görünüyor. Hatta, bazı istihbarat
kaynaklarına göre, bazı kara sineklerin, “resmi-hizmet sineği” adı altında,
özellikle Afrika gibi geri bırak(tır)ılmış yerlerde, okulların bulunduğu
mahallerde, 'bırakın uyuyanlar uyan(a)masın; uyuşanlar uyuşuk kalsın' diye, Ashab-ı Kehf uykusu ("Yedi Uyurlar Derin Uykusu" ) bulaştırdıkları bile oluyormuş.
Yalnız anlayamadığımız bir şey var: normal
olarak at derisi titreşerek bu at sineklerini kaçırtabilecekken nasıl
oluyor da o kadar at sineği koloni halinde bunca yıl atın sırtında kalabiliyorlar? Benekli Atımız, hani; titreyip kendine gelenler gibi, şöyle bir silkinse ve derisini titreterek
kendine gelse, bütün bu at sineklerini üstünden kovabilecekken, nedense,
bu uçucu-kaçıcı asalaklara yıllarca bedeninde konaklama izin vermiş; onları beslemiş. Bu tuhaf hususun
da bir şekilde aydınlatılması gerekiyor aslında.
Sevgili dikkatli okur sizin de dikkatinizi çekmiş olmalı, bu arada, hiç mi "meşin kırbaç" şaklamadı? O kadar kişneme oluyor, nedense, meşin
kırbaçtan hiç bahseden yok!? Malumunuz; hani delil uydurulması için Vahşi Batının Ak Tolgalı Beylerbeyi
" deeeh! (hayvan dilinde ilerle!! demek)" diye haykırmıştı ya, işte o arada meşin kırbaç illa ki şaklamış; ve yağız atlar da kişnemiş olmalı (isterse
kişnemesin; arpası kesilir, saltanatı son bulur yoksa!); ve bu hengamede at sinekleri de haliyle kaçışır. Ama; bunlar özel "arpa" ile beslenen özel görevli "benekli" atlar oldukları için belki meşin kırbaç kar
etmemiş olabilir. O yüzden; makul
şüpheli benekli atın kişnemesinden önce ve ya kişneme sırasında, fark etmez,
meşin bir kırbacın şaklayıp şaklamadığı hususuna da bir açıklık getirilmesi gerektiği kanaatindeyim. Ve özellikle, para peşin kırmızı meşin
kırbacın, olay anında, kimlerin elinde bulunduğu; ve şaklatılmışsa ne
amaçla ve ne sıklıkta şaklatıldığı, Şerif'in adamlarınca, tarih ve saati önceden "ayarlanmış" olarak, olaydan önce düzenlenen Olay Mahali Tespit Tutanağında ayrıca belirtilmelidir.
Bay Dickonson’un Kasabasında en çok
konuşulan konulardan birisi de, yargılamaların, Bay Dickonson'a ait özel bir aygır
deposunda, At kişnemeleri eşliğinde, Özel Görevlendirilmiş ve Yetkilendirilmiş At Kişne(t)me
Mahkemelerince görülecek olmasıdır. Yargılamanın açık ihlali anlamına
gelecek olan bu uygulamanın, yargılanacak olanları, yüzlerce at tepişmesi
ve kişnemesi arasında bırakacağından; Vahşi
Batı'nın kanun adamı kılıklı tarikat mensubu at hırsızı çetesinin açık hedefi
yapacaktır. Sanık avukatları, yargılamaların yapılacağı mahkemenin, kasabadaki
bir kamu binasına alınması için, bir üst mahkeme olan Tam Yetkili Eyalet Yüksek
At Kişneme ve Kişnetme Beygir Mahkemesine itirazda bulunmuş; ama, gerçeğe
ulaşmak için çok sayıda benekli atın kişneyeceği/kişnetileceği duruşmalar sırasında yargılamaların yapılacağı Mahkeme,
kasabalıların ilgi odağı olur da, kasabada önü alınamayan toplu kişnemeler başlarsa; top yekun bir
kişneme salgını kasabayı ve diğer kasabaları hatta eyaletleri sararsa, işte o
zaman, ne “hukukun-üstünlüğü” ne de
“hukukun-alçaklığı” kalır mülahazasıyla söz
konusu talep reddedilmiştir.
Kasabanın ileri gelenleri ve geri gidenlerinin belirttiğine
göre, dikkat çekici diğer bir husus da, Bay Dickonson’un Özel Aygır Deposunda
görülmekte dava boyunca, Oval At Pisliği
Davasına bakan mahkemede, haralardaki oval at
pisliklerinden olsa gerek, pis kokudan milletin burnu deliniyormuş.. Özellikle, kasaba esnafından alışveriş yapan özel görevli mahkeme heyetinin, sanki dipsiz bir pislik
cuburunun içine düşmüşçesine, üstü başı adeta
leş gibi pis kokuyor olmasından esnaf illallah demiş. O yüzden söz konusu mahkemeye, halk arasında, hukukun kokuştu(ruldu)ğu Foseptik Mahkemesi adı takılmış.
Öte yandan; Çoğunluğu hafif süvari alayı
mensubu olması hasebiyle malum ve makul şüphelilerin yargılandığı Foseptik Mahkemesi salonunda, Mahkeme
Heyetince, duruşmalar boyunca, 'ağırlaştırılmış ceza' hukuku müziği olarak Franz Von Suppe'nin "Hafif Süvari Alayı Üvertürü" nın
seçilmiş olması, duruşmaların, daha başından, sanki hukuka uygun bir ahenk içinde senfonik bir şiir gibi akacağı ve "adil yargılama" yapılacağı izlenimini doğurmuş; ancak; davalı avukatları, müvekkillerinin Hafif Süvari Alayı mensupları olmalarını gerekçe göstererek bu marşa itirazda bulunmuş; ve duruşmaların, hiç olmazsa, düşmanı denize döken İzmir Marşı ile başlatılmasını ve düşmana korku salan "ceddin deden neslin baban" mehter marşı ile sürdürülmesini talep etmiştir. Fakat; bu talep de, hafif süvari alayı vesayet rejimine alerjisi olan ve söz konusu Mehter Marşını yeterince sakıncalı bulan "ayarlanmış" Mahkeme Başkanlığınca reddedilmiş; ve böylece işin rengi belli olmuş; adil yargılamaların mezara kadar süreceği anlaşılmıştır. Savunmanın itirazlarına rağmen duruşmaların kapanış müziği olarak da Chopin (Şopen)'in Cenaze Marşı seçilmiştir.
Aygır deposundan bozma bir salonda Özel Görevlendirilmiş At Kişne(t)me
Mahkemesince görülmekte olan Oval At Pisliği davasında, diğer adıyla Kişneyen Benekli
At davasında, duruşmaların Suppe'nin
Hafif Süvari Alayı Marşı'nın hücum borusu sesiyle başlaması; atlarını daima özgürce kişnetip sürüp
gitmeye alışmış olan hafif süvarilerin yakınları ile mahkemenin bulunduğu
aygır deposundaki görevlilerin didişmelerini anlatan ‘vurmalı-çalgılar’ ile devam etmesi; ardından; malum ve
makul şüpheli hafif süvari alayı mensuplarının, mahkemece yasaklanmış
olmasına rağmen İzmir Marşını okuyarak toplu halde duruşma salonuna gelmesi;
ve Vahşi Batının Nurlu Sinsi Örümcek Ağı Tarikatı mensubu savcısınca hazırlanmış olan ve adına ucu açık iddianame denilen uydurukname'nin aygır deposundan bozma mahkeme salonunda okunmasına
geçilmesi; uydurukname’nin
‘kısa kesilmiş Aydın havası’ şeklinde okunmaması
yüzünden gerilimin artması; ve mahkeme başkanının tehditkar sözler sarf etmesi
üzerine kalın sesli devrimci yaylılar
grubundan kontrbasın devreye girmesi; ve Mahkeme Heyeti cephesindeki
düşman mevzilerinden uydurulmuş deliller, yalancı gizli tanıklar ve imzasız
ihbarlarla mesnetsiz hukuk dışı yaylım ateşlerin başlatılması; ve bu yaylım ateşten korunmak
amacıyla savunma makamı mevzilerinden, hukuka uygun avcı boy çukuru siperleri
kazılarak vatan savunması savaş-nöbetine geçilmesi; ve anayasal sütre gerisi atışlarına başlanması; derken; beyaz bayrak gösterilip alınan
bir yara-bere sarma molası ile muharebelere geçici bir ara verilerek savaş temposunun
düşürülmesi; ancak; bir süre sonra da, savunma siperlerinden çalınan bir hücum
borusuyla saldırıya geçilerek eldeki Alay Sancağı tam İddia Makamının müstahkem
mevki sırtlarına dikilmeye çalışılırken, bu kez, yurttan sesler halk korosu
eşliğinde ‘uzun soluklu sazlar’ın devreye girmesi; ve uzun ince bir “ti” boru sesiyle özel görevli mahkemenin ti'ye
alınması; ve bu tiz "ti" sesleri arasında Marş tam sona ererken, okunmuş şeker yutmaktan uykusu gelmiş üfürükçü
Mahkeme Heyeti Korosundan bir özel
görevlinin "ti" sesiyle uykusundan
uyandırıldığından bahisle makul şüpheli-sanıklar hakkında mahkemeyi ti'ye
almaktan ve tertiplenmiş armonik uyumu bozmaktan suç duyurusunda bulunması; ve
bu arada hafif süvari birliğinin alay sancağına saldırılması; ve hafif
süvarilerin, bu durumu, hep bir ağızdan: ‘“bu mahkeme, şeyhler, dervişler, müritler, mensuplar mahkemesi
olamaz!” diyerek protesto etmeleri; ve bunun üzerine hafif
süvarilerin, kasten tipi bir sehven
ile arbede çıkartılarak mahkeme salonundan çıkartılmaları; ve o
esnada, psikolojik savaş müziği olarak çalınmak istenen Şopen’ın cenaze marşına tepki olarak, hafif
süvarilerin toplu halde tekrar İzmir
Marşını okumaları... işte; bütün bunlar, kasaba halkının vicdanında yer etmiş; ve
bu duruşmaların, aslında, ‘adalet yerini bulsun ve hukuka uygun bir yargılama yapılsın’ diye değil de; bilakis; halkın gözünü boyamak ve Bay
Dickonson’un gizli ve sinsi emellerini hayata geçirmek için tasarlanmış
birer kumpas ve "gösteri"
duruşmaları olduğunu kasaba halkının gözleri önüne sermiştir.
Bu arada, Dava Dosyası'na göre biraz makul şüpheli, ama, zaten bizatihi "a priori suçlu" olan
hafif süvarilerin avukatları, Kişneyen Benekli At Davasının en önemli
delillerinden birisinin de, sahibinin sesinden "benekli at
kişnemeleri" taş plağı olduğunu belirterek başka bir gerçeğe daha dikkat
çekmişler. Hani William Blake kaçarken bir taş plaktan kişneme sesi duymuştu ya,
işte o taş plak. Bu taş plak, kimliği belirsiz bir telgraf ile yapılan bir
ihbar üzerine, şerifin "özel görevli" adamlarınca, hafif süvari alayının at yetiştirme
çiftliğinde yapılan aramalar sırasında samanlık içinde sanki daha önceden elinle konmuş gibi
bulunmuştu. Ancak; bir çok 'kişnemeye' açıklık getirebilecek olan söz konusu taş
plak, duruşmalarda dinlenmek üzere mahkeme heyetince Kasaba Şerifliğinden
istendiğinde taş plağın kovboy çakısı ile kırılmış olduğu anlaşılmış; ve pek makul-şüpheli bir çok
benekli at kişnemesine yazık olmuştu.
Bu olayla ilgili olarak Dava Dosyasından öğrendiğimize göre:
1- Hukuka parmak atmış bazı pre-historyacı
hukukçulara göre, Tarihte kayda geçmiş ilk "makul şüpheli" At
kişnemesi, güya, neolitik dönemden kalma imiş; ve yontma-taş plaka okunmuş.
2-Dava dosyası muhtevasında bulunan kuru imzalı bir belgeye göre, güya, İnsanoğlu, önce doğadaki Sert Taşı görmüş, onu ellemiş, sonra onu kullana kullana Taş sertdir mertebesine sıçramış; ve böylece taş üstüne taş koymanın bilgisine ulaşmış; daha sonra da, ilk taş plağı kaba-saba taştan; pikap iğnesinin de sivri taştan yapmış. Doğa ve insan seslerini bu taş plağa kaydetmiştir. Doğanın çıkardığı ilk ses öcü sesiymiş. İnsanlar bu sesi duydukça korkup mağaralarına kaçarlarmış ve yalvaracakları bir güç ararlarmış. İlk taş plak kayıtları hep bu seslerle dolu. Bu bilgiler ışığında, maddi gerçeğin ortaya çıkması için, Vahşi Batı'nın İddia makamınca, Uydurma Vadisinde, "Arkeo-kırık -Taş Plak " kazıları başlatılmış. (şunu ovaya gömseydiniz ya daha kolay kazardık, işin yoksa vadiye in, bir de bunun çıkması var değil mi? bu arada belirtmek isterim ki bir kazı evimiz bile yok biliyor musun!? Kazı tahsisatlarımız yeterli değil, kaz demesi kolay öyle, kolaysa gel sen kaz demeyeceğim, aşk ile çalıştın mı zor olmaz, o da bizde var işte!)
3- Foseptik Mahkeme Başkanlığı, ayrıca, kazı sonucu çıkarılacak olan kırık taş plağın
yaş ve iz tespiti için "çok gizli karbon kağıt-14" yöntemiyle, mümkünse orta-taş çağından alınmış bir numune ile Arkeo-Hukuki-metrik bir inceleme yapılmasını da istenmiş.(Ah sevgili dikkatli okur bir bilseniz şu anda ne kadar önemle şeyler söylediğimi.. ama, pek dinleyenim yok galiba.. Sizlerden hiç bir tepki alamıyorum, sıktım mı yoksa sizleri? Bakın; sıktıysam çekinmeden söyleyebilirsiniz, hemen kısa keserim. Bu arada sizleri unutmadığımdan da emin olabilirsiniz; ben sizsiz; siz bensiz olmaz!)
4- Öte yandan; Tarihe parmak atmış pardon parmak basmış Pre-historik bazı arkeologlarca, söz konusu kırık taş plak üzerindeki tarihi gizli parmak izlerinin incelenebilmesi için, Eyalet Eski Taş Kültür
İşleri Taş Plaklardaki İzleri Tespit Komisyonu Başkanlığından izin istenmiş; ancak bu izin " tarihi fazla kurcalama yoksa senin için iyi olmaz!" mülahazasıyla reddedilmiş.
5-- Dava Dosya Muhtevasında bulunan imzasız bir belgeye(!) göre, Kaba-saba Taş devrine ait olduğu düşünülen bu eski taş plağın, aslından, her şeyi kendilerine yontmak isteyen, kaba-saba acemi yontma taş ustalarınca sehven kırılmış olabileceği ihbar edilmiş. Fakat bu ihbar, 'bu kadar da sehven olmaz artık' diye pek dikkate alınmamış.
6- Yaygın kanıya göre, muhtemelen, ne
muhtemeli, kesinlikle ve hatta tamamen mutlak olarak eminim, yani; emin olmam
gerekir, hem sonra emin olmasam ne yazar; keyfiyet benim değil mi, bu taş plağı yontma taş devri
ustaları kırmışmış; çünkü onlar, zaten, tarihte her şeyi kendine yontan; aksiyomatik olarak "makul şüpheli" yontucularmış. (İnandınız mı şimdi buna?)
7- Neymiş efendim, Cilalı Taş
Devrinin değerli-taş ustası Cilalıibo'nun baldızına nişan hediyesi olarak taktığı 'tek-taşın' göze gelip; önce taş plağı çatlatması; ve sonra da kırmış olabileceği mülahazasıyla, Mahkeme Başkanı, maddi gerçek ortaya çıksın ve "yüce adalet" yerini bulsun diye, değerli-taş ustası Cilalıibo'nun ifadesine başvurmak üzere, Cilalıibo'nun kolluk gücüyle Cilalı Taş Devrinden mahkemeye getirtilmesine karar vermiş.(Yok daha neler demeyin ; yüce adalet bu!..)
8- Dava sürecinde, asrın buluşu "Yarı-Gizli-Aleni Resmi Tanık-Sanık" olarak ünlenen ve tarikat mensubu savcılığın gözdesi olan her türlü pislik-iş elemanı Osmanım Kaçık da Tanık Koruma Programı’yla izini kaybettirebilmek için güya söz konusu kırık plağa bazı iftiralarda, şey yani, itiraflarda bulunmuş. (Bu bana da pek inandırıcı gelmiyor ama olsun ben nasıl olsa cümlemi "güya" diyerek kurmuştum, gerisini Mahkeme Başkanlığı düşünsün. O da savcılıktan gelen her iddiaya gözü kapalı inanmasın canım!! Mahkeme heyetinin de bir ağırlığı, bir ciddiyeti olmalı değil mi, eskiden öyle miydi, ağır ceza reisi dendi mi önümüzü iliklerdik.. Mesela, Faruk Erem'in Bir Ceza Avukatının Anıları kitabı vardı, o kitapta insandaki suçlu değil suçludaki insan sorgulanırdı; ve suçluyu kazıyın altından "insan" çıkar denirdi. Maazallah günümüzde insandaki suçluyu bulmak için delil uyduruyorlar, suç planlıyorlar, yalancı tanık icat ediyorlar.. Şu Adalete hiç olmazsa "insan" gözüyle bakamaz mıyız artık? Adil yargılama, adil yargıla deyip duruyoruz, işte size bir fırsat, suçludaki "insanı" ve kumpası keşfedin!)
9- Davanın selameti için, Tarihte, o kadar güneş tutulması olduğu halde, bir Allahlın kulu da kalkıp şu ana kadar güneş tutulmasının 'kırık taş plak tutulması' üzerine olan etkilerini araştırmamış. Bu durum Davaya bakan mahkeme başkanının dikkatini çekmiş ve davanın selameti için bu hususun araştırılmasını istemiş. Fakat araştırmayı kimden, hangi makamdan istemiş o belli değil işte, bunu muallakta bırakmış. Mahkeme başkanına göre, Nasıl olsa ikisi de "tutulma", ha kırık taş plak tutulmuş ha güneş ne fark eder!? önemli olan maddi gerçeği ortaya çıkarmak değil mi? Kırık taş plak tutulması da ne diyeceksiniz? Aslında sizin de bildiğiniz bir şey ama anlatalım gene de: Orta Taş devrinde taş plak çalarken sivri taştan çalma iğnesinin taştaki bir pürüze takılarak plağın hep ayni nağmeyi gına getirircesine çalmasına müzik hukukunda taş plak tutulması denir.
10- Keza; Mahkeme başkanına göre, toplumda son zamanlarda her alanda görülen ideolojik pepelik ('akıl ve dil tutulmaları) ile kırık taş plak tutulmaları arasında da şu ana kadar bir bağ kurulamamış olması manidardır. Oysa; Unutulmasın ki; Horkheimer Akıl Tutulması Sendromuna tutulmuş ve serbest liberal aklın yörüngesine ve etkisine girmiş "yetmez ama evet" her 'sol-akıl' gibi, her taş plak da, er geç bir gün tarihi gerçeğin pürüzlerine tutulur; ne var bunda!? Önemli olan soyutlama yeteneğinize mukayyet olmanız; sapmayın hemen öyle sağa sola! (Öyle değil mi sevgili dikkatli okur? yoksa Sizler de benle ayni fikirde değil misiniz? Beni ortada bırakmayın bu konuda, gerçekleri söylüyorum, gerçekler ortada bırakılmaya gelmez!)
11-Bay Dickonson'un haralarında
bulunan çok sayıda atların tepişmesi-eşeklerin ezilmesi sırasında, pekala
söz konusu taş plağın da kırılmış olabileceği hesaba katılması
gerekirken, nedense, 'özel görevli' savcılık makamı, bu hususu es geçmiş; ve atlar tepişirken bazı eşeklerin
ezilmesine de seyirci kalmış. Ne diyebiliriz ki adı üstünde "özel görevli" savcı, " ne istediyse verdik- eksik olmasın ne istediysek yaptı! ".. Buna Roma Hukukunda do ut facias diyorlar, yani "veriyorum ki yapasın".. Ben sana istediğini vereceğim sen de bunun karşılığında bana hizmette bulunacaksın. mesela, ben, iktidar sahibi Bay Dickonson olarak, sana dört at çekerli makam arabası, süper yetki ve imtiyazlar vereceğim sen de benim hedef gösterdiğim muhaliflerimi delil uydurup mahkum edeceksin. Anlaştık mı? Ne hukuki ve adil bir alış-veriş değil mi!?
Sevgili dikkatli okur bu ilkeler aslında dört tanedir yeri gelmişken onları da sizlerle paylaşayım: facio ut des.. (yapıyorum ki veresin.. Mesela, yasada ve yönetmelikte sizler için gerekli olan düzenlemeyi yapacağım; sizler de pamuk elleri cebe götürüp avantanızdan hayırda bulunacaksınız), do ut des ( veriyorum ki veresin.. mal değiş-tokuşu gibi yani, ben size kışlık kömür ve yardım sepeti göndereceğim siz de bana seçimlerde oy vereceksiniz.), Facio ut Facias (yapıyorum ki yapasın.. Yeterince kuvvet toplamanız için Adliyede, Mülkiyede, Zaptiyede, Askeriyede.. sizin için ne lazımsa ayarlayacağım; ama siz de benim vaz geçilmezim olan Saltanatıma sakın dokunmayın, tamam mı? aksi takdirde külahları değişiriz, ona göre!..)
12- Malumunuz "her taşın bir gediği
vardır", peki; şu ana kadar niçin, ta orta-taş çağına kadar gidilerek söz konusu kırık taş plaktaki taşın 'gediği' hala bulunamamıştır? Oysa, bu davanın bir numarasından başlayarak bir çok numarası önceden belliydi ve ilan edilmişti. yoksa bu davada başka bir "numara" mı var sayın yargıçlar? siz de numaradan yargılama yapıyor olamaz mısınız, zira kasaba halkı sizler için numaracı yargıçlar diyor da..
13- Yaşasın Yüce Adalet Juri Yüksek Kurulu, kırık
taş plağın onarımı ve adaletin tecellisi için "fincanı taştan oyan ve içine
bade koyan" bazı taş ustalarından niçin şu ana kadar gereken yardımı almamış; almak istememiş; ve hukuki nezaket icabı, onları bir taş fincan kahve içmeye bile davet etmemiş? ( Bir düşünün derim.)
Aslında; Oval At Pisliği Davasını yakından
takip eden güvenilmez ve taraflı bir anlatıcı olarak bizim de bazı makul tespitlerimiz
oldu : Hatırlayın, bu taş plak, kimliği belirsiz bir telgraf ihbarıyla
bulunmuştu ilk kez değil mi? Telgrafta, malumunuz, mors alfabesi kullanılması gerekirken, nedense, gene sehven herhalde, (nasıl olsa bir şey olduğu yok; "sehven" deyiver çık işin içinden.), Fenike Alfabesi kullanılmıştı. Telgrafı kaleme
alan muska kafalı ve sinkaf dilli özel görevliler bu alfabeyi kullanmakla kendilerini ele verecek bir hata
yapmışlardı. "bu kadar da şaş-zaman salaklık olmaz ama artık!" dedirtmişlerdi kendilerine.! Tabi bu durum, davaya bakan okunmuş
şeker yutturulmuş özel görevli mahkeme heyetinin kurgulanmış yüce dikkatlerini bile çekmişti.
Özel şifreli "hukuk yok guguk var" telefon hattından görüşü sorulan İddia Makamı ise, her zamanki kabadayı edasıyla, "telgraf ister Kiril isterse Orhun alfabesiyle yazılmış olsun ne çıkar; aslolan olan bizim yüksek gugukumuz! biz ne dersek o olur" diyerek Adliye bahçesinde kar topu oynamaya gitmiştir. Kar topu oyunu bitince tekrar çalışma masasına gelerek Suçu planlayan, pardon yani; iddianameyi hazırlayan bir savcı olarak, söz konusu telgrafın yer yer paslı inşaat çivisi yazısıyla yazılmış olabileceğini Asur kil tabletlerine atıf yaparak kanıtlamış; hatta; ultra yüksek yetkilerle donatılmış özel görevli savcı olarak gerekirse telgrafın
tellerine konan kuşların cikciklemesini bile yasaklayabileceğini belirtmiştir. Vay canına! Siz şu iddia makamındaki kudrete ve cürete bakın sayın yargıçlar! Pek sayın yargıçlar sizlere seslenmiştim duymadınız herhalde..
Bu iddialar üzerine ayarlanmış Foseptik Mahkeme
Başkanı, kırık taş plağın bilir kişi incelemesi için, Sahibinin Sesi Taş Plak Enstitüsü'ne gönderilip gönderilmemesine karar vermek üzere duruşmaya bir saat ara vermiş; ancak ara sırasında çok üst düzey bir yetkiliden gelen telefon talimatıyla bilirkişi incelemesinden vaz geçilmiştir. Bir yandan hukukun üstünlüğünü savunan bir yandan da hukuku alçaltan bu kararın, Özel Görevli Mahkemeleri çok zor durumda bırakabilir mülahazasıyla, Eyaletler Arası Kişneme Hakları Tam Yetkili Yüksek Mahkemesinin Telgraf İhbarlarını Değerlendirme Seksiyonu'nca "bu kadar da hukukun alçaklığı olmaz artık!" gerekçesiyle hukuka uygun bulunmayarak düzeltilmesi istenmiştir.
Gerçi; şu kafalarına muska bağlı üfürükçü "bilirkişiler", adetten olduğu üzere okunmuş şeker yutarak şekerleme, pardon, inceleme yaptıkları bir sırada, Kiril Alfabesi'nin sesli harflerinin maruz kalmış oldukları şiddetli baskı sonucu aniden sessizleştiğini; 38 harfli Orhun Alfabesinde de kala kala dört sesli harf kaldığını fark etmişler ve durumu behemehal özel görevli savcıya bildirmişler. İddia
makamı da bu dört sesli harfin ilerde muhtemelen ses çıkarabileceği ve tehlikeli olabileceği mülahazasıyla -ne makul şüphelisi-, artık bunun makul şüphelisi mi kaldı bunlar basbayağı azılı suçlu "harf"!! diyerek tutuklanması gerektiğine karar vermiş ve burada da masal bitmiş.. onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.. Bu arada, telgrafın tellerine kuşlar konmuş; "gel yanıma yanıma da yanı yanı başıma şu gençlikte neler geldi garip başıma" şarkısını cik cik edip durmuş.
Sevgili dikkatli okur, izninizle, şu Oval At Pisliği Davasına bakan heyete ve muska kafalı tarikat mensubu bilirkişilere tarih önünde sormak isterim: Bizim kendi öz mors alfabemiz yok muydu da yıllarca yabancı alfabelerden medet umup durmuşuz!? "ateşi ve ihaneti" gördüğümüz emperyalist işgal günlerinde, tarihin sabrının yeterince taştığı o milli direniş
zamanlarında, bizim bir Manastırlı Hamdi Efendimiz vardı hani, hamiyetli ve cesur telgrafçımız, ne oldu ona dersiniz?.. Onun, 16 Mart 1920'de İngilizlerin İstanbul'u işgalini haber veren kuvayı milliye ruhuyla Mustafa
Kemal Paşa'ya çektiği telgrafları ne çabuk unuttuk. Unutmak; bir çeşit ihanet değil midir? Siz hangi hakla ve hukukla mazlum milletlerin anti-emperyalist devrimci önderi Mustafa Kemal'i ve onun askerlerini askeri casusluktan, vatana ihanetten ve hükümeti devirmeye teşebbüsten makul şüpheli" ilan edip mahkum edersiniz!? Ey Oval At Pisliği Davası Heyeti, Türk Milleti yaptığınız bu pislikleri, hainlikleri ve kalleşlikleri unutmayacaktır!
Şimdi; vahşi batıda asrın
davası olarak nitelendirilen Oval At Pisliği Davasında, dosya muhtevasında yer alan bir hususa daha dikkatlerinizi çekmek isterim. Dava dosyasında yer alan ama kim tarafından hazırlandığı belli olmayan bir belgede (böylesi çok sayıda belge var Dosya muhtevasında), söz konusu davada makul şüpheli olarak kişneyen benekli ata, şu ana kadar, hala, her hangi bir tanımlayıcı ad verilmemiş olmasının davanın gidişatını olumsuz yönde etkileyeceği belirtilmiş; ve özetle şöyle denilmiştir:
" 17.yy'da yaşamış Panteist düşünür
Spinoza'nın "Omnis Determinatio Est Negatio" "her belirleme bir olumsuzlamadır" düsturuna atfen, kişneyen benekli ata, İddia Makamınca kasten, her hangi bir tanımlayıcı ‘ad’ verilmemiş olması Özel Görevli Kişneyen Benekli At Mahkemesi Başkanlığı açısından hayırlara vesile olmamış ( hani; her işte bir hayır vardı!?); bilakis; yargılamaların seyrini, makul şüpheli kişneyen benekli at lehine değiştirmiştir. Şöyle ki; Mahkeme Başkanlığınca davanın görülmesini belirsiz bir geleceğe ötelemek ve makul şüphelileri tutuklu olarak cezalandırmak amacıyla makul şüpheli kişneyen benekli ata her hangi bir isim vermekten imtina edilmesi, haliyle, yargılama süreci boyunca dava konusu atı isimsiz ve tanımsız bırakmıştır. (Oysa; herkes ve her şey ismiyle çağırılır di mi?). Böylece, kişneyen benekli atın her at gibi daha fazla belirlenime sahip olma hakkı, ne sehveni, basbayağı kasten, makul şüpheli atın elinden alınmış olmaktadır. Zira; Spinoza'nın düsturuna
göre, eğer siz bir Ata ya da her hangi bir nesneye, bir isim vermiş olursanız, onu, isim bakımından tanımlamış, belirlemiş ve sınırlandırmış olursunuz. Yani; makul şüpheli atımızı, isim bakımından vazetmiş; kuvveden fiile çıkartmış; zihinde kavramsal olarak yeniden üretmiş ve bir kimlik vermiş olursunuz. Böylece; söz konusu kimliğe istinaden bizim dava konusu makul şüpheli bu at hakkında daha esaslı belli bir tez'imiz olmuş olur." ve gerçeğe biraz daha yaklaşmış oluruz.
Aslında söz konusu belgede belli bir gerçeklik payı bulunmaktadır. Şöyle ki: Bir an için varsayalım ki dava konusu kişneyen benekli atın ismi Benek olsun. Benek, Spinoza'nın "conatus" dediği yaşama, var olma çabası, eylemi sayesinde, canlı bir özne olarak kendi atgücü ile kendiliğinden bir takım canlılık faaliyetlerinde bulunmak suretiyle, içinde bulunmuş olduğu ortam ve şartlara göre belirli bazı ilişkilere ve etkileşmelere girerek kendini, kendi dışındakilere (Benek-değiller'e) nazaran, nicel ve nitel olarak belirlemiş (sınırlandırmış) olacaktır. Bir kere Benek, Aysel, Fatma; Nuri, Ali, Veli... değildir; Benek dir. Spinoza'ya göre “Her belirleme/sınırlama(tez) olumsuzlama(anti-tez)” olduğundan Benek derken Benek dışında kalanları yani geri kalan tüm doğanın, her şeyin Benek olmadığını da söylemiş olursunuz. Yani Benek demekle bir bütün olarak Benek dışındaki Doğayı da olumsuzlamış olursunuz. Tabi bunu pratikte değil zihninizde, zihninizle yaparsınız. Benek dışındaki doğaya "ben sen değilim" demiş olursunuz. Bu düstur "karşıtların birliği" ile ayni kapıya çıkacağından, Kişneyen Benekli Ata bir ad vermekle de, onu kendi dışındaki tüm varlıklardan, yani Benek-değil'lerden (yani "kendi-değil' lerden) karşıtlarından ayırarak sınırlandırmış oluruz. Ve böylece bir karşıtlık yaratmış oluruz. Artık bu dünya Benek ve Benek-değiller dünyasıdır. Benek-değiller'e sınırlanmış nicel ve nitel özelliklerinizle ve kendinize has özel içerik ve biçiminizle bir tekil varlık olarak ben sizlerden ayrı olarak bir Beneğim demiş olursunuz. Böylece belirsizliği ortadan kaldırmış; ve "Benek değiller" dünyasına da sen Benek değilsin (olumsuzlama) demiş oluruz. Yani "Benek değil" dünyası ile Benek karşıtlaşmış olur. Bir tarafta Benek diğer tarafta ise Benek olmayanlar yani Benek değiller.
Makul şüpheli kişneyen benekli atımızı, diğer belirlenimleriyle birlikte (kişneyen, benekli, at sinekli, makul şüpheli, vb...) içeriğini zenginleştirdiğimizde de, artık, onu, bir önceki durumuna nazaran daha farklı ve karşıt bir uğrağa (moment) taşımış olursunuz. Ama; eğer, ortada, adı sanı, kimliği bilinmeyen, belirlenimden yoksun yani içeriği belli olmayan; ne idüğü belirsiz, sadece, bir "...dır" kavramı olsa idi, o zaman, "kişneyen benekli at davası" diye bir dava olmazdı ve duruşmalar başlayamazdı. Duruşmaların başlamasını bilinmez bir geleceğe ötelemiş olurduk. Makul şüphelilerin tutukluluk halleri de mezara kadar devam etmiş olurdu.
Öte yandan, Kişneyen benekli At'ımız, belirlenimsiz ise, yani yüklemden yoksun sadece bir "..dır" halindeyse, yani mevcut değilse, yoksa (belirlenimi olmayan yoktur çünkü!) ve "Yokluğun" davası da olamayacağına göre bu durumda ‘Kişneyen Benekli
At’ davası da düşmüş olur.. O zaman da Özel görevli, okunmuş
şeker yutmuş üfürükçü hakim ve savcı heyetine her hangi bir gerek kalmamış
olur. Bu iki ucu boklu değneği güvenilmez bir anlatıcı olarak bilmem anlatabildim mi?
Ancak, söz konusu makul şüpheli At'ın inkar edilemez bir biçimde kişniyor ve benekli olması, davanın
görülebilmesi için yeterli görülmüş; kafa karıştırıcı Spinoza’nın bu ünlü
akidesi de sakıncalı ve yeterince makul-şüpheli bulunarak, akide şekeri yerine sehven "okunmuş nöbet şekeri" yutmuş nöbetçi felsefe mahkemesince sabaha karşı yasaklanmıştır. (nedense böyle şeyler hep sabaha karşı yapılıyor). Aslında, ta başından beri, İddia Makamı, Spinoza'ya cinini koymuş; eline geçirebilse onu da makul şüpheli yapacak zaten. Çünkü; iddia makamına göre, Spinoza, mistik tanrı sevgisi yüzünden tanrıyla sarhoş olmuş; ve tanrıyı sarhoş etmiş; havra tarafından aforoz edilmiş; ve kimseye eyvallahı olmayan bağımsızlık düşkünü zındık bir bilgeymiş.
Ayrıca, Spinoza'ya göre, güya, Tanrı evreni yaratmamış; bilakis; evren, tanrının özünden zorunlu bir sonuç olarak çıkmış. Nedeni kendinde (causa sui) asıl varlık olarak tanrı, bütün varolanların nedeniymiş. Ancak; neden ve etki ayrı ayrı şeyler olmayıp; etki, neden'in özünü açması ve gerçekleşmesiymiş. Bu durumda, "Yaratıcı", yarattığından ayrı/başka bir şey olamayacağına göre, yaratıcı güç/doğa(natura naturans), yaratılmış doğanın (natura naturata) içindeymiş. Yani; evren tanrı ile doluymuş ve tanrı, evrenin kendisiymiş. ("Enel hak!" diyesim geldi.) İşte; bu fikirlere sahip dinsiz Spinoza'yı, okunmuş şeker yutmuş üfürükçü İddia
Makamınca, vaktiyle Galileo'ya yapıldığı gibi mahkûm ettirebilmek için, Mahkeme heyetinden, Spinoza uzmanı olan bilirkişilerden delil uydurması için görüş
sorulması talebinde bulunulmuş; ayarlanmış mahkemenin savcılık talebini uygun
görmesi (isterse görmesin..) üzerine, ayarlanmış bilirkişi aranmış; ama koca
eyalette bir tane dahi Spinoza uzmanı bulamadıklarından talep edilen bilirkişi mütalaası yıllarca mahkemeye gönderilemeden sürüncemede kalmış.
Adet olduğu üzere, şu malum Yüce adaletin bir
türlü yerini bulamamasının artık bazı vicdanları sızlatabileceği mülahazasıyla,
okunmuş şeker yutmuş üfürükçü Mahkeme
Heyetince, nihayetinde, alışıla geldiği
gibi Teksas’lı bir akil adama akıl danışılmış. Söz konusu akil adamın şahsi çıkar karşılığı (Vahşi Batı'da her şey çıkara dayanır) hazırlamış olduğu Spinoza hakkındaki Mütalaa’da aynen şöyle yazmaktadır:
“Pragmatist bir kovboy
olmam hasebiyle bu işlerden pek anlamam ama, bilimsel namusum gereği sizlere bu konuda ancak şu
kadarını söyleyebilirim: “Belirlenmiş”
olan her şey, nicel ve nitel olarak, daima, kendi dışındaki, diğer farklı varlıklarla
sınırlanmış demektir. Doğa bir bütün olarak sonsuz çoklukta ve çeşitte belirlenmişlik demek olduğundan ve insan aklı doğayı bir bütün olarak bilemeyeceğinden onu ancak kısmen, özel parçalar olarak zihnen ve soyutlama yolu ile sınırlandırarak bilebilir ve kavrar ancak. Yani ben, doğadaki sonsuz ve sınırsız tekil varlıklar arasında/içinde her hangi
bir varlığa, öteki varlıklara nazaran "bu At'dır"
dersem; dahası; ona, "kişneyen, benekli at" diye belli yüklemler atfedersem, onu, "Kişneyen Benekli At" sınırları dışında kalan bütün öteki tekil varlık ve olaylarla sınırlamış olurum; ve onun bu sınırlar dışında, kişneyen benekli attan başka her hangi bir
varlık olmadığını da ifade etmiş olurum. (Aksi takdirde Kişneyen Benekli At olamazdı). Böylece, doğayı da 'kişneyen benekli at ve kişneyen benekli at değil' diye iki bölmüş; ayırmış olurum. Bu da; doğadaki nesne ve olayları anlamak/bilmek için zorunlu bir zihinsel soyutlama ve tecrit işlemidir. Doğada, sırf ve sadece, bir ve tek nesne olsaydı, yani doğa, bir tek nesneden, mesela, kabaktan ibaret olsaydı, "görelilik" ve ilişki-etkileşim olmadığı için, doğa hiç bir zaman bilinemez ve anlaşılamazdı. Kabaktan doğa, bize ancak kabak tadı verirdi. ( Zamane insan doğası işte! hala bencilce varolmak istiyor. Her şeyin sırf ve sadece kabak olduğu, kabaktan olduğu bir evrende, artık insan ve insanın tad duygusu, yani kabak tadı hiç söz konusu olabilir mi!?)
Doğada her şey, özünde göreli olduğu için, bir şey ancak başka şeylere nazaran bir anlam taşır ve başka şeylerle ilişki ve etkileşimi içinde bilinir ve tanınır. O yüzden bizim makul şüpheli atımız hakkında, kendi başına (as such), bir şey dememiz mümkün değil. Atımız hakkında söyleyebileceğimiz her şey, onu başka şeylerle, ilişkiye ve bağlantıya sokmamıza bağlıdır; ve atımızın mevcut verili belirlenimi(tez) ile, kendi dışındakilerle girmiş olduğu ilişki ve etkileşim sonucu kazanacağı yeni belirlenimler (anti-tez) sayesinde kendini kısmen zenginleştirmiş; ve bütünlemiş olacaktır. Çünkü; her yüklemde, daima, özneyi belirli sınırlar içinde tutan; ve bu yüzden
onu daima eksik bırakan bir gerilim vardır. Yani; ben, bir özneyi
tanımlamak, belirlemek için ne kadar yükleme sahip olursam olayım, işin doğası gereği, daima, Özne’de
eksik kalan, özne tarafından karşılanmayan bazı şeyler olacaktır . “Bu benekli ve kişneyen bir At” dır demiş
olmamla, aslında, Atın bütünsel belirlenimlerine, tezahürlerine nazaran At’ın diğer tezahürlerini ve belirlenimlerini de sınırlamış olurum. Yani At’ı o iki
belirlenimine (benekli ve kişneyen) indirgemiş ve hapsetmiş olurum; onu onlardan ibaretmiş gibi var
sayarım. Oysa, atın doğasının, içinde bulunduğu
şartlara ve ortama nazaran sınırlandırılamayacak kadar çok çeşitli belirlenimleri ve tezahürü vardır. Ne demişti Hegel: "Gerçek Bütündür"
Demek ki; Teksas’lı akil adama göre, At, aslında, bir bakıma “ne değilse o dur; yani at, 'at-değil' değildir; bilakis attır. At, ne ise o da değildir.” çünkü maddesi hareket halinde olduğundan sürekli değişime uğrar ve başka bir şeye dönüşür. Bu
da, kendini kendi kendine olumsuzlama anlamına gelir. Bu bakımdan makul şüpheli kişneyen benekli atı felsefi olarak, kendini, kendi kendine, kendinden kaynaklı kendi eylemiyle (kendi olumsuzlayıcı otodinamik gücü ile) daima, eksik bırakan kalıcı "nesneden-özne" diye
tanımlayabiliriz. Bu nesnel süreçte, makul şüpheli kişneyen benekli atın tümel bütünlüğüne nazaran her "eksik" belirlenimi, olumsallığına; eksikliğini telafi etmek üzere kendini aşmaya, tamlamaya, bütünlemeye yönelmesi de olumsuzlamasına denk düşer. Ama bu tamlama ve bütünleme süreci, doğası gereği, dondurulamaz ve sınırlandırılamaz bir içeriğe sahip olduğundan hiç bir zaman tam olarak gerçekleşemez.
Ama ben at'ımı kişneyen, benekli, oval
pisleyen, dıgıdık dıgıdık koşan, üstüne at sinekleri konan.. diye
belirlemiştim; yani olumlamıştım. Çünkü; atımın şu şu özellikleri var; o böyle
bir at'dır diye tasdik ediyorum; olumluyorum yani.. Şimdi; hem "olumlama"nın
hem de "olumsuzlama"nın
"bir ve ayrılmaz" olması metafizik özdeşlik ile bağdaşmayan bir çelişkidir; ve
her çelişkide birbirlerine zıt iki farklı kutup ve yön olur. Birbiriyle
zıtlaşan kuvvetler varsa, bir çatışma ve mücadele de var demektir. Öyleyse, bu
çatışma, nihayetinde, zıt kutuplardan birinin diğerine geçici üstünlüğüyle
sonuçlanacak demektir. Daha doğrusu, bu zıtlaşan kuvvetlerin varlığı sonucu
doğan kavgaya ve mücadeleye bağlı olarak, belirli(sınırlı) ve olumlu
bir varlık, eninde sonunda, kendi sınırlarını muhafaza edemeyerek
olumsuzlanmış olacaktır. Yani belli bir içerik değişip-dönüşerek yeni ve belli bir içeriğe yol açacaktır.
Gördüğünüz gibi başlangıçta olumlu ve
sınırlı olan belirli bir varlık, kendi eylem gücü ve ilişkileriyle, kendi
kendini olumladığını sanırken, sonuçta, meğer; kendini, kendi kendine inkara uğratıyormuş; olumsuzluyormuş. Kendini, sınırlı (belirli) bir varlık sanırken, meğer; kendi eylemiyle
kendi sınırlarını yeniden sınırlandırarak sınırsız'lığın üretilmesine
hizmet ediyormuş. İşte; olumsuzlamanın olumsuzlaması, yani, olumsuzlayarak belirlenenin (sınırlandırılanın) olumsuzlama sonucu göreli olarak yeniden "olumlu" olanın olumsuzlanması, yaşamın ve nesnel gerçek'in kaynağı ve gücüdür. Bakın doğaya, var olan hiç bir tekil varlık
kendini yok etmek için kendiyle uğraşmıyor. Kendimi yok edeyim de kendimden
kurtulayım diye feryat etmiyor; faaliyet ve eylemde bulunmuyor. (Bunalıma
ve çaresizliğe düşmüşleri söz konusu etmiyorum.) İşte bu Spinoza'nın "conatusu" gibi yaşama isteği ve
itkisidir ki olumlama, tasdik anlamına gelir. Ama her hangi bir şey de, sırf kendisini tasdik ediyor, olumluyor diye de, olumsuzlama'nın o her bir şeyi sonlandırıcı karşı konulamaz gücüne tabi olmaktan kurtulamıyor.
Teksaslı akil adam Mütalaasının sonunda ise şöyle demektedir: "Her tekil varlıkta bu iki kuvvet, yani olumlayıcı ve olumsuzlayıcı kuvvet birlikte (birlik halinde) vardır. Bu iki kuvvet, tekil varlığın bağrında, doğasında kendiliğinden var. Olumsuzlama, daima, "belirli
ve sınırlı" bir içeriğin olumsuzlaması olduğu için/göre, ayni zamanda, belirli bir olumsuzlama ve belirli bir içerik olarak olumlu'yu olumsuzlar. Bu
incir dir derken onun incir olduğunu; pırasa veya ıspanak olmadığını da tasdik ediyorum; olumluyorum. Ama bunu, incir olmayan'lara, incir-değil'lere nazaran/nispetten yapıyorum. Öte yandan; her olumsuzlama'nın ya da olumsuzlanan'ın kendisi de zorunlu olarak olumsuzlanır. Örneğin, uygun ısıyı bulduğunda Yumurtayı çatlatıp kıran civciv, yumurtanın olumsuzlayıcısıdır. Civcivin büyüyüp tavuk olmasıyla yumurtlanan yeni yumurtalar, bu kez, bir zamanların olumsuzlayıcı güçleri olan eski civcivleri olumsuzlamış olurlar. ve böylece her şey kendi karşıtıyla olumsuzlanmak suretiyle içerik itibariyle zenginleşerek ömrünü tamamlar; ve toprağa karışır gibi sonsuzlukta erimek üzere sonsuzluğa karışır.
Sonuçta, kendini ne kadar sağlam ve kalıcı sanırsa sansın, her şey, "olumsuzlamanın karşı konulamaz kalıcı
gücü" karşısında gelip-geçici ve sonlu (finite) dur. Bu işleyiş ve
düzenleniş her varlıkta aynıdır ve kalıcıdır. Varlık, sonlu' daki sonsuzluk; doğup-ölücüdeki ölümsüzlüktür. Yani; sonsuz çokluk ve sınırsız çeşitlilik halindeki bir ve tek (şey)'in sonlu (finite) olarak sonsuzca(infinite) ve bir (tek) bütün olarak var-olmasıdır. Varlığın biricik kalıcı hali ve doğası işte bu olumsuzlayıcı bitmez tükenmez
gücüdür. "Nesnel kalıcılık" ve sonsuzluk dediğimiz de budur zaten. Yani; "nedeni kendinde (causa sui) olan hareket halindeki Madde'nin kendini, kendi kendine, sonsuz(infinite) sonlu(finite) gerçeklik olarak göstermesidir."
Bütün bunlar, okunmuş şeker yutturularak özel görevlendirilmiş
ve yetkilendirilmiş At Kişne(t)me ve Oval At Pisliği Mahkemesinin üfürüklü aklını karıştırdığından, Mahkeme Heyetince, elbette, makul
ve hukuki bulunmayacaktır. Çünkü; At Kişne(t)me Mahkemeleri, mevcut yasaları olumsuzlama değil; kendilerine göre tek yanlı olarak olumlama makamlarıdır. Onların
hukuki lügatlarında, Spinoza'nın "belirlemenin olumsuzlama'sına" ve" Hegel'in olumsuzlanan'ın olumsuzlanması'a yani olumsuzlamanın belirlemesine" yer yoktur. Hem sonra, ultra yetkili iddia makamının Öyle kendi hukuki varlıklarını olumsuzlayıcı felsefi kuvvet ilişkileriyle de bir işleri
olamaz. O yüzden; her şey ne kadar geç belirlenmiş; geç sınırlanmış; geç olumlanmış olursa Gerçek o kadar
geç ortaya çıkacaktır.. At Kişne(t)me Mahkemeleri için belirsizlik ve ucu açıklık
esastır. Bir şey ne kadar belirsizse; ve hatta, kıyamete kadar ucu ne kadar açıksa(ahlaka
mugayir olmadığı sürece) hukuken o kadar muteberdir. Dolayısıyla, Spinoza
gibiler bu Özel Görevlendirilmiş At Kişne(t)me Mahkemeleri için son derece sakıncalıdır; tehlikelidir ve hukuken, onların doktrinsel tanıklığına katiyen itibar
edil(e)mez.
Davalı tarafın avukatları tarafından görüşü istenen bir uzman mütalaasında da, Kasaba
Şerifliğinde hazırlanan ve Savcılıkça da aynen kabul gören dava dosyası
tutanaklarında bulunan çok sayıda sahte Pegasus ve "Truva Atları"ndan
dolayı bu davanın hile ve tuzaklarla dolu olduğu; aslında davaya bakan Özel
Görevli Mahkemenin bizatihi bir suç planlama örgütü gibi çalıştığı ve bu yüzden davanın yeniden
görülmesi gerektiği; hatta, asıl makul şüpheli olması gereken mahkeme heyeti ile süper yetkili savcılığın, adil yargılamayı engellediği için, bu davada sanık olarak yargılanmaları gerektiği belirtilmiş olmasına rağmen, pek tabi, mahkeme heyetince bu mütalaaya itibar edilmemiş; bilakis, hukuki "nesnel-gerçeğin" ortaya çıkması için, aşağıdaki hususlar alelacele karara bağlanmıştır :
1-
Atın muhtelif yürüyüşleri arasında: dörtnala, eşkin, rahvan, tırıs, adeta, yorga
...gibi farklı yürüyüşlerinin bulunduğundan bahisle kişneyen benekli
atın elde kesin bir delil olmadan dört nala dıgıdık dıgıdık gitmiş
olabileceğinin hukuken kabul edilemez olduğuna;
2- Ve söz konusu kişneyen benekli
ata, şayet her hangi bir meşin kırbaç şaklatılmamışsa atın pekala
tırıs veya rahvan da gidebileceği ihtimal dahilinde olduğuna;
3- Kişneyen benekli atın dere başındaki
molası sırasında tımar edilmiş olabileceğine; ve bu tımar sırasında atın
beneklerinde bazı azalmalar olabileceğine; ve yüzden, üzüntüden,
atın kişnemesinin ve iştahının kesilmiş olabileceğine; bir an önce eksilen
beneklerin söz konusu hayvana iade edilmesine;
4-Benek azalmasına maruz kalan kişneyen
benekli atlarda görme kusuru başlayacağından, aslında at-gözlüğüne
ihtiyacı olacağına; o yüzden, kişneyen benekli atın her hangi bir baytara
uğrayarak bir at gözlüğü taktırıp taktırmadığının bölge baytarlıklarından
sorulması gerektiğine;
5-Yakınlardaki at üretme çiftliklerindeki,
benekli beneksiz fark etmez, aygırların en yakın zamanda tanık olarak
kişnetilmesi gerektiğine; ve kişneyen aygırdan ziyade kişneten kısrağın tahrik
edici davranışının mahkeme heyetini de tahrik etmemesine dikkat
edilmesine;
6-Sadece benekli at kişnemesine
takılıp kalınmaması gerektiğine; hazır herkes "makul şüpheli" olarak gayet makul şekilde ‘dinleniyorken’ ve özel bir konuşma
yapacağı zaman meralarda otlamaya çıkmış
koyun sürüleri gibi açık arazide gezintilere çıkıyorken, bu arada, hiç olmazsa,
bir kaç beygir bağırttırması, kısrak kingirdemesi, boğa böğürmesi; inek
öğürmesi; kaplumbağa tıslamasının da mahkeme heyetince dinlenmesinde yarar
olacağına; hatta; nihayetinde, özel görevli mahkeme olarak, nasıl olsa attan düşüp eşşeğe binileceği için
civardaki çayırlıkta kendini ele veren tüm makul şüpheli özel görevli anıran eşek(lik)lerin de bu dinlemeler kapsamına alınmasına;
7-Buridan'ın Eşeği gibi eşşekliğine
doymadan ölüp giden eşşekler ile Nasreddin Hoca'nın neşeli eşşeği dahil
tarihteki tüm önemli eşşek şahsiyetlerin mahkeme huzuruna davet edilmesine; (
"yaz kızım", ne kızımı? deminden beri yazan zaten benim! parmaklarım
koptu, kızımı da nereden çıkardın? İyi ki bir kızın var senin de Mahkeme
Başkanı!!).
8- Ayrıca; Cengiz Aymatov’un zincirlerini koparan
beneksiz atlarından Gülsarı'nın söz konusu makul şüpheli kişneyen benekli at ile
özel bir ilişkisinin ve bağlantısının olup olmadığının
araştırılmasına; ve zincirlerini koparan Gülsarı'nın önümüzdeki celseye çifte
zincir bağıyla kuyruğundan tutulup gizli-seyis gücüyle getirtilmesine;
9-Aksi belirtilmedikçe ikinci bir emre
kadar bölgedeki yılkı atlar dahil tüm atlara yurt dışı çayırlıklarının ve her
türlü kişnemelerin yasaklanmasına;
10- Bölgede ve çayırlıklarda, 'şüpheli şüphesiz hiç fark etmez, dinlenmemiş at kişnemesi kalmamasına; nasıl olsa bir gün, şantaj ve tehdit amaçlı olarak işimize yarayacağından tüm dinleme kayıtlarının güvenilir bir yerde muhafazasına; kişneme analiz sonuçlarının da tam yetkili at
kişneme laboratuvarlarınca raporlanarak mahkeme heyetine, ıslak kuru fark
etmez; nasıl olsa kurunun yanında yaş da yanar, bir kupkuru, pardon, ıslak imza
ile teslimine;
11- Söz konusu dere başındaki mola sırasında
yapılan tımar sonrası benekli atın kişnemesinde ve beneklerinde belirgin bir
azalma çoğalma olup olmadığının en yakın mülki Şerifliklerden
soruşturulmasına; azalan benek miktarının tespitine;
12-Şayet belirgin bir benek azalması olmuşsa
bunda at kestanelerinin rolünün olup olmadığının Teksaslı kestanecilerden
sorulmasına;
13- İddia makamının tespitine göre dere boyunda kavaklar
olur; oysa, kişneyen benekli atın mola verdiği derede at kestaneleri var.
Bu garipliğin nedenini dereboyu idaresinden sorulmasına;
14-Söz konusu makul şüpheli benekli atın kaç adet bacağı olduğuna dair Olay Yeri Tespit Tutanağı ile Gizli Görgü Tanık İfadeleri arasında bir takım ciddi uyumsuzluklar olması hasebiyle, öncelikle, tarafsız bir At Bacağı Sayma Komisyonu oluşturularak gerçekte söz konusu makul şüpheli atın kaç adet bacağı olabileceği hakkında adamakıllı bir tespit yapılabilmesi için istihareye yatılmasına;
15-İki çelenkli ve kapalı tohumlu at
kestanelerinin tohumlarının "nifak" tohumları olup olmadığının nifak
sokucularca araştırılmasına;
16- At kestanelerinin damar büzücü
etkilerinin olabileceği göz önüne alındığında; bir at kestanesi ellemekle,
Mahkeme heyetinde büyüyen organ büzülmesi olup olmayacağının Teksas'lı bir büzük ustasından sorulmasına;
17-İddianemeyi hazırlayan savcıların
eşlerinin kırışıklıkları için, pürüzsüz ve sivilcesiz bir cilt için günde
en az kaç bardak at kestanesi çayı içilmesi gerektiğinin Güzellik Enstitü
Müdürlüğüne sorulmasına;
18-Daha genç görünmek için at
kestanelerinin çiğ mi yoksa pişmiş olarak mı yenmesi gerektiğini öğrenmek için
kime sorulması gerektiğinin öğrenilmesine;
19-Duruşmaların ahengi ve düzeni için At
kestanesi kebabını en çok kaç porsiyon yenmesi gerektiğinin Teksaslı
Kebabçılar Birliğinden sorulmasına;
20-Çilt bakımı için, At kestanesi tozunun
gevşek deri sıkıştırmasına iyi gelip gelmediğinin Yüksek Cilt Bakımı
Kurumundan sorulup öğrenilmesine;
21- At kestanesi yağı içilirse ne
olacağının, sıkıldım artık, herhangi birine sorulmasına;
22-At kestanesi kabuğunun, kabuktan
ibaret olduğunun sanılmamasına; muhtevadaki Öz'e
ulaşmak için kabuğun usturuplu bir yöntem ile kırılması; ve Biçim'e
takılıp kalınmaması gerektiğine;
23- Doktirinde At kestaneleri hakkında
yazılmış olan hukuki tezlere bu saatten sonra bakmanın her hangi bir yararı
olup olmayacağının nereye istiyorsanız oraya sorulmasına;
24-Mahkeme heyeti olarak, bir türlü
ulaşamadığımız şu herkesçe bilenen Gerçeğe ulaşmak için aç karnına acaba
günde kaç damla at kestanesi yağı içmemiz gerektiğini at kestanesi
bilirkişilerinden öğrenilmesine;
25-Savcılık Makamınca iddia edildiği gibi,
telgraf ile ıslak imzasız ihbar yapıldığında Mors Alfabesinin yerine sehven
Fenike Alfabesinin kullanılıp kullanılmadığının tespit edilmesine; şayet
Fenike Alfabesi kullanılmışsa alfabenin derhal piyasadan toplatılmasına;
26- Keza; telgraf ile ihbar
yapılırken Telgrafın tellerine kimliği belirsiz kuşların konup konmadığının;
konmuşsa kaç adet konduğunun, ve cinsiyetlerinin ne olduğunun; dişi kuşla erkek
kuşlar yan yana gelmişse aralarında her hangi bir yasa dışı ve ahlaka mugayir
bir çiftleşme hadisesinin olup olmadığının; ve şayet bir çiftleşme olmuş ise, bu
cinsel faaliyetin yol açabileceği titreşimlerden dolayı, telgrafın
çekilmesi sırasında, telgraftaki bazı kelime ve tarihlerde tahrifat olup
olmadığına; Şerif tarafından oluşturulacak bir Kuş Tetkik ve Araştırma
Komisyonunca araştırılmasına; ayrıca, civardaki telgraf tellerinin
altındaki kuş pisliklerinin ilerde delil olarak pis işlerde kullanılmak üzere,
pislik herifler tarafından, pisliğin kimyasını bozmadan, dikkatlice, toplanarak;
pislik deposuna konulmasına;
27-Ve bir sonraki duruşma
da, Suppe'lenin Hafif Suvari Alayı Marşı'nın yerine, davanın ruhuna uygun
olarak, ağır aksak traji-komik-satirik oyun havaları çalınmasına;
28-Kesinlikle yanlış "benekli ata" oynanmaması gerektiğine; (altılı ganyan atı mı bu?)
29-Dere boyundaki At kestanelerinin,
sadece at sineklerini değil ayni zamanda keçileri de kaçırtmış olabileceğini;
ve bu arada hazır keçilerden söz edilmişken, İddia Makamının bu arapsaçı,
okunmakla bitmez, iddianamesi karşısında mahkeme heyetinin de keçileri
kaçırıp kaçırmadığının Eyalet Akıl Sağlığı Uzman Hekimliğinden sorulmasına;
30-Üf be; yeter artık; hangi renk at
kestanesinin daha makbul olduğuna; ve niye at kestanesinden at kestanesi
şekeri yapılamadığının öğrenilmesinin de bir sonraki duruşmaya
saklanmasına; ve bu hususları gerçekten kim biliyorsa ona sorulmasına;
31- Masumiyet karinesi sahibi atlarda ‘kişneme bozukluğu sendromuna’ yol açan bu gizli at
kişnemeleri dinlemelerinin, milletin sabrını meydanlara ve sokaklara taşırıp taşıramayacağını Atlı Jokey Kulübü'nün yapacağı bir kamu oyu yoklamasıyla öğrenilmesine;
32-"Hadi artık karar verelim"
demek suretiyle Yüce Mahkemece, "nihayet, oh be.." sesleri
eşliğinde zamanın ruhuna uygun olarak kestane-kebap yaparak ve okunmuş şeker eşliğinde at sütü içerek oy birliğince, çok şükür, tam karar
verilecekken, son anda, çok-özel-görevli savcılıkça, çiçekçi kızın evine doğru giderken söz konusu o taş plakta çalınan Johann Sebastian Bach’ın do majör çello
soloları ile, ‘sakıncalı sol’ majör yurttan sesler korosu arasında, çello sololarındaki 'sol' ile sakıncalı soldaki "sol" arasında her hangi bir örgütsel bağ olabileceği mülahazasıyla Johann Sebastian Bach’ın do majör çello sololarının, makul şüpheli olarak derhal göz altına alınması talep edilmiş; ancak; çok-özel-görevli savcılık, göz altı talebini, nota bilgisi ile delillendireceğine, sehven, Nato bilgisiyle delillendirince, Mahkeme Başkanınca, bu kadar da "Natoculuk olmaz ama! başımızı belaya mı sokacaksın sen, şurada ne güzel yargıcılık oynuyorduk" denilerek 'çok-özel-görevli savcı' bi güzel azarlanmış; ve göz altı talebinin reddine kara verilmiştir. Mahkeme Başkanının “yeter
artık sıkıldım, ben gidiyorum; yargılama bitmiştir; ne haliniz varsa görün” demesi üzerine de bu kez, hakikaten, Kişneyen Benekli At ya da Oval At Pisliği davası oy birliği ile karara bağlanmıştır.
Her ne kadar Mahkeme Heyetince söz konusu dava karara bağlanmış olsa da, Güvenilmez Anlatıcı
olarak içimizde uhde olan bazı hususlar var hala: Merak konusu olan bizim benekli
kişneyen atımız nasıl oluyor da William Blake'i yadırgamıyor ve bir silkinişte
üstünden atmıyor. Sanki bu at William Blake' i daha önceden tanıyormuş gibi davranıyor ve kişniyor. Şayet, atların en son kişneme kayıtları alınabilmiş olsa idi,
özel yetkili bilirkişiler marifetiyle kişnemeden kişletene ulaşabilir;
atın bu davranışının nedeni öğrenebilirdik...Hem sonra, William Blake, atın sahibi olmadığı
halde nasıl oluyor da atın sırtında uzun bir süre kalabilmiştir? Hakikaten
önemli bir soru bu. Zira, kendilerini devlet büyüğü sanan nice at binicisi
bilirim ki, atların şahlanışı karşısında kendilerini yerlerde
sürüklenirken bulmuş; makul şüpheli atların ayakları altında kalmışlardır.
Derler ki, at sahibine göre kişnermiş. Öyleyse;
atın kişneme tonu ve tarzından asıl suçluya, yani; kişneyen benekli atı oraya
götüren makul şüpheliye kolayca ulaşabiliriz demektir. Merkez eyalette
Bilimsel ve Teknik At Kişneme Analiz ve Tespit Kurumu var. Gerçi; özel görevli savcının istediği raporları veriyor ama olsun. Şayet kişnemenin kayıtlı olduğu taş plağı analiz için söz konusu kuruma ulaştırabilirsek, hiç olmazsa Bir At Kişnemesi Raporu alıp işi bitirebiliriz. Ama; Özel Görevli Mahkemece, bu kişnemede atın benekli olduğu belli olmuyor; illa benekli atlar
için kişneme raporu isterim diye ısrar ediliyorsa, o zaman da, Makul Şüpheli At Kişnemeleri Komisyonu aracılığıyla söz konusu
raporu almak üzere, bir üst makam olan Özel At Kişnemeleri Tespit
Mahkemelerine baş vurmanız gerekiyor. Oradan onay çıkarsa, hem kişneyen hem de
benekli olan atımıza dair bilimsel kişneme analizi yaptırtabilir ve 'makul-şüpheli-gerçek’e ulaşabiliriz artık.
Bu arada, kişneyen benekli at
konusunda tevatür muhtelif: Her şeyden önce kişneyen benekli atın behemehal
bulunup kasabanın Özel Yetkilendirilmiş At Kişneme Mahkemesinde
tanık olarak kişnemesi gerekiyormuş. Atın kulağına en son kimin ne
fısıldadığı bir bilinse bir çok şey aydınlana bilinirmiş diyorlar. Ayrıca; At
kişnemeleri, Mahkemelerin uzmanlık alanına girmediğinden, at-dili uzmanlarına ve at-dili çevirmenlerine çok iş
düşüyormuş. Gerçi Vahşi Batının özel görevle yetkilendirilmiş yargısına güven tammış;
ve yargı, güya, hiç bir soruyu cevapsız bırakmayacakmış ama her şey, at kişnemelerinin, bağımsız ve tarafsız çevirmenlerce doğru çevirisine bağlı. Zira bir yanlış at kişnemesi çevirisi yüzünden bir anda onlarca kişi tutuklanabilir diyorlar.
Özel Yetkili At Kişneme Mahkemesinin dosya
muhtevasındaki ifade tutanaklarında belirtildiğine göre,
kişneyen benekli at gerçeğine ulaşmak için, şu ana kadar söz konusu Mahkeme
heyetince 5 milyon gizli at fısıltısı kayıt altına alınmış ve atlara bol bol at teresi yedirilmek suretiyle 4 tere-bayt'lık at kişnemesi gizlice dinlenmiş;
ve bir o kadar da atlarla gizli fısıldaşmayı bilen yüzlerce uzmanın raporu
okunmuş. Ayrıca; tarihteki meşhur benekli atlar hakkında fikir sahibi olmak için
seyyar Manas destanı okuyucuları bile mahkemeye davet edilmiş. Köroğlu'nun kır
at'ından Zapata'nın efsanevi atına kadar gelmiş geçmiş tüm meşhur atlar uzman
at-ologlarca mahkeme heyetine anlatılmış. Ama buna rağmen, şu
ana kadar, kişneyen benekli at gerçeği bir türlü aydınlatılamamış, bilakis
karartılmış. Bu yorucu çalışmalar sonucu mahkeme üyelerinde, haliyle, yer yer
kişneme nöbetleri görülmeye başlamış; ve at sinekleri konmasın
diye, beden derilerinde, olur olmaz yer ve zamanlarda, titreme tikleri oluşmuş;
hatta; üzerlerine at sinekleri konabilir mülahazasıyla da, mutfaktaki ete
soğan bile doğrar olmuşlar; ve bu yüzden duruşmalar uzunca bir süre
cibinlik içinde devam etmiş.
Bu arada; Kasabanın şerifi de, ayni
zamanda özel yetkili bir şerif olmasına rağmen, yoğun at sinekleri vızıltısı
yüzünden vızıltı sendromuna tutulmuş ve her vızıltıyı Bay Dickonson sanmaya
başlamış ve yataklara düşmüş; ve bazı benekli atların kulaklarına artık söz geçiremez olduğunu; ve bir kanun adamı olarak gerçeği aydınlatmada
yetersiz kaldığını kabul etmiş; Bay Dickonson'a rağmen Eyalet Şerefli
Şerifler Yüksek Kurulundan yardım istemiştir.
Fakat; Şerifin bu girişimi, o şeriflik
yıldızını göğsüne takan kasabanın gerçek patronu Bay Dickonson tarafından hoş
karşılanmamıştı. Şerifin biricik oğlu Tom, kasabanın Dickonson Işıklı-Metal-Maden Okulunda eğitimine henüz yeni başlamışken; ve alış
verişlerde kullansın diye eşine atlı araba tahsis edilmişken, ya şimdi
Nevada çöllerine sürülürse hali nice olurdu? Bu imkanlar bir daha
eline geçebilir mi acaba? Peki ya o korumaları ne olacak? Ne
güzel; bir çok özel işlerini onlara gördürdüğü korumaları emrinden alınırsa
bütün forsu ve itibarı bir anda sıfırlanmış olacak. Daha kötüsü,
kasabanın delisi ve sarhoşunun yazdığı imzasız bir ihbar mektubu ile hakkında
ya 100 bin sayfalık okunması ömür boyu sürecek bir iddianame yani ucu mezara
kadar açık suç duyurusu hazırlanırsa ne olacak o zaman hali ? Zira; bu Bay Dickonson kasabanın gerçek patronu. Onun bir emrine bakar
her şey. Şerif iken bir anda makul şüpheli pozisyonuna düşebilirsiniz. Kaçma
şüpheniz olduğu zırvasıyla da peşinen ceza çekmek üzere tutuklanarak
bir anda kodesi boylarsınız. Düşünebiliyor musunuz bütün bunlar her
an Şerif'in başına gelebilir; ve ömrünüz suçlamalar karşısında kendinizi
savunmakla geçebilir maazallah! "Hadi canım geçin bunları;
elinizde "üretilmiş" bir delil bile yokken, neye dayanarak konuşuyorsunuz ?"
demeyin. Zira, siz de bir kanun adamı olarak pekala bilirsiniz ki, Dickonson Hukuku' nda delinin yokluğu
yokluğun delili olamaz ki!
Peki; Bay Dickinson'ların emrinde
olanların dışında bu kasabanın namuslu, dürüst ve vicdan sahibi
bir iddia makamı yok mu ? vardır elbette; öyleyse versinler bunun
cevabını o zaman. Söz konusu savcıların, kasten ve "sehven" iddia edecek halleri
yok ya! Bunlar Bay Dickonson'un ayarlanmış savcıları mı ki delil imal etsin;
uydursun. Savcının işi yok da hukuki olarak delil icat edecek
ha!? Cüzdanındaki paranın sesini değil kendi vicdanının ve sadece somut gerçeğin sesini dinleyen
nice savcı var bu kasabada. Onun bunun; falancanın filancanın savcısı değil ki yalandan "iddia" imal etsin. Aksi takdirde hukukun alçaklığı hukukun üstünlüğüne galebe
çalmaz mı!?
Hukukun alçaklığı
değil, üstünlüğü adına, güvenilmez anlatıcı olarak, biz
de soruyoruz :o kişneyen benekli atı oraya kim koydu gerçekten? ve
kişnemesine kim, niçin müsaade etti ? bütün bu soruların cevabı tabi ki
araştırılsın; biz araştırılmasın demiyoruz; halkına güven veren bağımsız ve
adil yargı yok mu bu kasabada? Adalet duygusu sıfırlanmış bir yargıyla adalet, nasıl, er geç tecelli etsin!? Kasabada olmasa bile en azından mahşerde (nah!) tecelli eder diyorlar; inanalım mı
onlara? Hem sonra; sosyal ve siyasal hayatta, olaylar, öyle olduğu için değil; öyle planlandığı için öyle oluyormuş diyorlar peki; bütün bu olup
bitenleri kim, niçin planlamış olabilir öyleyse?
Deniliyor ki, hukuken, kişneyen benekli atın
masumiyet karinesi varmış; o yüzden ispat mükellefiyeti savcılık makamındaymış;
kişneyen benekli atta değil. Hem sonra kişneyen benekli at makul şüpheli değilmiş; o yüzden tutuklamaya
gerek yokmuş. Daha nasıl şüpheli olmasın kardeşim; At hem kişniyor hem de
benekli.. Ayrıca; At bu, her an dıgıdık dıgıdık kaçabilir değil mi? Tutuklamayalım da dört nala kaçsın mı yani? Kamu ve hara düzeninin
hali nice olur sonra? Elbette hürriyeti kısıtlayıcı tedbir kararını uygularız bizim istediğimiz gibi kişnemeyen atlara. Gerçi Hukuka giriş kitaplarında sağlam bir mesnede bağlanmış şüpheli
kişneyen Atlar için aslolanın ‘gözaltı’ olduğu söylenir ama, bu at "benekli" kardeşim, ‘tutuklama tedbiri’ şarttır! Hem de
şöyle helalinden en az beş sene tutuklama şart! ve unutma; sen sen ol, makul
şüpheli(nin) atı(nı) daima sağlam bir kazağı, en azından bir 5 sene, bağla
kardeşim! yoksa kişneyen benekli atı alan Üsküdar'ı geçer; pişman olursun.
Hem sonra; akıl var (zerre) mantık yok; şey yani, var: Kasabanın hakim gücü bay Dickonson istedi diye savcılar bir at kişnemesi, boğa
böğürmesi, buffalo inlemesi imal ve icat ederek; suçlama yapacak değiller ya ! Gerçi bunu yapan özel ayarlanmış sipariş-savcılar olabilir Vahşi Batıda,
ama orası, adı üzerinde, uygar değil "vahşi batı".. ne kanun
var ne kamu düzeni; sadece keyfilik ve gangsterlik hakim. Her kes "keyfimin kahyası olmuş bir
düzen"de yaşıyor orada. Ve bu keyfi zorba düzende, hasbelkader, dava konusu 'kişneyen benekli at', bir punduna getirilip bir çayırlıkta kovboy kemendiyle yakalanacak olsa ve
makul şüpheli olarak göz altına alınmış olsa; ve mahkemede 'gizli at-tanık’ olmayı kabul
etmeyerek başından geçen bütün hadiseleri gerçeğe uygun olarak kişnemiş
olsa, eminim, egemen güce ayarlı bu 'vahşi- batı hukuku', onu da, somut ‘gerçeği’ de, behemehal tutuklardı.
Egemen güce ayarlı Vahşi Batı Hukukunda, savcılar, delillerle,
pardon; ayni zamanda hem sanık hem de mahkum olmuş gizli tanıklarla; imzasız ihbar
mektupları ve iftiralarla; benekli at kişnemesi için 8 milyon 388 bin 608
sayfalık mezara kadar ucu açık iddianame hazırlayarak, suçlu imal ve icat etmiş; avukatların
savunma haklarını kısıtlamış veya yasaklamış olabilirler. Ama, o zaman da, bunun adı hukuk düzeni olamaz ki! Vahşi Batı'nın zulüm ve guguk düzeni
olur! Hukukun üstünlüğü olmaz hukukun alçaklığı olur değil mi!?
Ayrıca; insanları, adil yargılama ve
mahkeme hükmüyle değil de, sırf ve sadece, makul şüpheli savcıların iddianamesiyle ve
tutuklama yoluyla mahkûm edecek olursanız; ve bu yetmez, hakim
ve mahkeme ayarlarsanız; hatta İktidar eliyle yasa ve anayasa siparişi verirseniz, bu da hukukun
alçaklığı olmaz mı? Vahşi Batı'daki gibi hukukun alçaklığı
marifetiyle tek adam iktidar düzenini tesis etmek ve her yeri (küçük)Teksas devleti yapmak istiyorsanız o başka tabi.
Bütün bunlar olup biterken ve vahşi batı
hukukunun acımasız çarkı dönerken, Machine kasabasının egemen gücü Bay
Dickinson elinde uzun namlulu silahıyla : "ben güzele güzel
demem güzel benim olmayınca; ben yargıca yargıç demem yargıç ben(im) olmayınca; ben savcıya savcı demem; savcı ben(im) olmayınca; ben şerife
şerif demem şerif ben(im) olmayınca.. ben hukuka hukuk demem hukuk
ben(im) gugukum olmadıkça; ben bu dünyaya dünya demem dünya ben(im) malım olmayınca; ben
bana "ben" demem "ben" ben(im) olmadıkça.." diye, bol "benli",
birinci tekil şahıs özel-mülkiyet makamından bir şarkı tutturmuş
söyleyip kendi kendine eğleniyordu.. Şimdi; asıl merak konusu olan Kasaba
halkının hangi makamda şarkı söyleyeceği. Bakalım; kasaba halkı "halkın-adaleti" makamında bir şarkı besteleyip söyleyebilecek mi?
Neyse, biz maceramıza dönelim artık.
William Blake makul şüpheli benekli atı
sürmekten bitkin düşer ve bayılır. Ayıldığında baş ucunda bir Amerikan yerlisi;
elinde bıçak; William Blake'in göğsündeki mermiyi çıkarmaya uğraşmaktadır. Bil
bakalım, kim bu yerli..? kim; sen söyle ? Kim olacak No Body! Peki
No Body (Nobadi, hiçkimse) kim ? No Body, Amerikan devrimi sonrası Amerikasında henüz her hangi
bir body (kimse, kişi) olamamış kimsesiz II.Nebukadnezar'ın
Amerikan yerlisi hali. Niye mi? Müsade edin, bilimsel olarak açıklamaya
çalışayım. II.Nebukadnezar aslında bir
ve tek II.Nebukadnezar değil; o bir
ve çok haldeki bir yarı
tanrı-hükümdar soyutlaması. Yani sizin anlayacağınız birbirlerinden ayrı ayrı ve
farklı- dikkat edin 'ayni' demiyorum; hiç 'ayni' der miyim sevgili okur ? 'fark'ın nesnelliği karşısında hiç 'ayni' olabilir mi allah aşkına!?
Bu arada, Fark'ın nesnelliği ve
kalıcılığına nazaran eşitlik(!) teraneleri tutturanları da hiç anlayamıyorum doğrusu! Oysa; sosyal hayatta, Fark'ın nesnelliği ve
kalıcı karşında, nihayetinde, ancak "herkesin yeteneğinden ihtiyacına
göre" ilkesi geçerli
olabilir; yoksa; Jan Jak Rouseau'vari, mahut ve meşhur "insanlar eşittir" ilkesine
takılır kalırız. Malumunuz; doğada ve hayatta somut olarak ‘eşitlik’ yoktur! Eşitlik soyut bir kavramdır. Dünyaya kalıcı insanlık anıtı olmuş Karl Marx’ın
dediği gibi: “bireyler eşit olsalardı farklı farklı bireyler olmazlardı.” Her
şey ve her kes birbirlerinden “farklı” olduğu için eşitliği değil ama “özgürlüğü/özgürleşmeyi” esas alarak bir
toplumsal düzen kurulmalı. Çünkü; "FARK", doğada, kalıcı ve nesnel
olarak var! O yüzden; akıllıca, Fark'ın nesnelliğini esas alarak ‘eşitlik için değil ama özgürlük için’ sömürüsüz-sınıfsız bir toplumsal düzen
kurulabilir. Zira; aslolan Rouseau'nun da belirttiği gibi "hür doğup hür
yaşamak"tır. (Gerçi, bizim Nazım daha özlü söylemiş ya: “bir ağaç gibi tek ve hür; ve bir orman gibi
kardeşçesine”) O yüzden; insanlar eşit değil; ama özgürdürler.
Her bireyin toplum
içinde özgürlüğü "eşitlik" esas alınarak değil; "Fark" esas
alınarak gerçekleştirilebilir ancak. Formül şudur: Farkın Nesnelliğinden Toplumsal
Bireyin Özgürlüğüne.. Aslolan; insanı her yerde, bir "eşya" ve
"şey" ilişkisi olmaktan kurtararak onu toplum içinde özgürleşebilen
gerçek bir birey yapmaktır. Özgürleşme dediğimiz de budur zaten: Her bireydeki mevcut-verili yetenekleri, toplumsal ihtiyaç ve imkan dahilinde, sınırlarına kadar çok yönlü olarak geliştirmek
suretiyle insanı, eşyanın ve dünyanın gerçek "efendisi" yapmak; bu sayede doğa ile insanın birliğini özgürce yeniden kurmak. Yani; "Ve bir ağaç gibi hür ve bir
orman gibi kardeşçesine yaşamak!"
Büyük
İnsanlığın o tarihsel hasreti, ancak; bu günden, mevcut-verili ekonomik-siyasal; toplumsal-tarihsel Düzen(leniş)i, devrimci “inkara” uğratarak, Hegel'in aşma(aufheben) ilkesine göre, gerçekleştirilebilir. İşte; Çağımızın o “altın
kalbini” yaratmak için yollara düşenler ve bu uzun soluklu tarihsel mücadele sürecinin
şimdiden bir parçası olabilmeyi başaranlar, aslında, özgürlüğün o altın
çağına daha şimdiden ulaşmış, kavuşmuş sayılmayı da hak ederler.
Bir ve çok halde II.Nebukadnezar var
demiştik. Bir ve on Feridun abi gibi
yani.. Birbirinden ayrı ve farklı mekanlarda 10 tane Feridun abi var; bu 10
kişinin hepsi de Feridun abi'ye özdeş, ama Feridun abinin hem geçmişteki hem de gelecek
zamandaki "farklı" halleri; yani 'özdeş ama farklı' .Yeterince açık değil mi ? peki ama; biz bu ayrı ve farklı
II.Nebukadnezar'ların, II.Nebukadnezar olduklarını nereden biliyoruz ?
-hadi onu da söyleyeyim- şurdan : ayrı ayrı ve farklı olan bu kişileri
II.Nebukadnezar yapan zorunlu
ortak bir taraf var. O zorunlu müştereklik olduğu için, biz,
bunların hepsi de II.Nebukadnezar dır, diyoruz. Peki nedir o zorunlu müştereklik
? Hepsinin de esas itibariyle, yani özü itibariye, Babil Kralı oluşuydu.
Anladınız mı şimdi, tarihte ve toplumda kendi başına, izole, saf, tam ve
mutlak bir II.Nebukadnezar olamayacağını? Lütfen; beni böyle bilimsel açıklamalar
yapmak zorunda bırakmayın artık; anlatımın insicamını bozuyorsunuz.
Masal bu ya, işte o II.Nebukadnezarlardan biri de Divan edebiyatı şairlerinden Fuzuli'nin "dost bi-perva felek bi-rahm ü devran bi-sukun/ derd çoh hem-derd yoh düşmen kavi tali' zebun" beytini dertli dertli okurken bu dünyada fuzuli biri olduğunu sanarak işte bu
No Body'e dönüşmüş (hadi senin dediğin olsun güvenilmez anlatıcı
kardeş). Peki niye No Body ? No Body, çünkü; o, henüz belirli bir body(kimse, kişi) olamamış; herhangi belirsiz bir kimse halinde(!) ( fesuphanallah; hani belirsiz kimse olmazdı; "kimse" olmak
zaten belirli olmak demek değil miydi? yukarıda sen anlattın ya bütün bunları!
tamam gene senin dediğin olsun güvenilmez anlatıcı kardeş; tamam!). O, adeta,
bir hiç kimse (nasıl
oluyorsa?); Çünkü; II.Nebukadnezar'ın 2000 yıllık yalnızlığı var onda. Henüz; bu yeni hayatında, her hangi bir insanı sevmemiş; ve herhangi bir insan tarafından sevilmemiş; sevgisi ile kendini sevilen bir insan yapamamış. Dean Martin'in söylediği o şarkı nasıldı: "you're nobody till somebody loves you" (sevenin yoksa hiç kimsesindir), yani bizim usta kalem Sait Faik'in dediği gibi: bir insanı sevmekle başlar insan olmak. Kimseleri sevmemişsen, kimseler tarafından sevilmemişsen "adam" sayılmazsın. Bu dünyada onu No Body'likten kurtarabilecek, bir şahsiyet, bir "adam" yapabilecek tek arkadaşı, hayranı
olduğu William Blake! O da ölürse tam Nobody(hiç kimse) olacak. Kendini some body(her hangi belirli bir
insan, "Adam") yapabilmesinin yegane yolu William Blake'in yaşaması; ve
sanatçı kişiliğinin hep var olması. Ona şiirlerini okuması, resimlerini
yapması... Hatırlayın; geçmişte, sırf onun sanatçı kişiliğine olan doyumsuzluğu ve özlemi nedeniyle tahtını, tanrılarını, biricik karısını, hazinesini terk etmişti. William Blake'in sanatı sayesinde, kısmen gaddar
ruhlu öfkeli bir kral olmasına rağmen kendini ezilmişlere ve kölelere daha
yakın hisseder olmuştu. Zaman zaman Amerika köle pazarlarında dolaşıp; alınıp
satılarak el değiştiren kölelere arka çıkar olmuştu.. Koca Babil kralı,
binlerce kölesi varken, simdi pazar pazar satılan kölelere sahip
çıkıyordu. Nereden nereye.. diyalektiğin tecellisi işte!
Şu ana kadar bir Nebuko adlı resimde
William Blake ile arkadaşlık yapmış olan II.Nebukadnezar,
Nebuko resmindeki geçici hayatına devrimci bir kalkışmayla son verek; resimden,
kendi bedenini kurtarır. Üstü başı boya içinde kalmıştır. En fazla da kırmızı
renk sürünmüştür üstüne. William Blake'e yardım etmek ve Tarih sahnesinde
yeniden rol alma vakti geldiği için de, No Body isimli bir Amerikan yerlisinde
yeniden hayat bulur. Şimdi anladınız mı No Body'nin bu yazıda ne aradığını. Ben öyle boşa konuşmam!!
No Body(hiç kimse), "mermi kalbine çok yakınmış
,çıkaramadım" der ;ve ekler: “artık sen ölüme doğru yürüyen bir
‘dead-man(ölü-adam)’ sın.” William Blake çok derin bir tarih uykusundan uyanan
uykulu gözlerle No Body bakar, güneş gözünü kamaştırmaktadır. Hafızasını
kaybetmiştir William Blake. No Body bunu anlayınca çok üzülür ve kendiliğinden William Blake'in o altın dizelerini okumaya başlar:
"Doğar bazıları acıya;
Her sabah ve her gece
Doğar bazıları tatlı haza.
Doğar bazıları tatlı hazza
Doğar bazıları sonsuz geceye."
Artık bundan böyle, No Body, William Blake'in
acı çeken o yaralı bedenine merhem olacak; ve ruhunu teslim edeceği ana kadar da William Blake'in yanından hiç ayrılmayacaktır. Zaten onun biricik arkadaşı olmak için yerinden yurdundan olup bu kadar tarihi badireye katlanmamış mıydı? O halde, No Body için yaşamak, artık; William Blake için yaşamak olmalıydı. No Body'nin kendisi için yaptığı yegane şey, at sırtındaki yolculukları boyunca, tarihten(II.Nabukadnezar'dan) kalma o şairane ruhunu beslesin diye, mütemadiyen, William Blake'ten şiirler okuyup; mutlu olmaktı:
SEVDA BAHÇESİ
Gittim Sevda Bahçesine
Ve hiç görmediğim bir şey gördüm:
Bir kilise yapılmıştı ortasına,
Çocukluğumda oynadığım çimenlerin.
Ve bu Kilisenin kapıları kapalıydı,
Ve "İçeri Girilmez" yazılıydı kapının üzerinde;
Şöyle döndüm baktım Sevda Bahçesine
Bir zamanlar hoş çiçeklerle doluydu;
Ve gördüm ki mezarlık olmuş her yan,
Ve mezar taşları var çiçeklerin yerinde;
Ve karalara bürünmüş Papazlar çevrelerinde dolaşmakta,
Ve bağlamışlar neşelerimi, heveslerimi dikenliklere.
KAPLAN
Kaplan! Kaplan! yanmakta ışıl ışıl
Karanlığın ormanlarında:
Hangi ölümsüz el ya da hangi ölümsüz göz
Yaratabilirdi senin heybetli simetrini?
Hangi uzak yarlarda ya da hangi uzak göklerde
Kurban edildi gözlerindeki ateş?
Hangi kanatlar erişebilir ona?
Hangi el kavrayabilir ateşi?
Ve hangi güç ve hangi beceri
Bükebilirdi kaslarını yüreğinin?
Ve, yüreğin çarpmaya başladığında,
Hangi dehşetli el ve hangi dehşetli ayaklar?
Neydi çekiç? ya zincir neydi?
Nasıl bir azaphanedeydi beynin?
Neydi örs? ve hangi dehşetli kabza
Ölümcül korkularını kavrayabilir?
Yıldızlar savurunca aşağıya mızraklarını,
Ve sulayınca cenneti gözyaşlarıyla,
Güldü mü O yaptığını görünce?
Kuzu' yu yaratan mı yarattı seni de?
Kaplan! Kaplan! yanmakta ışıl ışıl
Karanlığın ormanlarında,
Hangi ölümsüz el ya da hangi ölümsüz göz
Yaratabilir senin heybetli simetrini ?
No Body, ne zaman bilge ruhunu doyuran o Kaplan şiirini okusa kendi kendine sormadan edemezdi: "kuzu'yu yaratan mı yarattı seni de?". Bir gerçeği ısrarla sorgularcasına ve Yüce Manitu'ya sitem edercesine, No Body, soruyordu bu soruyu: "kuzu'yu yaratan mı yarattı seni de?". Nasıl oluyor da masumiyeti ve zayıflığı temsilen "kuzu" ile, şiddeti ve gücü temsilen "kaplan" ayni Yüce Manitu'nun yaratıkları olabiliyordu!? Tek ve ayni Yüce Manitu'nun değişik ve karşıt yönlerini temsil ve ifade edebiliyordu? Çünkü, No Body'nin Yüce Manitu anlayışına göre, Yüce Manitu dediğin müşfik, merhametli, adil, iyilik sever ve mükemmel olmalıydı. Hem sonra, Kaplanın yırtıcılığı ve parçalayıcılığı karşısında kuzunun masumiyetine ve zayıflığına hangi vicdanlı kalp nasıl dayansın? Hangi akıl nasıl ersin? Hangi müşfik kalp ve hangi merhamet Kuzunun Kaplan karşısındaki varlığına tepkisiz ve seyirci kalabilsin? Hangi adalet bu görünür eşitsizliği geçiştirebilsin; Kuzu'nun imdat diyen kalbini bir yırtıcı Kaplan'a kurban versin . Oysa; Yüce Manitu inancına göre, Yüce Manitu her yerde ve her şeydedir. Her şeye ve her yere nüks etmiş kendinden bir özellik vermiştir. Şayet Kuzu'nun masumiyet ve zayıflığı göz göre göre Kaplanın yok ediciliğine kurban ediliyorsa, bu, Yüce Manitu'un bir tasarrufu olmalıydı. O zaman da Yüce Manitu, nasıl oluyor da bu kadar kötü kalpli, acımasız ve gaddar olabiliyordu!? Bu, güçlü ve egemen olanı kayırmak değil miydi!? Yüce Manitu'ya, masumiyet ve zayıflık karşısında, güçlü ve egemen olan bir yırtıcıdan yana olmak yakışır mıydı? Bu düpedüz vicdansızlık, merhametsizlik değilse neydi!? Hani yüce Manitu mükemmel ve müşfikti; esirgemesi ve merhameti yüce idi. Kuzu gibi zayıf ve masum bir hayvanı kaplan gibi yırtıcı bir canavara kurban vermek nasıl bir Yüce Manitu'luktu!? No Body'in serzenişi bir kez daha yükseldi Yüce Manitu'ya : Kaplan! Kaplan!! "kuzu'yu yaratan mı yarattı seni de?"
Bu arada bay Dickinson öldürülen oğlunun
öcünü almak için şöhreti önden giden kiralık katiller tutar. Sülalesini Deşen
Jak da bunların arasıdır. Bay Dickınson, ofisinde, avladığı ayı postu önünde,
seri katillere hitaben yapmış olduğu konuşmasında, kiralık katillerin
sicillerindeki katillik başarılarını tek tek saydıktan sonra bu
katillik başarılarıyla ne kadar övünülse ve gurur duyulsa az olacağını
belirterek biricik oğlunun katilinin ölü ya da diri yakalanmasını ister.
Bay Dickinson için kurşun sıkan katillerin daima şerefli birer katil
olacağını; ve her zaman takdirle anılacaklarını da ifade ettikten sonra
William Blake'i ölü ya da diri yakalamak için sürek avını
başlatır. William Blake, artık, no body sayesinde silahla konuşmayı ve
beyaz adam öldürmeyi öğrenmiştir.. O meşhur, "ve deneyim yitirdiğimiz
masumiyetimizdir" dizesi işte bu sıralarda ağzından dökülür
William Blake'in. Ve dağa taşa William Blake in ölüsü ya da dirisini
getirene ödül verileceğini gösteren ilanlar asılır.
William Blake bu ilanları gördükten sonra
artık nitelikli bir seri katil olmuştur, gözünü kekitmeden önüne gelen herkesi
öldürmektedir. Ve şiirlerini artık kanla yazmaktadır. Ama No Body'nin bütün
uğraşlarına rağmen, William Blake, göğsündeki merminin etkisiyle git gide
kötüleşmektedir. Çare tükenmek üzeredir artık. No Body, sevgili arkadaşı için, acilen, bir şeyler yapmak zorundadır. No Body' nin yerli inancına göre, William Blake
eğer ruhunu ölümlü(sonlu)ler dünyasına teslim ederse başka bir bedende William Blake haline yeniden kavuşup şiir yazıp resim
yapabilecek; ve sanatsal yaratıcılığı sayesinde ölümsüz olacaktır.
Çünkü; No Body'nin hayat felsefesine göre, ölüm, aslında, ölümsüzlüğün bir tezahürü ve varlık biçimidir. Her kes ve her şey ölümlüler(sonlular) dünyası olarak bir gün mutlaka sonlanacaktır. Ama; bu sonlanma sayesinde "her şey" ve sonsuzluk ayni zamanda hayat
bulacaktır. Ölüm(sonlu) ve ölümsüzlük(sonsuzluk) tek ve ayni Tekil Varlık'ın farklı veçheleri olduğu için, ölüm, No Body'e göre, ölümsüz olmaktır zaten. Dahası; ölen(sonlanan) Tekil şey(ler)in dışında, ondan
ayrı, kendi başına; yalıtık biçimde, saf bir ölümsüzlük(sonsuzluk) yoktur, olamaz. Ancak ve sadece, sonlanarak, sonlanma
sayesinde ve sonlana sonlana, sonsuz ve
kalıcı olunur. Sonlanarak, sonlanma sayesinde, sonlana sonlana sonsuz ve kalıcı olmak bir çelişkidir. Sonsuzluk, çelişki olduğu içindir ki sürekli akıp giden bir ve tek sonsuz sonlanma sürecidir. Ve bu çelişki mutlak olarak yok edilemez olduğundan sonsuzluk'un sonu yoktur; kalıcıdır. Kalıcılık ve sonsuzluk, nesnellik(madde-hareket farkının özdeşliği) sayesinde, sonlu'nun (ölümlü), yani çelişki'nin, sürekli yeniden üretimi halidir.
İşte; o yüzden; bu kainat, yani nesnel-gerçeklik, her an, her dem kendini yeniden tazeleyen hiç
sönmeyen bir ateşdir. (Enver Gökçe’nin “kirtim kirt” şiirini okumanın tam sırası
şimdi). Ölümlüler ve sonlular alemi olmasaydı biz sonsuzluk ve ölümsüzlükten
bahsedemezdik zaten. No body göre "ölmek", kalıcılığa ve
sonsuzluğa katılmaktır. Yani; köklerin köksüz-kökü'ne karışma; evrelsel anasız-ana'da eriyip gitme; ve bireyselliğin dağılarak kalıcı akışkan Tümellik(evrensellik)'te erimesidir Ölüm. Bir bütün olarak nicelik olan niteliktir de diyebiliriz Ölüm'e. Her ölümde ve her ölümle nitel bir bütünlük dağılır, sonlanır ve maddi ortama katılır, karışır. Ve nesnel-gerçekliğin nicelik'liği, kantitatif yanı, kendiliğinden kalıcı ve sonsuzdur. Ve ölüm(lük) her seferinde ve sürekli olarak bu kalıcı-sonsuz nesnellikten(kendiliğinden hareket halindeki madde'ye bağlı olarak) "yeniden üretilerek" doğar. Sonsuzluk, bu kalıcı oluşum sürecinin kendisidir.
Bu arada seri katiler William Blake
bulamayınca sıkılırlar ve birbirlerini öldürürler. içlerinde en son Sülalesini
Deşen Jak kalır. William Blake’i takibe devam eder.
No Body, mütemadiyen at sırtında yol almaktan yorgun düşmüş; ve bedenine saplı mermi nedeniyle de takadı iyice tükenmek üzere olan ve zorlukla nefes alan William Blake'i, son vazifesini yapmak üzere, Pasifik sahilinde
kabilesinin bulunduğu köye götürmeye karar verir. Ve sık ulu ağaçların kalabalığında Nehir yolu ile köye gitmek üzere bir kano ile yola koyulur. No Body Aşağı
Mezopotamya'daki krallık zamanında olduğu gibi saltanat kayıklarıyla yapılan Fırat nehrindeki gezilerini hatırlar bu nehir yolculuğunda; ve içinden şu türküyü tutturur : "William
Blake efsane oldu ve No Body onun en iyi arkadaşı, can-dostuydu”.
Köye ulaştıklarında, William Blake, artık, tahammül edilemez o acılar içinde halsiz düşmüş; ölüme teslim olmak üzeredir. Ruhlar alemine yapacağı son yolculuk
için, sedir ağacından özel kanosunun yapılmasını bekler bir süre daha. Ruhunu teslim edeceği an geldiğinde, William Blake, No Body'in kabile büyükleri tarafından kanosuna ayinle bindirilir. William Blake, tıpkı Spinoza gibi panteist(tümtanrıcı) ve gizemsel-diyalektik bir evren anlayışına sahip olduğundan, aslında, ruhlar alemine yapılacak olan bu kano yolculuğu onun için hayatın ölümle takas edileceği zıtların son macerası olacaktır. William Blake için, Zıt(lık)ların çelişkili birliğinin sürekli olarak yeniden üretildiği bu muazzam evrensel bütünlükte, er geç, zıt kutuplar birbirlerine değeceğinden ölümün yaşama değmesi de kaçınıl(a)mazdı. Ve nihayet William Blake ruhunu teslim edeceği o son
yolculuğuna uğurlanır."less than everything can not satisfy man",
William Blake'in son sözleri olur. Bulutlar arasında ışıklar titrekleşir ve sisler
içinde suda yol alan kanosuyla William Blake, o efsanevi adam, gittikçe ufukta belirsizleşerek ölümle hayatı takas eder; ve ruhunu kurtarır.
No Body, 'William Blake efsane oldu ve No Body onun
en iyi arkadaşıydı' diye türküsünü mırıldanırken o esnada köye gelmiş olan Sülalesini Deşen Jak
tarafından vurulur; o da Jak'ı vurur. "Yaşamak ölmeğe değdi" No Body'in son sözleri olur ve No Body'e hak vaki olur. Ve hükümdar
II.Nebukadnezar olarak Ankara Kalesinin önünde bulur
kendini. Aşağılarda yoğun bir kalabalık görünce kendini karşılamaya gelen Babil halkı sanarak onlara doğru sevinçle yürümeye başlar. Ancak, halk yürüyüş
halinde olduğu için (durursa donar çünkü), onlara ancak taa Sakarya caddesindeki tekel işçilerinin
direniş çadırlarının bulunduğu yerde ulaşır. Sadece çivi yazısı yazması-okuması
olduğu için, hiç bir anlam veremediği ve hiçbir şey anlamadığı Aydın Tekel
İşçileri’nin "Tayyip Erdoğan
geçmişini unutma işçiye sahip çık"yazılı pankartını görünce ağzından nedense,
kendiliğinden, en iyi arkadaşı William Blake'in şu dizeleri dökülür:
“Her gece ve her sabah/
Doğar
bazıları acı’ya
Her sabah ve her gece
Doğar bazıları tatlı haza.
Doğar bazıları tatlı hazza
Doğar bazıları sonsuz gece’ye."
rüya bu ya..
Yüklemin Özneyi abesle iştigali. Ya da öznede anlatılanın aynen yüklemde tekrarı,yani ‘malumu ilam’
“Al takke ver külah” ın muadili yada ekürisi de denebilir.
Teorik vesvese ile, ya anlaşılamazsam diye
takıntı yapmam obsesif’liğime ;anlaşılamamış olduğumu varsayarak ikide bir zorlama açıklama yapmam da kompulsif’liğime denk düşer.
Cin fikirli şeytan teologların, referans göstermeden, hükümdara ait fikirleri, eserleri kendi malıymış gibi utanıp sıkılmadan kullanması;ya da bunun tersi, yani; hükümdarın kendi tebaasına ait emek ürünlerini kaynak göstermeden çalması...ahlaksız teolog(lu)k ya da ahlaksız hükümdar(lık) da denebilir. Plagiarism denilen bu çeşit hırsızlığın örneklerini, öte-tarihte, üniversite denilen medreselerde bol miktarda görmek mümkün.
Her insanda mevcut olan ve bizi biz yapmaya yarayan eksiklik ve zafiyetlerimiz. Bir çeşit kişilik yamukluğu.
Demokrasi taklidi yapılan çağlarda, tiranların, “kanun hükmündeki keyfi(lik)leri” Ayrıca:bkz Taklid-i Ebla Tabletleri ‘taklid-i demokrasi’ bahsi.
Her şeyi ben mi söyleyecem ya;” Mustafa Kemal’in başka askeri yok mu!?” Hadi neyse; Bkz. Leonardo da Vinci’nin Vitruvius Adamı ve Son Yemek tablosu. Ya da Kepler’in dediği gibi, geometrinin iki hazinesinden biri. Hatta; ay çiçeği çekirdeklerinin spiral biçimli dizilişleri de denebilir. Bir de “üzerimizde ağır bir yeryüzü varken çağımızın o altın kalbini arayanlar” var; onların sınıfsal “altın oranı”ndan kimsenin söz ettiği yok ama!
İnsanın kendi gözünde emek-gücü’nün bir mal biçimini almış olmasının; ve emek-gücü ile ücret arasında daimi bir ilişki kurulmak suretiyle emeğin ‘ücretli-emek' halini almasının neresi medeni ki, ‘medeni Batı’ olsun Feridun Abi. Feridun Abi de kim deme, daha sonraki. yazılarımda adı geçecek olan ve insan hayatının “mal” ile sınırlandırılmasına karşı olan bir abimiz işte.
Mitolojide geçen bir kahramanlık öyküsüne göre Grit adasında özel olarak yapılmış bir labirentte yaşıyan Minotaur adlı bir ejderha varmış. Grit kralı Atinalıları savaşta yenince savaş tazminatı olarak onlardan, her dokuz senede bir Atinalı yedi delikanlı ve bakire kızın Minotaur’a kurban verilmesini istemiş. Atina kralı Egeus’un oğlu olan Thesus adlı Atinalı kahraman da kurban olarak seçilince, bu anlaşmayı bozmak ve ejderhayı öldürmek üzere Grit’e gitmiş. Grit kralının kızı Ariadne, Thesus’u görünce aşık olmuş; ve ona, labirente yaşıyan ejderhanın yerini bulabilmesi ve geri dönebilmesi için daha sonra kendi adıyla anılacak olan bir ip vermiş. İşte; Ariadne’nin vermiş olduğu bu ip sayesinde Thesus, Minotaur adlı ejderhayı öldürmüş; ve labirentten çıkarak sevgilisi Ariadne ile Atina’ya gitmek üzere yelken açmış.( Bundan sonra tevatür muhtelif ama biz devam edelim gene de),Ancak fırtına nedeniyle Ariadne, Nakşa adasında kalınca, Thesus yalnız başına Atina’ya dönmek zorunda kalmış. Daha önce babasıyla anlaşmış oldukları anlaşma gereği, şayet Minotaur’u yenmişse beyaz sancak; yenilmişse siyah sancak çekecekmiş. Thesus, peş peşe yaşadığı dramatik ve dehşet dengiz olaylardan ötürü yelkenlisine beyaz sancak çekmeyi unutmuş. Uzaktan siyah sancak çekili olduğunu gören baba Egeus, oğlunun öldüğünü sanarak üzüntüden ve kahrından kendini denize atarak intihar etmiş.. Ve daha sonra, sularında kaybolduğu o denize Egeus’un adı verilmiş.Egeus’un ismi, gel zaman git zaman, Ege olmuş.
“Kömünist bir Rönesans” hazırlamak uğruna bağımsızlık ve özgürlük için ölenler. Bkz. Dar ağacından notlar., Juluis Fucik ve “Öldükleriyle kalmadılar”, Orhan İyiler.
ırf ve sadece "kafadan" gelen gerçek ya da "Ne deliller vardı zaten yoktular” demek. İmmanuel Kant’ın baba kavramlarındandır. Ayrıca bkz: “delilin yokluğu yokluğun delili değildir” bahsine. Nerede mi? Onu da siz bulun bir zahmet!
Tatmin etmez insanoğlunu “ her şey”e nazaran “biraz” ; ve “tam” a nazaran “eksik”. Oysa; ortada, kendi başına, ne” her şey” var; ne de “tam” olan bir şey. Her şey, Özünde “göreli” ve “farklı”dır. Bütün olup biten, sadece, sanki ‘karşıtı’ kendini çağırıyormuşçasına, zıtların birbirleriyle, birbirlerini belirlemek üzere kıyasıya bir mücadele halinde olmaları.. zıt kutupların, nihayetinde kendilerini birbirlerine değdirme mücadelesidir. Çünkü, zıtların özgürlüğü ve sonlanışı zorunlu olarak birbirlerine değer nihayetinde.
Eğer Aydın(!) (Tekel) İşçiler(i), kendi geleceklerini tayin edebilmek için, hala, İktidardaki Hükümdarlardan bir medet umuyor; ve Amasya Tamimi'nden ("milletin-hükümdarın değil- bağımsızlığını, yine milletin-hükümdarın değil- azim ve kararı kurtaracaktır.") bir ders alamıyorlarsa; yani kendi yarınları ve toplumsal kurtuluşları, kendi öz-güçlerinin ve örgütlü mücadelerinin bir eseri olamıyorsa hala, biz daha çoook “şarabımızı vermek için üzüm gibi ezileceğiz” demektir.